ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଉପଵାସଂ ତୁ କୁରୁତେ ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ ତଥା

ସେ ଉପବାସ ରହେ ଓ ରାତିରେ ଜାଗି ରହେ।

ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ମମାଗ୍ରେଽସୌ ନୃତ୍ଯତେ ଶୁଭଦର୍ଶନଃ

ସେ ଏଠାରେ ଆସି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୁଭ ରୂପରେ ନୃତ୍ୟ କରେ।

ଚଲମାନୋ ଗୃହୀତସ୍ତୁ ଚରଣେ ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସା

ସେ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଧରିଲା।

ପାଦେ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵସୁଧେ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ପାଦ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମାଟିକୁ ଏହି କଥା କହିଲା।

ରାକ୍ଷସୋଽହଂ ଵଣିକ୍ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵସାମି ଵନମାଶ୍ରିତଃ

ରାକ୍ଷସ କହିଲା: ମୁଁ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ହେ ବ୍ୟପାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛି।

ସୁଧନ ଉଵାଚ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯସି ମେ ଗାତ୍ରଂ ମିଷ୍ଟାନ୍ନପରିପୋଷିତମ୍

ସୁଧନ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋ ଦେହ, ଯାହା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ, ଖାଇଦେବୁ କି?

ଜାଗରଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ରାକ୍ଷସ

ମୁଁ ଦେବଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ରାତି ଜାଗିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ରାକ୍ଷସ।

ତତ୍ର ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ତଵ ସନ୍ନିଧୌ 155.

ସେଠାରେ ରାତି ଜାଗି, ପ୍ରଭାତେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ,

ତତଃ ଖାଦିଷ୍ଯସେ ଗାତ୍ରଂ ଵିନିଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଜାଗରାତ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଜାଗିବା ସେଷ କଲେ, ତୁମେ ମୋ ଦେହ ଖାଇପାରିବ।

ମା କୁରୁ ଵ୍ରତଭଙ୍ଗଂ ମେ ରକ୍ଷୋ ନାରାଯଣସ୍ଯ ହି

ମୋ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରନି, ହେ ରାକ୍ଷସ, ଏହା ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ।

ସୁଧନସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷଃ କ୍ଷୁଧାର୍ଦିତଃ

ସୁଧନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ

ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଭାଷସେ ସାଧୋ ତ୍ଵଂ ପୁନଃ କଥମେଷ୍ଯସି

କହିଲା: ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କହୁଛ, ହେ ସଜ୍ଜନ; ପୁଣି କିପରି ଫେରିଆସିବ?

ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଣିଗ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ରାକ୍ଷସଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ୟପାରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସିଦ୍ଧିଂ ଲଭନ୍ତେ ସତ୍ଯେନ ଋଷଯୋ ଵେଦପାରଗାଃ

ଯେ ଋଷିମାନେ ବେଦକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।

ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ମାନୁଷୋ ଭାଵୋ ଵିହିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉପାୟରେ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।

କୃତ୍ଵା ଜାଗରଣଂ ତତ୍ର ନୃତ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାସୁଖମ୍

ସେଠାରେ ଜାଗି ରହି, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଠି ନୃତ୍ୟ କରେ।

ସତ୍ଯେନ ଦୀଯତେ କନ୍ଯା ସତ୍ଯଂ ଜଲ୍ପନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ

ସତ୍ୟରେ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହରେ ଦିଆଯାଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି।

ସ୍ଵର୍ଗମିଚ୍ଛନ୍ତି ସତ୍ଯେନ ମୋକ୍ଷଃ ସତ୍ଯେନ ଲଭ୍ଯତେ 155.

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରନ୍ତି; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।

ଯମଃ ସତ୍ଯେନ ହରତି ସତ୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିରାଜତେ

ଯମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନେଇଥାନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।

ପରଦାରାଂସ୍ତୁ ଯୋ ଗଚ୍ଛେତ୍କାମମୋହପ୍ରପୀଡିତଃ

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ କାମ ଓ ମୋହରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି,

ତସ୍ଯ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦି ନାଯାମି ତେ ପୁରଃ

ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଆସିବି।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଭୂମିଦାନଂ ଯୋ ହ୍ଯପକାରଂ କରୋତି ଚ

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଭୂମି ଦାନ କରି, ପରେ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତି,

ପୂର୍ଵଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯସ୍ତୁ ସୁଖମାପ୍ଯ ଵିହୃତ୍ଯ ଚ

ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଜନାନୀ ସହ ଭୋଗ କରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ବିହାର ଲାଭ କରେ,

ପଙ୍କ୍ତିଭେଦଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦେକପଂକ୍ତ୍ଯାଶିନାଂ ଧୁଵମ୍

ଯିଏ ଏକ ଶାରିରେ ବସି ଭୋଜନ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରେ,

ଅମାଵସ୍ଯାଂ ମହାରକ୍ଷଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଅମାବାସ୍ୟାରେ ବଡ଼ ରକ୍ଷାକାରୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପରେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଅଷ୍ଟାଷ୍ଟମୀ ତ୍ଵମାଵାସ୍ଯା ଉଭେ ପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶୀ

ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଅମାବାସ୍ୟା, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥି,

ଗୁରୋର୍ଭ୍ରାତୁଃ ସୁତସ୍ଯାପି ସଖ୍ଯୁର୍ଵୈ ମାତୁଲସ୍ଯ ଚ

ଗୁରୁ, ଭାଇ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ ଓ ମାମାଙ୍କୁ,

ଅଭିଗଚ୍ଛତି ମନ୍ଦାତ୍ମା ତତ୍ପାପଂ ମେ ଭଵେତ୍ତଦା 155.

ଯଦି କୌଣସି ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମୋର ହୁଏ।

ତସ୍ଯ ପାପେନ ଲିପ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଆସି ନପାରିବି, ତେବେ ତାଙ୍କର ପାପରେ ମୁଁ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି।