ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଗୋନରବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଯାଃ ପାପଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଵିନଶ୍ଯତି

ଗୋହତ୍ୟା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯାଏ।

ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜମିତି ଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥ ଚୈଵାତିମୁକ୍ତିଦମ୍ 164.

ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ 'ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ' ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ତତୋ ହରୋ ନିଵେଦ୍ଯାଶୁ ଯାତ୍ରାଫଲମନୁତ୍ତମମ୍

ତା'ପରେ ହର ତ୍ୱରିତ ଯାତ୍ରାର ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଘୋଷଣା କଲେ।

ସମାପ୍ଯ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଚ ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ ତଥା

ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ସମାପ୍ତ କରି ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ତଦା ରାତ୍ରୌ କୃତ୍ଵା ଜାଗରଣଂ ଶୁଭମ୍

ଏକାଦଶୀ ରାତିରେ ଶୁଭ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ତେଷାଂ ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ନରଃ

ଯିଏ ଏପରି କରେ, ସେ ନିଜ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ଅନ୍ନକୂଟପରିକ୍ରମମ୍

ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ନକୂଟ ପରିକ୍ରମା ବିଷୟରେ କହିଲି।

ଯ ଏତଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତୀର୍ଥାନୁକମଣଂ ହରେଃ

ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ହରିଙ୍କ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର କଥା ଶୁଣେ—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ତର୍ଗତେ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନମାହାତ୍ମ୍ଯେଽନ୍ନକୂଟପରିକ୍ରମପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଚତୁଃଷଷ୍ଟ୍ଯଷିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୋବର୍ଧନମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ଅନ୍ନକୂଟ ପରିକ୍ରମାର ପ୍ରଭାବ' ନାମକ ଚଉଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ଦକ୍ଷିଣାପଥମଣ୍ଡଲେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଦକ୍ଷିଣାପଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା—

ସୁଶୀଲୋ ନାମ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ତସ୍ମିନ୍ଵସତି ପତ୍ତନେ

ସେହି ସହରରେ ସୁଶୀଳ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ।

କୁଟୁମ୍ବଭରଣାସକ୍ତୋ ନିତ୍ଯକାଲଂ ହି ତିଷ୍ଠତି

ସେ ସଦା ପରିବାର ପାଳନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲେ।

କ୍ରଯଵିକ୍ରଯସକ୍ତସ୍ଯ କାଲୋ ଦୀର୍ଘୋ ଗତସ୍ତଦା

କିଣିବା ବିକ୍ରି କାମରେ ଲାଗିଥିବାରୁ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା।

ନ ତେନ ଧର୍ମଶ୍ରଵଣଂ କଦାଚିଦପି ସଂଶ୍ରୁତମ୍

ସେ କେବେ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣିନଥିଲେ।

ଆତ୍ମୋଦରନିମିତ୍ତଂ ହି ପାପଂ ଚ କୁରୁତେ ସଦା

ନିଜ ପେଟ ପାଇଁ ସେ ସଦା ପାପ କାମ କରୁଥିଲେ।

ନ ତସ୍ଯ ଜାଯତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଦାନଂ ଦାତୁଂ କଦାଚନ

ସେ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଭାବନା ରଖିନଥିଲେ।

ଧନଯୁକ୍ତୋଽପି ପାପୋଽସୌ ନ ଦଦାତି କଦାଚନ

ଧନ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାପୀ କେବେ କିଛି ଦେଇନଥିଲେ।

ସ ତୁ କାଲେନ ମହତା କୁଟୁମ୍ବାସକ୍ତମାନସଃ

ବହୁ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ମନେ ପରିବାର ଉପରେ ଆସକ୍ତ ରହିଲେ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ନିଧନଂ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ 165.

ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରେତ ହେଲେ।

ପରିଭ୍ରମନ୍କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ମରୁଦେଶଂ ଗତୋଽପି ସଃ

ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି ଏକ ମରୁଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ତତ୍ର ସାର୍ଥ ଉପାଗତଃ

କେବେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଠାରେ ଏକ ସାର୍ଥ ଆସିଲା।

ଗତେ ସାର୍ଥେ ତୁ ସ ଵଣିକ୍ ତଂ ଵୃକ୍ଷଂ ସମୁପାଶ୍ରିତଃ

ସାର୍ଥ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଵିକଟୋ ହ୍ରସ୍ଵବାହୁର୍ଵିଭୀଷଣଃ

ସେ ଦୀର୍ଘ ଦାଂତ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ଛୋଟ ହାତ ଓ ଭୀଷଣ ରୂପରେ ଥିଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ବହୁନା ଦୈଵଯୋଗେନ ଭାମିନି

ଏଭଳି ଭାବରେ ବହୁ ସମୟ ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ,

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂରତଃ ପ୍ରେତଶ୍ଚାତିହର୍ଷେଣ ସଂଯୁତଃ

ସେଠାରୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ପ୍ରେତ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୂତୋ ମମାଦ୍ଯତ୍ଵଂ କ୍ଵ ଭଵାନ୍ଯାତୁମିଚ୍ଛତି

ସେ ଭାବିଲେ, 'ଆଜି ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେବ; ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'

ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ପ୍ରେତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ:

ମାଂସଂ ତେ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ପିବାମି ତଵ ଶୋଣିତମ୍

'ମୁଁ ତୁମର ମାଂସ ଖାଇବି ଏବଂ ତୁମର ରକ୍ତ ପିଇବି।'