ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ରାସୌ ଵାସମକରୋତ୍ପୁଣ୍ଯସେଵୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ସେଠାରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ବାସ କଲେ।

ତତ୍ର ସିଦ୍ଧେନ ସଂଵାସୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଭଵତ୍ତଦା

ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଏକାଠି ବସିଥିଲେ ।

ଗଚ୍ଛେତ୍ସ ସର୍ଵକାଲଂ ତୁ ଶାଲିଗ୍ରାମେ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ସବୁବେଳେ ଶାଳିଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ବସିବା ଉଚିତ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମ ଵିଭୂତିଂ ଚ ନିତ୍ଯକାଲମଵର୍ଣଯତ୍

ସେ ସଦା କଳ୍ପଗ୍ରାମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ ।

ଗମନେ ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ତତଃ ସିଦ୍ଧମଯାଚତ

ତାପରେ ଯିବା ଚିନ୍ତା ହେଲା, ଏବଂ ସେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।

ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୁଃଖଲାଭଂ ତୁ ଶୃଣୁ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମ 162.

ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖ ଆଣିଥିବା ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ ।

ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ କରେ ଗୃହ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବେଦର ଗଭୀର ଜ୍ଞାନୀ, ଡାହାଣ ହାତରେ ଧରିଲେ ।

ଉତ୍ପପାତ ତଦା ସିଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମୌ

ତାପରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ, ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ ।

ତତ୍ର ତୌ ଵସତୋ ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ପଗ୍ରାମେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୌ

ସେଠାରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା କଳ୍ପଗ୍ରାମରେ ବସିଥିଲେ ।

ରୁଜା ତୁ ପୀଡ୍ଯମାନଃ ସ ଦଶମୀଂ ଚ ଦଶାଂ ଗତଃ

ସେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦଶମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।

ଉଵାଚ ପୁତ୍ରଂ ଧର୍ମାତ୍ମା ମରଣେ ସମୁପସ୍ଥିତେ

ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ନିକଟ ଆସିଲାବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ ।

ତେନ ପୁତ୍ରେଣ ନୀତୋଽସୌ ଗଂଗାତୀରେ ମହାମୁନିଃ

ତାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ, ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ନେଇଗଲେ ।

ଵେଦାଧ୍ଯଯନଶୀଲଃ ସ ପିତୃଭକ୍ତ୍ଯା ନିଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ପିତୃଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିଲେ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମେ ତଦା ସିଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ସୁମଧ୍ଯମା

ସେ ସମୟରେ କଳ୍ପଗ୍ରାମରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କ ଏକ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କନ୍ୟା ଥିଲେ ।

କଦାଚିଦ୍ଦେଵଯୋଗେନ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜନିଵାସିନଃ

କେବେ ଏକଥର ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜର ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ ।

ପୃଷ୍ଟୋଽସୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଦ୍ରେ କ୍ଵ ଭଵାଂସ୍ତ୍ଵମିହାଗତଃ 162.

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଭଦ୍ରା, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'

ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୂଜଯାମାସ ତଂ ଦ୍ଵିଜଃ

ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।

ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଭୋଜନଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ ।

କାଲେ ଭଗଵତସ୍ତସ୍ଯ ଅତିକ୍ଷୀଣଃ ପିତା ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ତାଙ୍କର ବାପା ବହୁତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ସ୍ଵାମିନ୍ପିତୁର୍ମେ ମରଣଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵଦସ୍ଵ ମାମ୍

ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ବାପା କେବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତେନ ନିତ୍ଯକାଲଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ

ସେ ସଦା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପାଦଯୋର୍ଵିଦ୍ଯତେ ତଚ୍ଚ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ଚ ପିତୁସ୍ତଵ

ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଅଛି।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନେନ ଵିହୀନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି

ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ତିଆରି ଖାଦ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେଠିକି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଵିଗର୍ହଯତ୍

ପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ।

ପିତୁଃ ସମୀପାତ୍ସ ଗତଃ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍

ସେ ବାପାଙ୍କ ପାଖରୁ ଚାଲିଯାଇ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ଦୁଃଖେନ ପୀଡିତଃ କ୍ଷୀଣୋ ମର୍ତ୍ତୁକାମୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ 162.

ଦୁଃଖରେ ଭାରି ପୀଡିତ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କଲେ।

ସନ୍ନିଧାଵୁପଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହୀତଂ ତେନ ତତ୍ପଦା

ନିକଟରେ ଏକ ପଥର ଦେଖି, ସେ ତାହାକୁ ପାଦରେ ଧରିଲେ।

ତତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତୋଽସୌ କାଲଵର୍ତ୍ତନମ୍

ତାପରେ, ସେ ଜୀବନ ଛାଡି, କାଳର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।