ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵାମିନ୍ପିତୁର୍ମେ ମରଣଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵଦସ୍ଵ ମାମ୍

ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ବାପା କେବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତେନ ନିତ୍ଯକାଲଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ

ସେ ସଦା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପାଦଯୋର୍ଵିଦ୍ଯତେ ତଚ୍ଚ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଚ ପିତୁସ୍ତଵ

ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଅଛି।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନେନ ଵିହୀନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି

ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ତିଆରି ଖାଦ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେଠିକି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଵିଗର୍ହଯତ୍

ପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ।

ପିତୁଃ ସମୀପାତ୍ସ ଗତଃ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍

ସେ ବାପାଙ୍କ ପାଖରୁ ଚାଲିଯାଇ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ଦୁଃଖେନ ପୀଡିତଃ କ୍ଷୀଣୋ ମର୍ତ୍ତୁକାମୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ 162.

ଦୁଃଖରେ ଭାରି ପୀଡିତ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କଲେ।

ସନ୍ନିଧାଵୁପଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହୀତଂ ତେନ ତତ୍ପଦା

ନିକଟରେ ଏକ ପଥର ଦେଖି, ସେ ତାହାକୁ ପାଦରେ ଧରିଲେ।

ତତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତୋଽସୌ କାଲଵର୍ତ୍ତନମ୍

ତାପରେ, ସେ ଜୀବନ ଛାଡି, କାଳର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଗତସଂଜ୍ଞଂ ଚ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ରୁରୁଦେ ଭୃଶମ୍

ବାପାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ସେ ଭାରି କାନ୍ଦିଲେ।

ସଂସ୍କାରଯୋଗ୍ଯତା ନାସ୍ତି ଇତ୍ଯେଵଂ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ପୁଣି କହିଲେ, 'ଏହା ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'

ଆତ୍ମନସ୍ତ୍ଯାଗିନଶ୍ଚୈଵ ଆପସ୍ତମ୍ବୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷୟରେ ଆପସ୍ତମ୍ବ କହିଥିଲେ—

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତଂ ଵିଧୀଯୀତ ନ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚୋଦକକ୍ରିଯାମ୍

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବା ଉଚିତ, ଜଳଦାନ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗେ ଗତଃ ଶ୍ଵଶୁରମନ୍ଦିରମ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତୁ ତେ ଜାତା ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତମ୍

ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କରିଛ, ଏବେ ଚାହାଁଥିବାଠାରେ ଯାଅ।

ନ ମଯା ବ୍ରାହ୍ମଣଵଧଃ କଦାଚିଦପି କାରିତଃ

ମୁଁ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିନାହିଁ।

ଜାମାତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵଶୁରୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 162.

ଜାମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱଶୁର କହିଲେ।

ତେନ ଦୋଷେଣ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଫଲଂ ତଵ

ସେଇ ଦୋଷର କାରଣରେ, ମୁନିବର, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଛ।

ସଂଵତ୍ସରେଣ ପତତି ପତିତେନ ସହାଚରନ୍

ଏହି ଦୋଷ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ଲାଗି ଝରିଯାଏ।

ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାମାତା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜାମାତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସଂଯମୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତର କଲେ।

ନାନ୍ଯତ୍ର ତଵ ସଂଶୁଦ୍ଧିଃ କଦାଚିତ୍ପିତୃଘାତିନଃ

ହେ ପିତୃଘାତକ, ତୁମର ପବିତ୍ରତା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ତତଃ କାଲେନ ମହତା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କନ୍ଯାପୁରନିଵାସୀ ତୁ କୁଶିକୋଽଯଂ ନରାଧିପଃ

କନ୍ୟାପୁରରେ ରହୁଛନ୍ତି ଏହି କୁଶିକ ନାମକ ରାଜା।

ଦ୍ଵେସହସ୍ରେ ତୁ ଵିପ୍ରାଣାଂ ତସ୍ଯ ସତ୍ରେ ଚ ଭୁଞ୍ଜତେ

ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଦୁଇ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ ନେଇ ଖାଆନ୍ତି।

ତତଃ କାଲେନ ମହତା ଚିନ୍ତାଭୂଚ୍ଛ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଚ 162.

ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା।

ସ୍ଵାଂ ସୁତାଂ ଚୋଦଯାମାସ ଗଚ୍ଛ ତାଂ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ସେ ନିଜ ଝିଅକୁ କହିଲେ: 'ତୁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯାଅ।'

ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ଚ ତଦା ନିତ୍ଯଂ ସା ଭର୍ତୃସନ୍ନିଧୌ

ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ, ସେ ସଦା ପତିଙ୍କ ସହିତ ରହୁଥିଲେ।

ଦିଵସସ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ଭୋଜନଂ ଗୃହ୍ଯ ଗଚ୍ଛତି

ଦିନ ଶେଷରେ ସେ ଭୋଜନ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ।