ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସୁଧନସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷଃ କ୍ଷୁଧାର୍ଦିତଃ

ସୁଧନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ

ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଭାଷସେ ସାଧୋ ତ୍ଵଂ ପୁନଃ କଥମେଷ୍ଯସି

କହିଲା: ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କହୁଛ, ହେ ସଜ୍ଜନ; ପୁଣି କିପରି ଫେରିଆସିବ?

ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଣିଗ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ରାକ୍ଷସଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ୟପାରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସିଦ୍ଧିଂ ଲଭନ୍ତେ ସତ୍ଯେନ ଋଷଯୋ ଵେଦପାରଗାଃ

ଯେ ଋଷିମାନେ ବେଦକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।

ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ମାନୁଷୋ ଭାଵୋ ଵିହିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉପାୟରେ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।

କୃତ୍ଵା ଜାଗରଣଂ ତତ୍ର ନୃତ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାସୁଖମ୍

ସେଠାରେ ଜାଗି ରହି, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଠି ନୃତ୍ୟ କରେ।

ସତ୍ଯେନ ଦୀଯତେ କନ୍ଯା ସତ୍ଯଂ ଜଲ୍ପନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ

ସତ୍ୟରେ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହରେ ଦିଆଯାଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି।

ସ୍ଵର୍ଗମିଚ୍ଛନ୍ତି ସତ୍ଯେନ ମୋକ୍ଷଃ ସତ୍ଯେନ ଲଭ୍ଯତେ 155.

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରନ୍ତି; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।

ଯମଃ ସତ୍ଯେନ ହରତି ସତ୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିରାଜତେ

ଯମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନେଇଥାନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।

ପରଦାରାଂସ୍ତୁ ଯୋ ଗଚ୍ଛେତ୍କାମମୋହପ୍ରପୀଡିତଃ

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ କାମ ଓ ମୋହରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି,

ତସ୍ଯ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦି ନାଯାମି ତେ ପୁରଃ

ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଆସିବି।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଭୂମିଦାନଂ ଯୋ ହ୍ଯପକାରଂ କରୋତି ଚ

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଭୂମି ଦାନ କରି, ପରେ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତି,

ପୂର୍ଵଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯସ୍ତୁ ସୁଖମାପ୍ଯ ଵିହୃତ୍ଯ ଚ

ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଜନାନୀ ସହ ଭୋଗ କରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ବିହାର ଲାଭ କରେ,

ପଙ୍କ୍ତିଭେଦଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦେକପଂକ୍ତ୍ଯାଶିନାଂ ଧୁଵମ୍

ଯିଏ ଏକ ଶାରିରେ ବସି ଭୋଜନ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରେ,

ଅମାଵସ୍ଯାଂ ମହାରକ୍ଷଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଅମାବାସ୍ୟାରେ ବଡ଼ ରକ୍ଷାକାରୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପରେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଅଷ୍ଟାଷ୍ଟମୀ ତ୍ଵମାଵାସ୍ଯା ଉଭେ ପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶୀ

ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଅମାବାସ୍ୟା, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥି,

ଗୁରୋର୍ଭ୍ରାତୁଃ ସୁତସ୍ଯାପି ସଖ୍ଯୁର୍ଵୈ ମାତୁଲସ୍ଯ ଚ

ଗୁରୁ, ଭାଇ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ ଓ ମାମାଙ୍କୁ,

ଅଭିଗଚ୍ଛତି ମନ୍ଦାତ୍ମା ତତ୍ପାପଂ ମେ ଭଵେତ୍ତଦା 155.

ଯଦି କୌଣସି ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମୋର ହୁଏ।

ତସ୍ଯ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଆସି ନପାରିବି, ତେବେ ତାଙ୍କର ପାପରେ ମୁଁ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି।

ତେନ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ତାହାର ପାପରେ ମୁଁ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି, ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଆସି ନପାରିବି।

ତେଷାଂ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ସେମାନଙ୍କର ପାପରେ ମୁଁ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି, ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଆସି ନପାରିବି।

ଯା ଗତିସ୍ତାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ ସୁଧନସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଃ

ସୁଧନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ମୁକ୍ତିର ପଥକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି, ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଆସିବି ନାହିଁ।"

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।"

ପୁନର୍ନୃତ୍ଯତି ଚୈଵାଗ୍ରେ ମମ ଭକ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ପୁଣି, ମୋର ଭକ୍ତ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।

ପୁନଃ ପୁନର୍ଵୈ ଉଚ୍ଚାର୍ଯ ନମୋ ନାରାଯଣାଯ ଚ

ସେ ପୁଣିପୁଣି "ନମୋ ନାରାୟଣ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ତୁ ଗତୋଽସୌ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି, ସେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସ ଚ ପୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଦେଵି କ୍ଵ ଭଵାନ୍ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଦ୍ରୁତମ୍

ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, "ତୁମେ ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କେଉଁଠି ଯାଉଛ?"

ଅହଂ ଗଚ୍ଛାମି ତ୍ଵରିତୋ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସସନ୍ନିଧୌ 155.

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯାଉଛି।"

ଜୀଵତୋ ଧର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୃତେ ଧର୍ମଃ କୁତୋ ଯଶଃ ୫୧- ଆଗତୋଽହଂ ମହାଭାଗ ନର୍ତ୍ତଯିତ୍ଵା ଯଥାସୁଖମ୍

ଜୀବନରେ ଧର୍ମର ମହିମା ମିଳେ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେଉଁଠୁ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଯଶ? ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତ ନୃତ୍ୟ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି।