ଵରାହପୁରାଣମ୍

ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନଶ୍ଚ ସୁରାପଶ୍ଚ ଚୌରା ଭଗ୍ନଵ୍ରତାଶ୍ଚ ଯେ

ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରନ୍ତି, ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି—

ମଥୁରାକ୍ରମଣଂ କୃତ୍ଵା ଵିପାପ୍ମାନୋ ଭଵନ୍ତି ତେ

ମଥୁରା ପରିକ୍ରମା କରିଲେ ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ତସ୍ଯ ସନ୍ଦର୍ଶନାଦନ୍ଯେ ପୂତାଃ ସ୍ଯୁର୍ଵିଗତାମଯାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରା ପରିକ୍ରମପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵୋ ନାମ ଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ମଥୁରା ପରିକ୍ରମା ପ୍ରକାଶ' ନାମକ ଏକଶଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଦେଵଵନପ୍ରଭାଵଃ ଯେ ଧର୍ମଵିମୁଖା ମୂଢାଃ ସର୍ଵଜ୍ଞାନଵିଵର୍ଜିତାଃ

ଏବେ ଦେବବନର ମହିମା; ଯେମାନେ ଧର୍ମରୁ ଦୂରେଇଯାଇଛନ୍ତି, ମୂଢ଼ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ—

ଅଭୁକ୍ତ୍ଵା ନାରକଂ ଦୁଃଖଂ ସୁକୃତୈଃ ପୁଣ୍ଯଦୈର୍ନୃଣାମ୍

ନରକର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିନଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେମାନେ ନିଜ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ନରକାର୍ତ୍ତିହରା ଦେଵୀ ମଥୁରା ପାପଘାତିନୀ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ନରକର କଷ୍ଟ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବୀ, ମଥୁରା, ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ମଥୁରାଵାସିନୋ ଯେ ଚ ତୀର୍ଥାନାଂ ଚୋପସେଵକାଃ

ଯେମାନେ ମଥୁରାରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ଓ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକର ସେବା କରନ୍ତି—

ଏଷାଂ ମଧ୍ଯେ କୃତଂ ଯୈଶ୍ଚ ଏକଂ ଚ ଶତମୋଜସା

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକଶଏ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି—

ଆଦୌ ମଧୁଵନଂ ନାମ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତାଲମେଵ ଚ

ପ୍ରଥମେ ମଧୁବନ ନାମକ ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ତାଳବନ।

ଚତୁର୍ଥଂ କାମ୍ଯକଵନଂ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ଚତୁର୍ଥ କାମ୍ୟକବନ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସପ୍ତମଂ ତୁ ଵନଂ ଭୂମେ ଖାଦିରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍

ସପ୍ତମ ବନ, ହେ ଭୂମି, ଖାଦିରବନ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।

ଲୋହାର୍ଗଲଵନଂ ନାମ ନଵମଂ ପାତକାପହମ୍

ନବମ ହେଉଛି ଲୋହାର୍ଗଳବନ, ଯାହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଏକାଦଶଂ ତୁ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଦ୍ଵାଦଶଂ ଵୃନ୍ଦକା ଵନମ୍ 161.

ଏକାଦଶ ହେଉଛି ଭାଣ୍ଡୀରବନ, ଦ୍ୱାଦଶ ହେଉଛି ବୃନ୍ଦକବନ।

ଯଥାକ୍ରମେଣ ଯେ ଯାତ୍ରାଂ ଵନାନାଂ ଚ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବନଗୁଡ଼ିକର ଯାତ୍ରା କ୍ରମରେ କରନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦେଵଵନପ୍ରଭାଵୋ ନାମୈକଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର 'ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟ'ରେ 'ଦେବବନର ମହିମା' ନାମକ ଏକଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଚକ୍ରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଃ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହିମା; ମୁଁ ପୁନି ଏକ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବି, ଏହାକୁ ଶୁଣ, ହେ ଭୂଦେବୀ।

ମହାଗୃହୋଦଯଂ ନାମ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପସ୍ଯ ଭୂଷଣମ୍

ମହାଗୃହୋଦୟ ନାମକ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଶୋଭା।

ସ କନ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରମାଦାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ

ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଜ କନ୍ୟା ଓ ପୁଅଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ।

ତତ୍ରାସୌ ଵାସମକରୋତ୍ପୁଣ୍ଯସେଵୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ସେଠାରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ବାସ କଲେ।

ତତ୍ର ସିଦ୍ଧେନ ସଂଵାସୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଭଵତ୍ତଦା

ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଏକାଠି ବସିଥିଲେ ।

ଗଚ୍ଛେତ୍ସ ସର୍ଵକାଲଂ ତୁ ଶାଲିଗ୍ରାମେ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ସବୁବେଳେ ଶାଳିଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ବସିବା ଉଚିତ ।

କଲ୍ପଗ୍ରାମ ଵିଭୂତିଂ ଚ ନିତ୍ଯକାଲମଵର୍ଣଯତ୍

ସେ ସଦା କଳ୍ପଗ୍ରାମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ ।

ଗମନେ ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା ତତଃ ସିଦ୍ଧମଯାଚତ

ତାପରେ ଯିବା ଚିନ୍ତା ହେଲା, ଏବଂ ସେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।

ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୁଃଖଲାଭଂ ତୁ ଶୃଣୁ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମ 162.

ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖ ଆଣିଥିବା ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ ।

ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ କରେ ଗୃହ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବେଦର ଗଭୀର ଜ୍ଞାନୀ, ଡାହାଣ ହାତରେ ଧରିଲେ ।

ଉତ୍ପପାତ ତଦା ସିଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମୌ

ତାପରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ, ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ ।