ଵରାହପୁରାଣମ୍

କର୍ଣିକାଯାଂ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵି କେଶଵଃ କ୍ଲେଶନାଶନଃ

ହେ ଦେବୀ, କେଶବ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ମଧ୍ଯେ ମୃତା ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିର୍ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ସେଠି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ କିଂ ମନଃ ପରିତପ୍ଯତେ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ, ମନ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବ?

ନାସୌ ପତତି ସଂସାରେ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍

ସେ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼େନାହିଁ।

ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ନରୋ ଯାତି ମୁକ୍ତିଂ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୬୩.

ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମହାକାଯାଂ ସୁରୂପାଂ ଚ କେଶଵାକାରସନ୍ନିଭାମ୍

ବଡ଼ ଆକାରର, ସୁନ୍ଦର ଓ କେଶବଙ୍କ ଆକୃତି ସଦୃଶ।

କୃତେ ଯୁଗେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ମାନ୍ଧାତା ନାମ ନାମତଃ

କୃତଯୁଗରେ ମାନ୍ଧାତା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟେନ ହି ମଯା ପ୍ରତିମେଯଂ ସମର୍ପିତା

ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିମା ଦାନ କରିଥିଲି।

ଯଦା ତୁ ମଥୁରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲଵଣୋଽଯଂ ନିପାତିତଃ

ଯେବେ ସେ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଲବଣ ବଧ ହେଲା।

ପୁଣ୍ଯେଯଂ ପ୍ରତିମା ଦିଵ୍ଯା ତୈଜସୀ ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୀ

ଏହି ପ୍ରତିମା ପବିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ, ତେଜରେ ଗଠିତ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଆକୃତିର।

ମନସା ନିର୍ମିତା ତେନ ଵାରାହୀ ପ୍ରତିମା ଶୁଭା

ତାଙ୍କର ମନରେ ଭାବି, ସେ ଶୁଭ ବାରାହୀ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରିଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରେଣାରାଧିତୋ ଦେଵି କପିଲୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ

ହେ ଦେବୀ, ମହାମୁନି କପିଳଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଦେଵେ ଲବ୍ଧେ ଵରାରୋହେ ଶକ୍ରୋ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତଃ

ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ବର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ତୁ ତଦା ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମନୁତ୍ତମମ୍

ସେଇ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ଗତଃ ସୋଽଥ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜେତୁଂ ମହାବଲଃ ୧୬୩.

ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ।

ରାଵଣେନ ଜିତା ଦେଵାଃ ଶକ୍ରଶ୍ଚୈଵ ମହାବଲଃ

ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଓ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲେ।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଵଣସ୍ତତ୍ର ଗୃହେ ରତ୍ନଵିଭୂଷିତେ

ସେଠାରେ, ରାବଣ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନ ସଂମୋହିତୋ ଦେଵି ରାଵଣୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ

ହେ ଦେବୀ, ରାବଣ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ।

ଦାମୋଦର ହଷୀକେଶ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଵିଦାରଣ

ହେ ଦାମୋଦର, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ହେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ବିଧ୍ୱଂସକ,

କୂର୍ମରୂପ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ନାରାଯଣ ନମୋସ୍ତୁ ତେ

କୂର୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନିରୀକ୍ଷିତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚୈଵ ଗୁଣଵ୍ରତ

ହେ ଗୁଣୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନି, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।

ମମ ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ସର୍ଵଦା

ମୁଁ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇଛି, ସେଠିପାଇଁ ଆପଣ ସଦା ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।

ସୌମ୍ଯରୂପୋଽଭଵଦ୍ଦେଵୋ ଲୋକ ନାଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ

ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବ ମୃଦୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ଦେଵ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଲ୍ପକାଯୋଽସି ନାହମୁଦ୍ଧରଣକ୍ଷମଃ ୧୬୩.

ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ଦେହ ଛୋଟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉଠାଇପାରିବି ନାହିଁ।

ଅହଂ ତ୍ଵାଂ ନେତୁମିଚ୍ଛାମି ପୁରୀଂ ଲଙ୍କାମନୁତ୍ତମାମ୍

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲଙ୍କା ପୁରୀକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହେଁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କପିଲସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଵଣୋ ଵାକ୍ଯ ମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: କପିଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାବଣ ଏମିତି କହିଲେ।

ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଭକ୍ତିରଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ

ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ମୋ ମନରେ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମିଛି।

ଭକ୍ତିମୁଦ୍ଵହତସ୍ତସ୍ଯ ଲଘୁ ଵେଷୋଽଭଵତ୍ତଦା

ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ହଲକା ହୋଇଗଲା।

ଆନଯାମାସ ଲଙ୍କାଯାଂ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକେ ଗୃହେ

ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରରେ ରଖି, ପରେ ଲଙ୍କାକୁ ନେଇଗଲେ।