ଵରାହପୁରାଣମ୍

ରୁଜା ତୁ ପୀଡ୍ଯମାନଃ ସ ଦଶମୀଂ ଚ ଦଶାଂ ଗତଃ

ସେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦଶମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।

ଉଵାଚ ପୁତ୍ରଂ ଧର୍ମାତ୍ମା ମରଣେ ସମୁପସ୍ଥିତେ

ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ନିକଟ ଆସିଲାବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ ।

ତେନ ପୁତ୍ରେଣ ନୀତୋଽସୌ ଗଂଗାତୀରେ ମହାମୁନିଃ

ତାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ, ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ନେଇଗଲେ ।

ଵେଦାଧ୍ଯଯନଶୀଲଃ ସ ପିତୃଭକ୍ତ୍ଯା ନିଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ପିତୃଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିଲେ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମେ ତଦା ସିଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ସୁମଧ୍ଯମା

ସେ ସମୟରେ କଳ୍ପଗ୍ରାମରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କ ଏକ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କନ୍ୟା ଥିଲେ ।

କଦାଚିଦ୍ଦେଵଯୋଗେନ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜନିଵାସିନଃ

କେବେ ଏକଥର ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜର ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ ।

ପୃଷ୍ଟୋଽସୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଦ୍ରେ କ୍ଵ ଭଵାଂସ୍ତ୍ଵମିହାଗତଃ 162.

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଭଦ୍ରା, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'

ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୂଜଯାମାସ ତଂ ଦ୍ଵିଜଃ

ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।

ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଭୋଜନଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ ।

କାଲେ ଭଗଵତସ୍ତସ୍ଯ ଅତିକ୍ଷୀଣଃ ପିତା ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ତାଙ୍କର ବାପା ବହୁତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ସ୍ଵାମିନ୍ପିତୁର୍ମେ ମରଣଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵଦସ୍ଵ ମାମ୍

ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ବାପା କେବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତେନ ନିତ୍ଯକାଲଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ

ସେ ସଦା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପାଦଯୋର୍ଵିଦ୍ଯତେ ତଚ୍ଚ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଚ ପିତୁସ୍ତଵ

ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଅଛି।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନେନ ଵିହୀନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି

ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ତିଆରି ଖାଦ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେଠିକି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଵିଗର୍ହଯତ୍

ପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ।

ପିତୁଃ ସମୀପାତ୍ସ ଗତଃ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍

ସେ ବାପାଙ୍କ ପାଖରୁ ଚାଲିଯାଇ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ଦୁଃଖେନ ପୀଡିତଃ କ୍ଷୀଣୋ ମର୍ତ୍ତୁକାମୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ 162.

ଦୁଃଖରେ ଭାରି ପୀଡିତ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କଲେ।

ସନ୍ନିଧାଵୁପଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହୀତଂ ତେନ ତତ୍ପଦା

ନିକଟରେ ଏକ ପଥର ଦେଖି, ସେ ତାହାକୁ ପାଦରେ ଧରିଲେ।

ତତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତୋଽସୌ କାଲଵର୍ତ୍ତନମ୍

ତାପରେ, ସେ ଜୀବନ ଛାଡି, କାଳର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଗତସଂଜ୍ଞଂ ଚ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ରୁରୁଦେ ଭୃଶମ୍

ବାପାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ସେ ଭାରି କାନ୍ଦିଲେ।

ସଂସ୍କାରଯୋଗ୍ଯତା ନାସ୍ତି ଇତ୍ଯେଵଂ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ପୁଣି କହିଲେ, 'ଏହା ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'

ଆତ୍ମନସ୍ତ୍ଯାଗିନଶ୍ଚୈଵ ଆପସ୍ତମ୍ବୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷୟରେ ଆପସ୍ତମ୍ବ କହିଥିଲେ—

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତଂ ଵିଧୀଯୀତ ନ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚୋଦକକ୍ରିଯାମ୍

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବା ଉଚିତ, ଜଳଦାନ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗେ ଗତଃ ଶ୍ଵଶୁରମନ୍ଦିରମ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତୁ ତେ ଜାତା ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତମ୍

ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କରିଛ, ଏବେ ଚାହାଁଥିବାଠାରେ ଯାଅ।

ନ ମଯା ବ୍ରାହ୍ମଣଵଧଃ କଦାଚିଦପି କାରିତଃ

ମୁଁ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିନାହିଁ।

ଜାମାତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵଶୁରୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 162.

ଜାମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱଶୁର କହିଲେ।

ତେନ ଦୋଷେଣ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଫଲଂ ତଵ

ସେଇ ଦୋଷର କାରଣରେ, ମୁନିବର, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଛ।

ସଂଵତ୍ସରେଣ ପତତି ପତିତେନ ସହାଚରନ୍

ଏହି ଦୋଷ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ଲାଗି ଝରିଯାଏ।