ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପରିଭ୍ରମନ୍କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ମରୁଦେଶଂ ଗତୋଽପି ସଃ

ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି ଏକ ମରୁଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ତତ୍ର ସାର୍ଥ ଉପାଗତଃ

କେବେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଠାରେ ଏକ ସାର୍ଥ ଆସିଲା।

ଗତେ ସାର୍ଥେ ତୁ ସ ଵଣିକ୍ ତଂ ଵୃକ୍ଷଂ ସମୁପାଶ୍ରିତଃ

ସାର୍ଥ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଵିକଟୋ ହ୍ରସ୍ଵବାହୁର୍ଵିଭୀଷଣଃ

ସେ ଦୀର୍ଘ ଦାଂତ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ଛୋଟ ହାତ ଓ ଭୀଷଣ ରୂପରେ ଥିଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ବହୁନା ଦୈଵଯୋଗେନ ଭାମିନି

ଏଭଳି ଭାବରେ ବହୁ ସମୟ ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ,

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂରତଃ ପ୍ରେତଶ୍ଚାତିହର୍ଷେଣ ସଂଯୁତଃ

ସେଠାରୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ପ୍ରେତ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୂତୋ ମମାଦ୍ଯତ୍ଵଂ କ୍ଵ ଭଵାନ୍ଯାତୁମିଚ୍ଛତି

ସେ ଭାବିଲେ, 'ଆଜି ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେବ; ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'

ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ପ୍ରେତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ:

ମାଂସଂ ତେ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ପିବାମି ତଵ ଶୋଣିତମ୍

'ମୁଁ ତୁମର ମାଂସ ଖାଇବି ଏବଂ ତୁମର ରକ୍ତ ପିଇବି।'

କୁଟୁମ୍ବଭରଣାର୍ଥାଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୁର୍ଗମାଟଵୀମ୍ 165.

ମୁଁ ମୋର ପରିବାରକୁ ଜୀବିକା ଦେବା ପାଇଁ ଏହି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଛି।

ମଯି ସମ୍ଭକ୍ଷିତେ ରକ୍ଷଃ କୁଟୁମ୍ବଂ ହି ମରିଷ୍ଯତି

ଯଦି ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଖାଇ ଦେଇ, ମୋର ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ।

କସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାତ୍ସମାଯାତଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ମହାମତେ

ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏହା ସତ୍ୟ କହ, ବୁଦ୍ଧିମାନ।

ଵିଭୁରୁଵାଚ ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପୁରୀ ରମ୍ଯା ମଥୁରା ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା

ବିଭୁ କହିଲେ: ସେ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମଥୁରା ସହର ଅଛି।

ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ପ୍ରେତ ପିତୃପୈତାମହେ ଗୃହେ

ସେଠି, ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ପୁରୁଣା ଘରରେ ବସିବି।

ତତ୍ସର୍ଵଂ ତସ୍କରୈର୍ନୀତଂ କ୍ଷୀଣଵିତ୍ତୋଽଭଵଂ ତଦା

ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚୋରମାନେ ଚୋରି ନେଇଥିଲେ, ତାପରେ ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହେଇଗଲି।

ତଵ ଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ଯାତୋ ଯତ୍କାର୍ଯଂ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ମେ

ମୁଁ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିଛି; ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ତାହା କର।

ପ୍ରେତ ଉଵାଚ ସମଯେନ ହି ମୋକ୍ଷ୍ଯାମି କୁରୁଷ୍ଵ ଵଚନଂ ମମ

ପ୍ରେତ କହିଲେ: ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିଦେବି; ମୋ କଥା ମାନ।

ନିର୍ଵୃତ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ମଥୁରାଂ ମମ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ

ମୋ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମଥୁରାକୁ ଯାଅ, ମୋର ପାଇଁ।

ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିଧିଵତ୍କୂପେ ଚାତୁଃସାମୁଦ୍ରିକେ

ଚାରିଟି ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା କୁଆରେ ନିୟମରେ ସ୍ନାନ କରି,

ସ୍ନାନସ୍ଯ ଚ ଫଲଂ ଦେହି ତତୋ ଗଚ୍ଛ ଯଥାସୁଖମ୍ ।। ପ୍ରେତଵାକ୍ଯଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍।165.

ସ୍ନାନର ଫଳ ଦେଇ, ପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ। ପ୍ରେତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଭୁ କହିଲେ:

ନାହଂ ଯାସ୍ଯାମି ମଥୁରାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଭାଵେ କଥଂଚନ

ମୋତେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ କେବେଉଁ ଯିବିନାହିଁ।

ପ୍ରେତ ଉଵାଚ ଆସ୍ତେ ଧନମପର୍ଯାପ୍ତଂ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମା ଵିଲମ୍ବଯ

ପ୍ରେତ କହିଲେ: ଯଥେଷ୍ଟ ଧନ ଅଛି; ଯାଅ, ଦେରି କରିନାହିଁ।

ଵିଭୁରୁଵାଚ ଗୃହଶେଷଂ ମମ ଧନଂ ନ ଚାନ୍ଯତ୍ତତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ

ବିଭୁ କହିଲେ: ମୋ ଘର ଛଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଧନ ନାହିଁ।

ପିତୃପୈତାମହୀ କୀର୍ତ୍ତିରଵିକ୍ରେଯା ହି ସା ମଯା

ମୋ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ମୁଁ କେବେଉଁ ବିକ୍ରି କରିବିନାହିଁ।

ଅସ୍ତି ଚୈଵ ଧନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯନ୍ମଯା ତ୍ଵଦ୍ଗୃହେ ଵିଭୋ

ବିଭୁ, ତୁମ ଘରରେ ଯେଉଁ ଧନ ମୁଁ କହିଥିଲି, ସେ ଧନ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି।

ନିଵର୍ତ୍ତ ଗଚ୍ଛ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସୁହୃଦାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନଃ

ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢାଅ।

ସୂତ ଉଵାଚ ଇମାମଵସ୍ଥାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କଥଂ ଜ୍ଞାନସମୁଦ୍ଭଵଃ

ସୂତ କହିଲେ: ଏହି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଁ, କିପରି ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?

ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ହି ପୁରାତନମ୍

ତାପରେ ସେ ପୁରୁଣା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପ୍ରଭାତସମଯେ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନେ ଶୁଭେ

ସେଇ ଶୁଭ ଦିନରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରଭାତ ବେଳେ,