ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପ୍ରେତ ଉଵାଚ ଵାଚକାଯ ତୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଚ ମାଷକମ୍

ପ୍ରେତ କହିଲେ: 'ଯେଉଁ ଦାନ ପଢ଼ୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେଇ ସୁନାର ଏକ ମାପ,'

ତଦ୍ଦାନସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ନିତ୍ଯଂ ତୃପ୍ତୋଽସ୍ମି ଵୈ ଵିଭୋ

ସେଇ ଦାନର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ସଦା ତୃପ୍ତ ରହୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ପ୍ରେତଭାଵଂ ଗତସ୍ଯାପି ନ ମେ ଜ୍ଞାନସ୍ଯ ଵିଭ୍ରମଃ

ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି ମଧ୍ୟ, ମୋ ଜ୍ଞାନ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହିଁ।

କୃତଂ ତେନ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯଥା ପ୍ରେତେନ ଭାଷିତମ୍

ପ୍ରେତ କହିଥିବା ଭଳି ସେ ସବୁ କାମ କରାଯାଇଥିଲା।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭୂମେ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଥୁରାଭଵମ୍

ହେ ଭୂମି, ଏହା ହେଉଛି ମଥୁରାର ମହିମା, ଯାହା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।

ତୀର୍ଥେ ଚୈଵ ଗୃହେ ଵାପି ଦେଵସ୍ଥାନେଽପି ଚତ୍ଵରେ

ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଘର, ଦେବସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଚଉକରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ ନାହିଁ,

ଅନ୍ଯତ୍ର ହି କୃତଂ ପାପଂ ତୀର୍ଥମାସାଦ୍ଯ ଗଚ୍ଛତି

ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଦୂରିଯାଏ।

ମଥୁରାଯାଂ କୃତଂ ପାପଂ ତତ୍ରୈଵ ଚ ଵିନଶ୍ଯତି

ମଥୁରାରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ସେଠିଏ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ସୁରାପଶ୍ଚ ଚୌରୋ ଭଗ୍ନଵ୍ରତସ୍ତଥା

ଯେଉଁମାନେ କୃତଘ୍ନ, ମଦପାନ କରନ୍ତି, ଚୋର, କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି,

ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରଂ ତୁ ପାଦେନୈକେନ ଯଃ ପୁମାନ୍ 165.

ଏମିତି ପୁରୁଷ ଏକ ପାଉଁରେ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଯାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ପରଦାରରତା ଯେ ଚ ଯେ ନରା ଅଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ରତି କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ,

ବଲିଭିକ୍ଷାପ୍ରଦାତାରସ୍ତେ ମୃତାଃ କ୍ରୋଧଵର୍ଜିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ବଳି ଦେଇଥିବା ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ନଥିବାବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଏ।

ଯଦନ୍ଯେଷାଂ ସହସ୍ରେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍

ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ହଜାର ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,

ଅନୃଗ୍ଵୈ ମାଥୁରୋ ଯତ୍ର ଚତୁର୍ଵେଦସ୍ତଥାପରଃ

ଯେଉଁଠି ଋଗ୍ବେଦ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ 'ମାଥୁର' କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଚାରି ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ,

ଭଵନ୍ତି ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ

ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଶୁଭ ଆଶ୍ରମ ଅଛି।

ଚତୁର୍ଵେଦଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମାଥୁରଂ ପୂଜଯେତ୍ସଦା

ଚାରି ବେଦକୁ ଛାଡ଼ି, ସଦା ମାଥୁରାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ମଥୁରାଵାସିନୋ ଲୋକାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜାନ୍

ମଥୁରାର ନିବାସୀ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ ଚାରି ଭୁଜା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଜ୍ଞାନିନସ୍ତାନ୍ହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଅଜ୍ଞାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତାନ୍ନ ଚ

ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ କୂପପ୍ରଭାଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ପଂଚଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାର ମହିମା ଅଂଶରେ, କୂଆର ଶକ୍ତି ବିବରଣାରେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହିମା' ନାମକ ଏକ ଶତ ପାଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଅସିକୁଣ୍ଡେତି ସଂଜ୍ଞେଯଂ ତନ୍ମେ ତ୍ଵଂ କଥଯ ପ୍ରଭୋ

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହାକୁ 'ଅସିକୁଣ୍ଡ' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ମୋତେ ଏହା ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାନିମିତ୍ତେନ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତଃ ପୁରା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏକଥିରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକ ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ।

ଗତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତୁ ନୃପତୌ ପୁତ୍ରୋ ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ହ

ରାଜା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ।

ରାଜ୍ଯଂ ଚ କୁର୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ଆଗତୋ ନାରଦସ୍ତଦା

ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଥିବା ସମୟରେ, ନାରଦ ତାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ତମୁଵାଚ ସ ନାରଦଃ

ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦସ୍ତତ୍ର ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଏହିପରି କହି, ନାରଦ ସେଠାରେ ହରାଇଗଲେ ।

ତଦା କିମୁକ୍ତମୃଷିଣା ନାରଦେନ ପିତୁଃ କୃତେ

ସେ ସମୟରେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଋଷି ନାରଦ କଣ କହିଥିଲେ ?

ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପିତୁର୍ମରଣମେଵ ଚ

ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ।

ଅତଏଵୋକ୍ତମାନୃଣ୍ଯଂ ନାରଦେନ ପିତୁସ୍ତଵ

ଏହିପରି କାରଣରୁ, ନାରଦ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଋଣମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ।

ଵିମତେର୍ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ଗଚ୍ଛାମୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ 166.

ମନରେ ଏକ ଭାବ ଆସିଲା: ଚଳି ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବା ।