ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତଃ କାଲେନ ମହତା ତୈଃ ପୃଷ୍ଟଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ

ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେମାନେ ପଚାରିଲେ।

କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ତଂ ସର୍ଵଂ ଚାତ୍ମନୋ ହି ସଃ

ସେ ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ସବୁ କହିଦେଲେ।

ଇଦମୂଚୁସ୍ତତୋ ଵିପ୍ରାଃ ଶୁଦ୍ରୋଽସୀତି ଦ୍ଵିଜଂ ପ୍ରତି

ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଏବେ ଶୂଦ୍ର।'

ଅସ୍ମାକଂ ଵଦନାଚ୍ଚୈଵ ପୁନଃ ସିଦ୍ଧୋଽସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ

କିନ୍ତୁ ଆମର ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ତୁମେ ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ।

ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ତୁ ତତଃ ସ୍ଥାନାଚ୍ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ସମାଗତଃ

ତାପରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।

ସା ତୁ ହୃଷ୍ଟେନ ମନସା ଭର୍ତାରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 162.

ସେ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ପ୍ରିଯାଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଭର୍ତା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ତାଙ୍କର ପ୍ରେମଭରା କଥା ଶୁଣି ସ୍ୱାମୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଭର୍ତ୍ତୁର୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ପତ୍ନୀ ପୁଣି କହିଲେ।

ଚକ୍ରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵେଣ ମୁକ୍ତୋଽସି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ

ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମାଥ କଲ୍ପଗ୍ରାମଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ

ତାଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ଚ ଭୁଞ୍ଜତେ ଯତ୍ର ପାତ୍ରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯସମର୍ପିତମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।

କଲ୍ପଗ୍ରାମାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ଚକ୍ରତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମେଣ କିଂ ତସ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଚ ଵା ଶୁଭେ

ଶୁଭେ, ସେଠାରେ କଳ୍ପଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବାରାଣସୀ କ'ଣ ଅର୍ଥ ରଖେ?

ଅପି କୀଟଃ ପତଙ୍ଗୋ ଵା ଜାଯତେ ସ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେଠାରେ ଯଦି କିଏ କୀଟ କିମ୍ବା ପୋକ ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଚାରିବାହୁ ରୂପ ପାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ବିଷ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ କପିଲଵରାହମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କପିଳବରାହଙ୍କର ମହିମା ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଶୁଣ ଧରିତ୍ରୀ।

ମିଥିଲାଯାଂ ପୁରୀ ରମ୍ଯା ଜନକେନ ଚ ପାଲିତା

ମିଥିଲା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହର ଯାହାକୁ ଜନକ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚାପି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଥିଲେ।

ତେଷାଂ ଚ ଭକ୍ତିରୁତ୍ପନ୍ନା ମଥୁରାଂ ପ୍ରତି ସୁନ୍ଦରି

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମଥୁରା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା।

ତେଷାଂ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସୁ ଚିହ୍ନିତଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଦୋଷରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଇଥିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସ୍ଵରୂପିଣୀ

ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେହରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ନ ଗତା ପୂର୍ଵମେଵାସୀଦ୍ଵୈକୁଣ୍ଠେ ସ୍ନାନମାଚରତ୍

ସେ ପୂର୍ବରୁ କେବେଁଠି ଯାଇନଥିଲେ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସ୍ନାନ କଲେ।

କିମେତତ୍କିମିତି ପ୍ରାହୁର୍ଧାରା ପ୍ରତି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ? ଏହା କ'ଣ?'

କେନ କାରଣଦୋଷେଣ ଧାରା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତା ଦ୍ଵିଜମ୍

କେଉଁ ଦୋଷ କିମ୍ବା କାରଣରେ ଏହି ଧାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା?

ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତୁ ନିମଗ୍ନୋଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଗତା ତତଃ ୧୬୩.

ସେ ବେଳେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୈର୍ଦେଵଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ସେମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଵୈକୁଣ୍ଠତୀର୍ଥେ ଯଃ ସ୍ନାତି ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ

ଯେଉଁଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ସୂତ ଉଵାଚ ନାମ୍ନା ଗନ୍ଧର୍ଵକୁଣ୍ଡଂ ତୁ ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ଗନ୍ଧର୍ବକୁଣ୍ଡ ନାମରେ ଏହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହ ମୋଦତେ

ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।