ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଆଦୌ ମଧୁଵନଂ ନାମ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତାଲମେଵ ଚ

ପ୍ରଥମେ ମଧୁବନ ନାମକ ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ତାଳବନ।

ଚତୁର୍ଥଂ କାମ୍ଯକଵନଂ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ଚତୁର୍ଥ କାମ୍ୟକବନ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସପ୍ତମଂ ତୁ ଵନଂ ଭୂମେ ଖାଦିରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍

ସପ୍ତମ ବନ, ହେ ଭୂମି, ଖାଦିରବନ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।

ଲୋହାର୍ଗଲଵନଂ ନାମ ନଵମଂ ପାତକାପହମ୍

ନବମ ହେଉଛି ଲୋହାର୍ଗଳବନ, ଯାହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଏକାଦଶଂ ତୁ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଦ୍ଵାଦଶଂ ଵୃନ୍ଦକା ଵନମ୍ 161.

ଏକାଦଶ ହେଉଛି ଭାଣ୍ଡୀରବନ, ଦ୍ୱାଦଶ ହେଉଛି ବୃନ୍ଦକବନ।

ଯଥାକ୍ରମେଣ ଯେ ଯାତ୍ରାଂ ଵନାନାଂ ଚ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବନଗୁଡ଼ିକର ଯାତ୍ରା କ୍ରମରେ କରନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦେଵଵନପ୍ରଭାଵୋ ନାମୈକଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର 'ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟ'ରେ 'ଦେବବନର ମହିମା' ନାମକ ଏକଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଚକ୍ରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଃ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହିମା; ମୁଁ ପୁନି ଏକ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବି, ଏହାକୁ ଶୁଣ, ହେ ଭୂଦେବୀ।

ମହାଗୃହୋଦଯଂ ନାମ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପସ୍ଯ ଭୂଷଣମ୍

ମହାଗୃହୋଦୟ ନାମକ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଶୋଭା।

ସ କନ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରମାଦାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ

ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଜ କନ୍ୟା ଓ ପୁଅଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ।

ତତ୍ରାସୌ ଵାସମକରୋତ୍ପୁଣ୍ଯସେଵୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ସେଠାରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ବାସ କଲେ।

ତତ୍ର ସିଦ୍ଧେନ ସଂଵାସୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଭଵତ୍ତଦା

ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଏକାଠି ବସିଥିଲେ ।

ଗଚ୍ଛେତ୍ସ ସର୍ଵକାଲଂ ତୁ ଶାଲିଗ୍ରାମେ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ସବୁବେଳେ ଶାଳିଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ବସିବା ଉଚିତ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମ ଵିଭୂତିଂ ଚ ନିତ୍ଯକାଲମଵର୍ଣଯତ୍

ସେ ସଦା କଳ୍ପଗ୍ରାମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ ।

ଗମନେ ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ତତଃ ସିଦ୍ଧମଯାଚତ

ତାପରେ ଯିବା ଚିନ୍ତା ହେଲା, ଏବଂ ସେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।

ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୁଃଖଲାଭଂ ତୁ ଶୃଣୁ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମ 162.

ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖ ଆଣିଥିବା ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ ।

ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ କରେ ଗୃହ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବେଦର ଗଭୀର ଜ୍ଞାନୀ, ଡାହାଣ ହାତରେ ଧରିଲେ ।

ଉତ୍ପପାତ ତଦା ସିଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମୌ

ତାପରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ, ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ ।

ତତ୍ର ତୌ ଵସତୋ ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ପଗ୍ରାମେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୌ

ସେଠାରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା କଳ୍ପଗ୍ରାମରେ ବସିଥିଲେ ।

ରୁଜା ତୁ ପୀଡ୍ଯମାନଃ ସ ଦଶମୀଂ ଚ ଦଶାଂ ଗତଃ

ସେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦଶମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।

ଉଵାଚ ପୁତ୍ରଂ ଧର୍ମାତ୍ମା ମରଣେ ସମୁପସ୍ଥିତେ

ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ନିକଟ ଆସିଲାବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ ।

ତେନ ପୁତ୍ରେଣ ନୀତୋଽସୌ ଗଂଗାତୀରେ ମହାମୁନିଃ

ତାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ, ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ନେଇଗଲେ ।

ଵେଦାଧ୍ଯଯନଶୀଲଃ ସ ପିତୃଭକ୍ତ୍ଯା ନିଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ପିତୃଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିଲେ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମେ ତଦା ସିଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ସୁମଧ୍ଯମା

ସେ ସମୟରେ କଳ୍ପଗ୍ରାମରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କ ଏକ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କନ୍ୟା ଥିଲେ ।

କଦାଚିଦ୍ଦେଵଯୋଗେନ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜନିଵାସିନଃ

କେବେ ଏକଥର ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜର ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ ।

ପୃଷ୍ଟୋଽସୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଦ୍ରେ କ୍ଵ ଭଵାଂସ୍ତ୍ଵମିହାଗତଃ 162.

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଭଦ୍ରା, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'

ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୂଜଯାମାସ ତଂ ଦ୍ଵିଜଃ

ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।

ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଭୋଜନଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ ।