ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସ୍ଵରୂପିଣୀ

ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେହରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ନ ଗତା ପୂର୍ଵମେଵାସୀଦ୍ଵୈକୁଣ୍ଠେ ସ୍ନାନମାଚରତ୍

ସେ ପୂର୍ବରୁ କେବେଁଠି ଯାଇନଥିଲେ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସ୍ନାନ କଲେ।

କିମେତତ୍କିମିତି ପ୍ରାହୁର୍ଧାରା ପ୍ରତି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ? ଏହା କ'ଣ?'

କେନ କାରଣଦୋଷେଣ ଧାରା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତା ଦ୍ଵିଜମ୍

କେଉଁ ଦୋଷ କିମ୍ବା କାରଣରେ ଏହି ଧାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା?

ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତୁ ନିମଗ୍ନୋଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଗତା ତତଃ ୧୬୩.

ସେ ବେଳେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୈର୍ଦେଵଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ସେମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଵୈକୁଣ୍ଠତୀର୍ଥେ ଯଃ ସ୍ନାତି ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ

ଯେଉଁଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ସୂତ ଉଵାଚ ନାମ୍ନା ଗନ୍ଧର୍ଵକୁଣ୍ଡଂ ତୁ ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ଗନ୍ଧର୍ବକୁଣ୍ଡ ନାମରେ ଏହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହ ମୋଦତେ

ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ଵିଂଶତିର୍ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ମାଥୁରଂ ମମ ମଣ୍ଡଲମ୍

ମୋ ମଥୁରା ମଣ୍ଡଳ ବିଶିଏ ଯୋଜନ ଯାଏଁ ପ୍ରସାରିତ।

କର୍ଣିକାଯାଂ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵି କେଶଵଃ କ୍ଲେଶନାଶନଃ

ହେ ଦେବୀ, କେଶବ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ମଧ୍ଯେ ମୃତା ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିର୍ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ସେଠି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ କିଂ ମନଃ ପରିତପ୍ଯତେ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ, ମନ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବ?

ନାସୌ ପତତି ସଂସାରେ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍

ସେ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼େନାହିଁ।

ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ନରୋ ଯାତି ମୁକ୍ତିଂ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୬୩.

ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମହାକାଯାଂ ସୁରୂପାଂ ଚ କେଶଵାକାରସନ୍ନିଭାମ୍

ବଡ଼ ଆକାରର, ସୁନ୍ଦର ଓ କେଶବଙ୍କ ଆକୃତି ସଦୃଶ।

କୃତେ ଯୁଗେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ମାନ୍ଧାତା ନାମ ନାମତଃ

କୃତଯୁଗରେ ମାନ୍ଧାତା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟେନ ହି ମଯା ପ୍ରତିମେଯଂ ସମର୍ପିତା

ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିମା ଦାନ କରିଥିଲି।

ଯଦା ତୁ ମଥୁରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲଵଣୋଽଯଂ ନିପାତିତଃ

ଯେବେ ସେ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଲବଣ ବଧ ହେଲା।

ପୁଣ୍ଯେଯଂ ପ୍ରତିମା ଦିଵ୍ଯା ତୈଜସୀ ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୀ

ଏହି ପ୍ରତିମା ପବିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ, ତେଜରେ ଗଠିତ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଆକୃତିର।

ମନସା ନିର୍ମିତା ତେନ ଵାରାହୀ ପ୍ରତିମା ଶୁଭା

ତାଙ୍କର ମନରେ ଭାବି, ସେ ଶୁଭ ବାରାହୀ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରିଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରେଣାରାଧିତୋ ଦେଵି କପିଲୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ

ହେ ଦେବୀ, ମହାମୁନି କପିଳଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଦେଵେ ଲବ୍ଧେ ଵରାରୋହେ ଶକ୍ରୋ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତଃ

ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ବର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ତୁ ତଦା ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମନୁତ୍ତମମ୍

ସେଇ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ଗତଃ ସୋଽଥ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜେତୁଂ ମହାବଲଃ ୧୬୩.

ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ।

ରାଵଣେନ ଜିତା ଦେଵାଃ ଶକ୍ରଶ୍ଚୈଵ ମହାବଲଃ

ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଓ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲେ।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଵଣସ୍ତତ୍ର ଗୃହେ ରତ୍ନଵିଭୂଷିତେ

ସେଠାରେ, ରାବଣ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନ ସଂମୋହିତୋ ଦେଵି ରାଵଣୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ

ହେ ଦେବୀ, ରାବଣ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ।

ଦାମୋଦର ହଷୀକେଶ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଵିଦାରଣ

ହେ ଦାମୋଦର, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ହେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ବିଧ୍ୱଂସକ,