ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନିତ୍ଯଂ ଚ ଭୁଞ୍ଜତେ ଯତ୍ର ପାତ୍ରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯସମର୍ପିତମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।

କଲ୍ପଗ୍ରାମାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ଚକ୍ରତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମେଣ କିଂ ତସ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଚ ଵା ଶୁଭେ

ଶୁଭେ, ସେଠାରେ କଳ୍ପଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବାରାଣସୀ କ'ଣ ଅର୍ଥ ରଖେ?

ଅପି କୀଟଃ ପତଙ୍ଗୋ ଵା ଜାଯତେ ସ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେଠାରେ ଯଦି କିଏ କୀଟ କିମ୍ବା ପୋକ ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଚାରିବାହୁ ରୂପ ପାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ବିଷ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ କପିଲଵରାହମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କପିଳବରାହଙ୍କର ମହିମା ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଶୁଣ ଧରିତ୍ରୀ।

ମିଥିଲାଯାଂ ପୁରୀ ରମ୍ଯା ଜନକେନ ଚ ପାଲିତା

ମିଥିଲା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହର ଯାହାକୁ ଜନକ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚାପି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଥିଲେ।

ତେଷାଂ ଚ ଭକ୍ତିରୁତ୍ପନ୍ନା ମଥୁରାଂ ପ୍ରତି ସୁନ୍ଦରି

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମଥୁରା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା।

ତେଷାଂ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସୁ ଚିହ୍ନିତଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଦୋଷରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଇଥିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସ୍ଵରୂପିଣୀ

ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେହରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ନ ଗତା ପୂର୍ଵମେଵାସୀଦ୍ଵୈକୁଣ୍ଠେ ସ୍ନାନମାଚରତ୍

ସେ ପୂର୍ବରୁ କେବେଁଠି ଯାଇନଥିଲେ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସ୍ନାନ କଲେ।

କିମେତତ୍କିମିତି ପ୍ରାହୁର୍ଧାରା ପ୍ରତି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ? ଏହା କ'ଣ?'

କେନ କାରଣଦୋଷେଣ ଧାରା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତା ଦ୍ଵିଜମ୍

କେଉଁ ଦୋଷ କିମ୍ବା କାରଣରେ ଏହି ଧାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା?

ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତୁ ନିମଗ୍ନୋଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଗତା ତତଃ ୧୬୩.

ସେ ବେଳେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୈର୍ଦେଵଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ସେମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଵୈକୁଣ୍ଠତୀର୍ଥେ ଯଃ ସ୍ନାତି ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ

ଯେଉଁଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ସୂତ ଉଵାଚ ନାମ୍ନା ଗନ୍ଧର୍ଵକୁଣ୍ଡଂ ତୁ ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ଗନ୍ଧର୍ବକୁଣ୍ଡ ନାମରେ ଏହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହ ମୋଦତେ

ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ଵିଂଶତିର୍ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ମାଥୁରଂ ମମ ମଣ୍ଡଲମ୍

ମୋ ମଥୁରା ମଣ୍ଡଳ ବିଶିଏ ଯୋଜନ ଯାଏଁ ପ୍ରସାରିତ।

କର୍ଣିକାଯାଂ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵି କେଶଵଃ କ୍ଲେଶନାଶନଃ

ହେ ଦେବୀ, କେଶବ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ମଧ୍ଯେ ମୃତା ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିର୍ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ସେଠି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ କିଂ ମନଃ ପରିତପ୍ଯତେ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ, ମନ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବ?

ନାସୌ ପତତି ସଂସାରେ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍

ସେ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼େନାହିଁ।

ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ନରୋ ଯାତି ମୁକ୍ତିଂ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୬୩.

ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମହାକାଯାଂ ସୁରୂପାଂ ଚ କେଶଵାକାରସନ୍ନିଭାମ୍

ବଡ଼ ଆକାରର, ସୁନ୍ଦର ଓ କେଶବଙ୍କ ଆକୃତି ସଦୃଶ।

କୃତେ ଯୁଗେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ମାନ୍ଧାତା ନାମ ନାମତଃ

କୃତଯୁଗରେ ମାନ୍ଧାତା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟେନ ହି ମଯା ପ୍ରତିମେଯଂ ସମର୍ପିତା

ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିମା ଦାନ କରିଥିଲି।

ଯଦା ତୁ ମଥୁରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲଵଣୋଽଯଂ ନିପାତିତଃ

ଯେବେ ସେ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଲବଣ ବଧ ହେଲା।