ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ଦକ୍ଷିଣାପଥମଣ୍ଡଲେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଦକ୍ଷିଣାପଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା—

ସୁଶୀଲୋ ନାମ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ତସ୍ମିନ୍ଵସତି ପତ୍ତନେ

ସେହି ସହରରେ ସୁଶୀଳ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ।

କୁଟୁମ୍ବଭରଣାସକ୍ତୋ ନିତ୍ଯକାଲଂ ହି ତିଷ୍ଠତି

ସେ ସଦା ପରିବାର ପାଳନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲେ।

କ୍ରଯଵିକ୍ରଯସକ୍ତସ୍ଯ କାଲୋ ଦୀର୍ଘୋ ଗତସ୍ତଦା

କିଣିବା ବିକ୍ରି କାମରେ ଲାଗିଥିବାରୁ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା।

ନ ତେନ ଧର୍ମଶ୍ରଵଣଂ କଦାଚିଦପି ସଂଶ୍ରୁତମ୍

ସେ କେବେ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣିନଥିଲେ।

ଆତ୍ମୋଦରନିମିତ୍ତଂ ହି ପାପଂ ଚ କୁରୁତେ ସଦା

ନିଜ ପେଟ ପାଇଁ ସେ ସଦା ପାପ କାମ କରୁଥିଲେ।

ନ ତସ୍ଯ ଜାଯତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଦାନଂ ଦାତୁଂ କଦାଚନ

ସେ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଭାବନା ରଖିନଥିଲେ।

ଧନଯୁକ୍ତୋଽପି ପାପୋଽସୌ ନ ଦଦାତି କଦାଚନ

ଧନ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାପୀ କେବେ କିଛି ଦେଇନଥିଲେ।

ସ ତୁ କାଲେନ ମହତା କୁଟୁମ୍ବାସକ୍ତମାନସଃ

ବହୁ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ମନେ ପରିବାର ଉପରେ ଆସକ୍ତ ରହିଲେ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ନିଧନଂ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ 165.

ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରେତ ହେଲେ।

ପରିଭ୍ରମନ୍କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ମରୁଦେଶଂ ଗତୋଽପି ସଃ

ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି ଏକ ମରୁଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ତତ୍ର ସାର୍ଥ ଉପାଗତଃ

କେବେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଠାରେ ଏକ ସାର୍ଥ ଆସିଲା।

ଗତେ ସାର୍ଥେ ତୁ ସ ଵଣିକ୍ ତଂ ଵୃକ୍ଷଂ ସମୁପାଶ୍ରିତଃ

ସାର୍ଥ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଵିକଟୋ ହ୍ରସ୍ଵବାହୁର୍ଵିଭୀଷଣଃ

ସେ ଦୀର୍ଘ ଦାଂତ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ଛୋଟ ହାତ ଓ ଭୀଷଣ ରୂପରେ ଥିଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ବହୁନା ଦୈଵଯୋଗେନ ଭାମିନି

ଏଭଳି ଭାବରେ ବହୁ ସମୟ ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ,

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂରତଃ ପ୍ରେତଶ୍ଚାତିହର୍ଷେଣ ସଂଯୁତଃ

ସେଠାରୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ପ୍ରେତ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୂତୋ ମମାଦ୍ଯତ୍ଵଂ କ୍ଵ ଭଵାନ୍ଯାତୁମିଚ୍ଛତି

ସେ ଭାବିଲେ, 'ଆଜି ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେବ; ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'

ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ପ୍ରେତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ:

ମାଂସଂ ତେ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ପିବାମି ତଵ ଶୋଣିତମ୍

'ମୁଁ ତୁମର ମାଂସ ଖାଇବି ଏବଂ ତୁମର ରକ୍ତ ପିଇବି।'

କୁଟୁମ୍ବଭରଣାର୍ଥାଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୁର୍ଗମାଟଵୀମ୍ 165.

ମୁଁ ମୋର ପରିବାରକୁ ଜୀବିକା ଦେବା ପାଇଁ ଏହି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଛି।

ମଯି ସମ୍ଭକ୍ଷିତେ ରକ୍ଷଃ କୁଟୁମ୍ବଂ ହି ମରିଷ୍ଯତି

ଯଦି ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଖାଇ ଦେଇ, ମୋର ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ।

କସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାତ୍ସମାଯାତଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ମହାମତେ

ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏହା ସତ୍ୟ କହ, ବୁଦ୍ଧିମାନ।

ଵିଭୁରୁଵାଚ ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପୁରୀ ରମ୍ଯା ମଥୁରା ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା

ବିଭୁ କହିଲେ: ସେ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମଥୁରା ସହର ଅଛି।

ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ପ୍ରେତ ପିତୃପୈତାମହେ ଗୃହେ

ସେଠି, ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ପୁରୁଣା ଘରରେ ବସିବି।

ତତ୍ସର୍ଵଂ ତସ୍କରୈର୍ନୀତଂ କ୍ଷୀଣଵିତ୍ତୋଽଭଵଂ ତଦା

ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚୋରମାନେ ଚୋରି ନେଇଥିଲେ, ତାପରେ ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହେଇଗଲି।

ତଵ ଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ଯାତୋ ଯତ୍କାର୍ଯଂ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ମେ

ମୁଁ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିଛି; ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ତାହା କର।

ପ୍ରେତ ଉଵାଚ ସମଯେନ ହି ମୋକ୍ଷ୍ଯାମି କୁରୁଷ୍ଵ ଵଚନଂ ମମ

ପ୍ରେତ କହିଲେ: ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିଦେବି; ମୋ କଥା ମାନ।

ନିର୍ଵୃତ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ମଥୁରାଂ ମମ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ

ମୋ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମଥୁରାକୁ ଯାଅ, ମୋର ପାଇଁ।

ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିଧିଵତ୍କୂପେ ଚାତୁଃସାମୁଦ୍ରିକେ

ଚାରିଟି ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା କୁଆରେ ନିୟମରେ ସ୍ନାନ କରି,