ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାନିମିତ୍ତେନ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତଃ ପୁରା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏକଥିରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକ ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ।

ଗତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତୁ ନୃପତୌ ପୁତ୍ରୋ ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ହ

ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ।

ରାଜ୍ଯଂ ଚ କୁର୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ଆଗତୋ ନାରଦସ୍ତଦା

ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଥିବା ସମୟରେ, ନାରଦ ତାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ତମୁଵାଚ ସ ନାରଦଃ

ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦସ୍ତତ୍ର ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଏହିପରି କହି, ନାରଦ ସେଠାରେ ହରାଇଗଲେ ।

ତଦା କିମୁକ୍ତମୃଷିଣା ନାରଦେନ ପିତୁଃ କୃତେ

ସେ ସମୟରେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଋଷି ନାରଦ କଣ କହିଥିଲେ ?

ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପିତୁର୍ମରଣମେଵ ଚ

ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ।

ଅତଏଵୋକ୍ତମାନୃଣ୍ଯଂ ନାରଦେନ ପିତୁସ୍ତଵ

ଏହିପରି କାରଣରୁ, ନାରଦ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଋଣମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ।

ଵିମତେର୍ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ଗଚ୍ଛାମୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ 166.

ମନରେ ଏକ ଭାବ ଆସିଲା: ଚଳି ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବା ।

ସର୍ଵାଣି ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଵିଧାନି ଚ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥ ଅଛି ।

ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିମତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଯଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ

ଆମେ ବିମତୀ ସହ ସିଧାସିଧି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବା ନାହିଁ ।

ଗତାନି ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି କଲ୍ପଗ୍ରାମଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ମୃଦା, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଯାଇଛି ।

ଯାଵନ୍ନିରୀକ୍ଷଯାମ୍ଯଗ୍ରଂ ତାଵତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସନ୍ନିଧୌ ଜଯ ଵିଷ୍ଣୋ ଜଯାଚିଂତ୍ଯ ଜଯ ଦେଵ ଜଯାଚ୍ଯୁତ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଗକୁ ଦେଖୁଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ନିକଟରେ ରୁହନ୍ତୁ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଜୟ ।

ଜଯ ଵିଶ୍ଵେଶ କର୍ତ୍ତେଶ ଜଯ ଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ତୀର୍ଥୈଃ ସ୍ତୁତୋଽହଂ ଵସୁଧେ ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵମ୍

ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜୟ, କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର । ହେ ମୃଦା, ତୀର୍ଥମାନେ ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି ।

ଵରଂ ଵୃଣୁତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଯଦ୍ଵୋ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ଵରାହ ଯଦି ଦେଵେଶ ଅଭଯଂ ଦାତୁମର୍ହସି

ଏକ ଭଲ ଦାନ ଚୟନ କର, ଭଲ ହେଉ । ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି । ହେ ଭଗବାନ ବରାହ, ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ ।

ସୁପାପିନା ଵିମତିନା କୃତସ୍ତ୍ରାସଃ ସୁଦାରୁଣଃ

ଅତି ପାପୀ ବିମତୀ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତତ୍ର ତୀର୍ଥନିଯୋଗେନ ଆଗତୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଆସିଥିଲି ।

ତତ୍ରାଗତେ ତୁ ଵସୁଧେ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତେନ ଵୈ ସୂଦିତୋ ହି ମଯା ଦେଵି ଅସ୍ଯଗ୍ରଂ ନିହିତଂ ଭୁଵି

ମୁଁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ହେ ମୃଦା, ତା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଦେବୀ, ମୁଁ ତାକୁ ମାରିଦେଲି ଏବଂ ତାର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲି ।

ଅସେରଗ୍ରେଣ ତୂଦ୍ଧୃତ୍ଯ ମୃତ୍ତିକାଂ ଵରଵର୍ଣିନି ଅସିକୁଣ୍ଡେତି ସଂଜ୍ଞା ଚ ପ୍ରାପ୍ତା ତେନ ଵସୁନ୍ଧରେ ।।166.

ତାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ତିକାକୁ ଉଠାଇ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠିକୁ ଅସିକୁଣ୍ଡ ନାମ ମିଳିଲା, ହେ ମୃଦା ।

ତତ୍ରାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମନଃକର୍ଣସୁଖାଵହମ୍

ସେଠି ମୁଁ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିବି, ଯାହା ମନ ଓ କାନକୁ ଖୁସି ଦେଇବ ।

ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବେ—

ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ହ୍ଯହଂ ଦେଵି ମଥୁରାଯାଂ ସମାଗତଃ

ସେ ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି।

ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଚ ହୈରଣ୍ଯା ମୂର୍ତ୍ତଯଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵିଧାଃ

ସେଠାରେ ମୁଁ ସୁନାରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲି।

ସୁଦୃଢାଃ ସୁଦୃଶଃ ସୁଭ୍ରୂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ମୁଚ୍ଯତେ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର ଓ ନୟନମନୋହର ଭୃକୁଟିଯୁକ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।

ଵାମନସ୍ଯ ତୃତୀଯା ଵୈ ଚତୁର୍ଥୀ ରାଘଵସ୍ଯ ଚ

ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ବାମନ ଓ ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ।

ଚତୁଃସାଗରପର୍ଯନ୍ତା କ୍ରାନ୍ତା ତେନ ଧରା ଧ୍ରୁଵମ୍

ସେ ଭଗବାନ୍ ଚାରି ସାଗର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।

ତତ୍ର ସର୍ଵେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ମହତ୍ତରମ୍

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅସିକୁଣ୍ଡ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ସମାରଭ୍ଯ ତୀର୍ଥାନୁକ୍ରମଣିକା ଵରା

ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅସିକୁଣ୍ଡରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର କ୍ରମ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି।

ମୂର୍ତ୍ତୀଃ ପଶ୍ଯତି ଯସ୍ତାସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ 166.

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।