ଵରାହପୁରାଣମ୍

ରକ୍ଷୋଘ୍ନମନ୍ତ୍ରପଠନଂ ଭୂମେରାସ୍ତରଣଂ ତିଲୈଃ । କୃତ୍ଵାଽଧ୍ଯେଯାଶ୍ଚ ପିତରସ୍ତ ଏଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ।। ୧୪.

ରକ୍ଷା କରିବା ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଓ ଭୂମିରେ ତିଳ ଛିଟି ଦେଇ, ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ।

ପିତା ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ । ମମ ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ହୋମାପ୍ଯାଯିତମୂର୍ତ୍ତଯଃ ।। ୧୪.

ମୋର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ, ଆଜି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ।

ପିତାପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ । ମମ ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ଵିପ୍ରଦେହେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାଃ ।। ୧୪.

ମୋର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆଜି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ।

ପିତା ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ । ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ପିଣ୍ଡେଷୁ ମଯା ଦତ୍ତେଷୁ ଭୂତଲେ ।। ୧୪.

ମୋର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ମୁଁ ଭୂମିରେ ଦିଆ ପିଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ।

ପିତା ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ । ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ମେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯନ୍ମଯୈତଦୁଦାହୃତମ୍ ।। ୧୪.

ମୋର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ।

ମାତାମହସ୍ତୃପ୍ତିମୁପୈତୁ ତସ୍ଯ ତଥା ପିତା ତସ୍ଯ ପିତା ତତୋଽନ୍ଯଃ । ଵିଶ୍ଵେଽଥ ଦେଵାଃ ପରମାଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତୁ ଚ ଯାତୁଧାନାଃ ।। ୧୪.

ମୋର ମାମା, ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଉନ୍ତୁ; ଦୁଷ୍ଟ ଭୂତମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।

ଯଜ୍ଞେଶ୍ଵରୋ ହଵ୍ଯସମସ୍ତକଵ୍ଯ- ଭୋକ୍ତାଽଵ୍ଯଯାତ୍ମା ହରିରୀଶ୍ଵରୋଽତ୍ର । ତତ୍ସନ୍ନିଧାନାଦପଯାନ୍ତୁ ସଦ୍ଯୋ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯଶେଷାଣ୍ଯସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ।। ୧୪.

ଯଜ୍ଞର ନାୟକ, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣ ଭୋଗ କରୁଥିବା ହରି ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଭୂତ ଓ ଅସୁରମାନେ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହେଉନ୍ତୁ।

ତୃପ୍ତେଷ୍ଵେତେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ କିରେଦନ୍ନଂ ମହୀତଲେ । ଦଦ୍ଯାଦାଚମନାର୍ଥାଯ ତେଭ୍ଯୋ ଵାରି ସକୃତ୍ସକୃତ୍ ।। ୧୪.

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଭୂମିରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଓ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଚିପିବା ପାଇଁ ଏକଥର କିମ୍ବା ଅନେକଥର ଦେବା ଉଚିତ।

ସୁତୃପ୍ତୈସ୍ତୈରନୁଜ୍ଞାତଃ ସର୍ଵେଣାନ୍ନେନ ଭୂତଲେ । ସଲିଲେନ ତତଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ ସମାଗୃହ୍ଯ ସମାହିତଃ ।। ୧୪.

ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଭୂମିରୁ ଜଳ ସହିତ ପିଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ଉଠାଇବା ଉଚିତ।

ପିତୃତୀର୍ଥେନ ସଲିଲଂ ତଥୈଵ ସଲିଲାଞ୍ଜଲିମ୍ । ମାତାମହେଭ୍ଯସ୍ତେନୈଵ ପିଣ୍ଡାଂସ୍ତୀର୍ଥେନ ନିର୍ଵପେତ୍। ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ରେଷୁ ଦର୍ଭେଷୁ ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିପୂଜିତାମ୍ ।। ୧୪.

ପିତୃତୀର୍ଥର ଜଳ ଓ ଏକ ହାତ ଜଳ ନେଇ, ମାମାମାନଙ୍କୁ ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ; ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦର୍ଭା ଉପରେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵପିତ୍ରେ ପ୍ରଥମଂ ପିଣ୍ଡଂ ଦଦ୍ଯାଦୁଚ୍ଛିଷ୍ଟସନ୍ନିଧୌ । ପିତାମହାଯ ଚୈଵାନ୍ଯଂ ତତ୍ପିତ୍ରେ ଚ ତଥାଽପରମ୍ ।। ୧୪.

ପ୍ରଥମ ପିଣ୍ଡ ନିଜ ପିତାକୁ, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦେବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଣ୍ଡ ପିତାମହକୁ ଓ ତୃତୀୟ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରପିତାମହକୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦର୍ଭମୂଲେ ଲେପଭୁଜଃ ପ୍ରୀଣଯେଲ୍ଲେପଘର୍ଷଣାତ୍ । ପିଣ୍ଡେ ମାତାମହେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯାଦିସଂଯୁତୈଃ ।। ୧୪.

ଦର୍ଭା ଘାସର ତଳେ ହାତକୁ ଉଙ୍ଗୁଣ୍ଟି ଲଗାଇ ମସାଇବା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏହିପରି, ମାମାଘର ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର ଗନ୍ଧ, ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଜିନିଷ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାଣାଂ ଦଦ୍ଯାଦାଚମନଂ ବୁଧଃ । ପୈତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ତନ୍ମନସ୍କୋ ଦ୍ଵିଜେଶ୍ଵର ।। ୧୪.

ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସୁଜ୍ଞାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମେ ପିତୃପକ୍ଷ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମନ ଲଗାଇ ଆଚମନ ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ।

ସୁସ୍ଵଧେତ୍ଯାଶିଷା ଯୁକ୍ତାଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଦକ୍ଷିଣାଂ ତେଭ୍ଯୋ ଵାଚଯେଦ୍ ଵୈଶ୍ଵଦେଵିକାନ୍ । ପ୍ରୀଯନ୍ତାମିତି ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତେନ ଇତୀରଯେତ୍ ।। ୧୪.

‘ସୁସ୍ଵଧା’ ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଦାନ ଦେଇ ଶେଷରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ—‘ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ’ ବୋଲି କହିବା ଦରକାର।

ତଥେତି ଚୋକ୍ତେ ତୈର୍ଵିପ୍ରୈଃ ପ୍ରାର୍ଥନୀଯାସ୍ତଥାଶିଷଃ । ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵିସର୍ଜଯେଦ୍ ଦେଵାନ୍ ପୂର୍ଵଂ ପୈତ୍ରାନ୍ମହାମତେ ।। ୧୪.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ‘ତଥା’ ବୋଲି କହିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବଜମାନେ, ପରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ମାତାମହାନାମପ୍ଯେଵଂ ସହ ଦେଵୈଃ କ୍ରମଃ ସ୍ମୃତଃ । ଭୋଜନେ ଚ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଦାନେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିସର୍ଜ୍ଜନେ । ଆପାଦଶୌଚନାତ୍ ପୂର୍ଵଂ କୁର୍ଯାଦେଵ ଦ୍ଵିଜନ୍ମସୁ ।। ୧୪.

ଏହିପରି ମାମାଘର ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ମିଶାଇ ଏହି କ୍ରମ ରହିଛି—ଭୋଜନ, ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଓ ବିଦାୟ। ଶୁଚିତା ପାଇଁ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ ପୂର୍ବରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ।

ଜାନନ୍ତଂ ପ୍ରଥମଂ ପିତ୍ର୍ଯଂ ତଥା ମାତାମହେଷୁ ଚ । ଵିସର୍ଜଯେତ୍ ପ୍ରୀତିଵଚଃ ସଂମାନ୍ଯାଭ୍ଯର୍ଥିତାଂସ୍ତତଃ । ନିଵର୍ତ୍ତେତାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତ ଆଦ୍ଵାରାନ୍ତମନୁଵ୍ରଜେତ୍ ।। ୧୪.

ପ୍ରଥମେ ପିତୃପକ୍ଷ ପୂର୍ବଜମାନେ, ପରେ ମାମାଘର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଭରା କଥାରେ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ସମ୍ମାନ ଓ ଅନୁରୋଧ କରି, ସେମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ବାହାରିବା ଉଚିତ।

ତତସ୍ତୁ ଵୈଶ୍ଵଦେଵାଖ୍ଯାଂ କୁର୍ଯାନ୍ନିତ୍ଯକ୍ରିଯାଂ ତତଃ । ଭୁଞ୍ଜୀଯାଚ୍ଚ ସମଂ ପୂଜ୍ଯ ଭୃତ୍ଯବନ୍ଧୁଭିରାତ୍ମନା ।। ୧୪.

ତାପରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ନାମକ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଆଦରଯୋଗ୍ୟ, ଦାସ, ବନ୍ଧୁ ଓ ନିଜେ ଏକାସାଥିରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ବୁଧଃ କୁର୍ଯାତ୍ ପିତ୍ର୍ଯଂ ମାତାମହଂ ତଥା । ଶ୍ରାଦ୍ଧୈରାପ୍ଯାଯିତା ଦଦ୍ଯୁଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ପିତାମହାଃ ।। ୧୪.

ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ପିତୃପକ୍ଷ ଓ ମାମାଘର ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।

ତ୍ରୀଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ପଵିତ୍ରାଣି ଦୌହିତ୍ରଃ କୁତପସ୍ତିଲାଃ । ରଜତସ୍ଯ ତଥା ଦାନଂ ତଥା ସଂଦର୍ଶନାଦିକମ୍ ।। ୧୪.

ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଟି ଜିନିଷ ପବିତ୍ର—ନାତି, କୁଶ ଓ ତିଳ। ଏହା ସହିତ ରୂପା ଦାନ, ଆଦର ଦେଖାଇବା ଓ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର।

ଵର୍ଜ୍ଯସ୍ତୁ କୁର୍ଵତା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କ୍ରୋଧୋଽଧ୍ଵଗମମଂ ତ୍ଵରା । ଭୋକ୍ତୁରପ୍ଯତ୍ର ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରଯମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ ।। ୧୪.

ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧ, ଯାତ୍ରା ଓ ତ୍ୱରା ବର୍ଜନୀୟ। ଏହି ତିନିଟି ଜିନିଷ ଭୋକ୍ତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଃ ସପିତରସ୍ତଥା ମାତାମହା ଦ୍ଵିଜ । କୁଲଂ ଚାପ୍ଯାଯତେ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତାମ୍ ।। ୧୪.

ବିଶ୍ୱଦେବତା, ପୂର୍ବଜମାନେ, ମାମାଘର ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଗୋତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସୋମାଧାରଃ ପିତୃଗଣୋ ଯୋଗାଧାରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯୋଗିନିଯୁକ୍ତଂ ତୁ ତସ୍ମଦ୍ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶସ୍ଯତେ ।। ୧୪.

ପୂର୍ବଜମାନେ ସୋମ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯୋଗର ଆଧାର। ତେଣୁ, ଯୋଗ ଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସହସ୍ତ୍ରସ୍ଯାପି ଵିପ୍ରାଣାଂ ଯୋଗୀ ଚେତ୍ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ । ସର୍ଵାନ୍ ଭୋକ୍ତୄଂସ୍ତାରଯତି ଯଜମାନଂ ତଥା ଦ୍ଵିଜ ।। ୧୪.

ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏକ ଯୋଗୀ ସାମ୍ନାରେ ରହିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଭୋକ୍ତା ଓ ଯଜ୍ମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।

ମହ୍ଯଂ ସନତ୍କୁମାରେଣ ପୂର୍ଵକଲ୍ପେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । କଥିତଂ ଵାଯୁନା ଚାପି ଦେଵାନାଂ ଶଂଭୁନା ତଥା ।। ୧୪.

ଏହି କଥା ପୂର୍ବକଳ୍ପରେ ସନତ୍କୁମାର, ବାୟୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା।

ଋଷୀଣାଂ ଶକ୍ତିପୁତ୍ରେଣ ତଥା ମୈତ୍ରେଯସଂଜ୍ଞିତେ । ଭଵିଷ୍ଯତି କ୍ରମାଦ୍ ଯାଵନ୍ ମଯା ତେ କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜ ।। ୧୪.

ଋଷିମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୈତ୍ରେୟ ନାମକ ଯିଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା କୁହିଥିଲେ। ଯେପରି ଅନୁକ୍ରମରେ ହେବ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।

) ଇଯଂ ସର୍ଵପୁରାଣେଷୁ ସାମାନ୍ଯା ପୈତୃକୀ କ୍ରିଯା । ଏତତ୍ କ୍ରମାତ୍ କର୍ମକାଣ୍ଡଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍ ।। ୧୪.

ସମସ୍ତ ପୁରାଣରେ ଏହି ପିତୃକ୍ରିୟା ସାଧାରଣ ଭାବରେ ରହିଛି। ଏହି କ୍ରମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିଲେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଏତଦାଶ୍ରିତ୍ଯ ନିର୍ଵାଣଂ ଋଷଯଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ । ପ୍ରାପ୍ତା ଗୌରମୁଖେଦାନୀଂ ତ୍ଵମପ୍ଯେଵଂ ପରୋ ଭଵ ।। ୧୪.

ଏହି ଉପରେ ଭରସା କରି ଦୃଢ଼ ନିୟମ ରଖିଥିବା ଋଷିମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଗୋମୁଖ ପଥରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ।

ଇତି ତେ କଥିତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୃଚ୍ଛତୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ପିତୄନ୍ ଯଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଂ ଧ୍ଯାଯେଦ୍ ଯସ୍ତସ୍ଯ କିମତଃ ପରମ୍ । ନ ତସ୍ମାତ୍ ପରତଃ ପିତ୍ର୍ଯଂ ତନ୍ତ୍ରମସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ ।। ୧୪.

ଏହିପରି ଭକ୍ତିଭାବରେ ପଚାରିଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ କହିଲି। ପୂର୍ବଜମାନେ ପୂଜି ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ—ଏଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ପିତୃକ୍ରିୟାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।