ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପରଦାରରତା ଯେ ଚ ଯେ ନରା ଅଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ରତି କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ,

ବଲିଭିକ୍ଷାପ୍ରଦାତାରସ୍ତେ ମୃତାଃ କ୍ରୋଧଵର୍ଜିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ବଳି ଦେଇଥିବା ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ନଥିବାବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଏ।

ଯଦନ୍ଯେଷାଂ ସହସ୍ରେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍

ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ହଜାର ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,

ଅନୃଗ୍ଵୈ ମାଥୁରୋ ଯତ୍ର ଚତୁର୍ଵେଦସ୍ତଥାପରଃ

ଯେଉଁଠି ଋଗ୍ବେଦ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ 'ମାଥୁର' କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଚାରି ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ,

ଭଵନ୍ତି ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ

ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଶୁଭ ଆଶ୍ରମ ଅଛି।

ଚତୁର୍ଵେଦଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମାଥୁରଂ ପୂଜଯେତ୍ସଦା

ଚାରି ବେଦକୁ ଛାଡ଼ି, ସଦା ମାଥୁରାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ମଥୁରାଵାସିନୋ ଲୋକାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜାନ୍

ମଥୁରାର ନିବାସୀ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ ଚାରି ଭୁଜା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଜ୍ଞାନିନସ୍ତାନ୍ହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଅଜ୍ଞାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତାନ୍ନ ଚ

ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ କୂପପ୍ରଭାଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ପଂଚଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାର ମହିମା ଅଂଶରେ, କୂଆର ଶକ୍ତି ବିବରଣାରେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହିମା' ନାମକ ଏକ ଶତ ପାଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଅସିକୁଣ୍ଡେତି ସଂଜ୍ଞେଯଂ ତନ୍ମେ ତ୍ଵଂ କଥଯ ପ୍ରଭୋ

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହାକୁ 'ଅସିକୁଣ୍ଡ' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ମୋତେ ଏହା ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାନିମିତ୍ତେନ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତଃ ପୁରା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏକଥିରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକ ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ।

ଗତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତୁ ନୃପତୌ ପୁତ୍ରୋ ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ହ

ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ।

ରାଜ୍ଯଂ ଚ କୁର୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ଆଗତୋ ନାରଦସ୍ତଦା

ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଥିବା ସମୟରେ, ନାରଦ ତାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ତମୁଵାଚ ସ ନାରଦଃ

ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦସ୍ତତ୍ର ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଏହିପରି କହି, ନାରଦ ସେଠାରେ ହରାଇଗଲେ ।

ତଦା କିମୁକ୍ତମୃଷିଣା ନାରଦେନ ପିତୁଃ କୃତେ

ସେ ସମୟରେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଋଷି ନାରଦ କଣ କହିଥିଲେ ?

ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପିତୁର୍ମରଣମେଵ ଚ

ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ।

ଅତଏଵୋକ୍ତମାନୃଣ୍ଯଂ ନାରଦେନ ପିତୁସ୍ତଵ

ଏହିପରି କାରଣରୁ, ନାରଦ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଋଣମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ।

ଵିମତେର୍ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ଗଚ୍ଛାମୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ 166.

ମନରେ ଏକ ଭାବ ଆସିଲା: ଚଳି ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବା ।

ସର୍ଵାଣି ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଵିଧାନି ଚ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥ ଅଛି ।

ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିମତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଯଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ

ଆମେ ବିମତୀ ସହ ସିଧାସିଧି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବା ନାହିଁ ।

ଗତାନି ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି କଲ୍ପଗ୍ରାମଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ମୃଦା, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଯାଇଛି ।

ଯାଵନ୍ନିରୀକ୍ଷଯାମ୍ଯଗ୍ରଂ ତାଵତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସନ୍ନିଧୌ ଜଯ ଵିଷ୍ଣୋ ଜଯାଚିଂତ୍ଯ ଜଯ ଦେଵ ଜଯାଚ୍ଯୁତ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଗକୁ ଦେଖୁଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ନିକଟରେ ରୁହନ୍ତୁ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଜୟ ।

ଜଯ ଵିଶ୍ଵେଶ କର୍ତ୍ତେଶ ଜଯ ଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ତୀର୍ଥୈଃ ସ୍ତୁତୋଽହଂ ଵସୁଧେ ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵମ୍

ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜୟ, କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର । ହେ ମୃଦା, ତୀର୍ଥମାନେ ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି ।

ଵରଂ ଵୃଣୁତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଯଦ୍ଵୋ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ଵରାହ ଯଦି ଦେଵେଶ ଅଭଯଂ ଦାତୁମର୍ହସି

ଏକ ଭଲ ଦାନ ଚୟନ କର, ଭଲ ହେଉ । ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି । ହେ ଭଗବାନ ବରାହ, ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ ।

ସୁପାପିନା ଵିମତିନା କୃତସ୍ତ୍ରାସଃ ସୁଦାରୁଣଃ

ଅତି ପାପୀ ବିମତୀ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତତ୍ର ତୀର୍ଥନିଯୋଗେନ ଆଗତୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଆସିଥିଲି ।

ତତ୍ରାଗତେ ତୁ ଵସୁଧେ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତେନ ଵୈ ସୂଦିତୋ ହି ମଯା ଦେଵି ଅସ୍ଯଗ୍ରଂ ନିହିତଂ ଭୁଵି

ମୁଁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ହେ ମୃଦା, ତା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଦେବୀ, ମୁଁ ତାକୁ ମାରିଦେଲି ଏବଂ ତାର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲି ।

ଅସେରଗ୍ରେଣ ତୂଦ୍ଧୃତ୍ଯ ମୃତ୍ତିକାଂ ଵରଵର୍ଣିନି ଅସିକୁଣ୍ଡେତି ସଂଜ୍ଞା ଚ ପ୍ରାପ୍ତା ତେନ ଵସୁନ୍ଧରେ ।।166.

ତାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ତିକାକୁ ଉଠାଇ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠିକୁ ଅସିକୁଣ୍ଡ ନାମ ମିଳିଲା, ହେ ମୃଦା ।