ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯତ୍ର ସ୍ନାତାନ୍ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ନ ପୀଡଯେତ୍

ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ମଣିଷମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିଘ୍ନରାଜ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ ନାହିଁ।

ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥଵରେ ସ୍ନାତଂ ନ ପୀଡଯତି ଵିଘ୍ନରାଟ୍ 154.

ସେ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବିଘ୍ନରାଜ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ ନାହିଁ।

ଅଵିଘ୍ନଂ କୁରୁତେ ତସ୍ଯ ସତତଂ ପାର୍ଵତୀସୁତଃ

ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତି।

ତତଃ ପରେ କୋଟିତୀର୍ଥେ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ସ୍ମୃତମ୍

ତାପରେ କୋଟିତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନାଯାଏ।

ତଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାଁଲ୍ଲୋଭମୋହଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଅତଃ ପରଂ ଶିଵକ୍ଷେତ୍ରମର୍ଦ୍ଧକ୍ରୋଶଂ ତୁ ଦୁଷ୍କରମ୍

ଏହା ପରେ ଅଛି ଶିବକ୍ଷେତ୍ର, ଯାହା ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ ଅଛି ଏବଂ ପହଞ୍ଚିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୀତ୍ଵା ଚ ମାଥୁରଂ ଲଭତେ ଫଲମ୍

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ପାନ କରି, ମାଥୁରା ତୀର୍ଥର ଫଳ ମିଳେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଯମୁନାତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଚତୁଷ୍ପଞ୍ଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଯମୁନାତୀର୍ଥର ମହିମା ନାମକ ଏକଶତଚତୁର୍ଦ୍ଧ ପଠାଧିକ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥାଽକ୍ରୂରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଃ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମର୍ତ୍ତ୍ଯଲୋକେ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍

ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଅକୃରା ତୀର୍ଥର ମହିମା କହିବି।

ତତ୍ର .ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵି ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ସେଠାରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସଦା ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବସିଥାଏ।

ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁପଦୀଷୁ ଚ

ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଓ ବିଷ୍ଣୁପଦୀ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ,

ଅକ୍ରୂରେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ମମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ମୋର ଏହି କ୍ଷେତ୍ର, ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ଅକୃରା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାଭ୍ଯାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଣିଷ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

ତତ୍ସ୍ନାନାତ୍ଫଲମାପ୍ନୋତି ପ୍ରଯାଗସ୍ନାନଜଂ ଫଲମ୍

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ମିଳେ।

ନାମ୍ନା ତୁ ସୁଧନୋ ନାମ ମମ ଭକ୍ତଃ ସଦୈଵ ହି

ନାମରେ ସୁଧନ ମୋର ଭକ୍ତ ହେବା ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ବନ୍ଧୁପୁତ୍ରକଲତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗୃହେ ପ୍ରୀତିରନୁତ୍ତମା

ସେ ଘରେ ନିଜ ପରିବାର, ପୁଅ ଓ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରେ।

ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଦିଵସାସ୍ତସ୍ଯ ମାସାଃ ସଂଵତ୍ସରାସ୍ତଥା

ତାଙ୍କର ଦିନ, ମାସ ଓ ବର୍ଷ ଏଭଳି କଟିଯାଏ।

ମାନକୂଟଂ ତୁଲାକୂଟଂ ନ କରୋତି ସ କର୍ହିଚିତ୍ 155.

ସେ କେବେ ବଜାରରେ ମାପ ଓ ତୁଳାରେ ଧୋଖା ନାହିଁ କରେ।

ନିତ୍ଯଂ କାଲଂ ଚ କୁରୁତେ ହରିପୂଜନମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସମୟ ଦେଇ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ପୂଜା କରେ।

ଉପହାରେଣ ଦିଵ୍ଯେନ ଧୂପେନ ଚ ସୁଗନ୍ଧିନା

ଦିବ୍ୟ ଉପହାର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଦେଇ ସେ ପୂଜା କରେ।

ଉପଵାସଂ ତୁ କୁରୁତେ ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ ତଥା

ସେ ଉପବାସ ରହେ ଓ ରାତିରେ ଜାଗି ରହେ।

ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ମମାଗ୍ରେଽସୌ ନୃତ୍ଯତେ ଶୁଭଦର୍ଶନଃ

ସେ ଏଠାରେ ଆସି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୁଭ ରୂପରେ ନୃତ୍ୟ କରେ।

ଚଲମାନୋ ଗୃହୀତସ୍ତୁ ଚରଣେ ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସା

ସେ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଧରିଲା।

ପାଦେ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵସୁଧେ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ପାଦ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମାଟିକୁ ଏହି କଥା କହିଲା।

ରାକ୍ଷସୋଽହଂ ଵଣିକ୍ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵସାମି ଵନମାଶ୍ରିତଃ

ରାକ୍ଷସ କହିଲା: ମୁଁ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ହେ ବ୍ୟପାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛି।

ସୁଧନ ଉଵାଚ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯସି ମେ ଗାତ୍ରଂ ମିଷ୍ଟାନ୍ନପରିପୋଷିତମ୍

ସୁଧନ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋ ଦେହ, ଯାହା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ, ଖାଇଦେବୁ କି?

ଜାଗରଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ରାକ୍ଷସ

ମୁଁ ଦେବଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ରାତି ଜାଗିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ରାକ୍ଷସ।

ତତ୍ର ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ତଵ ସନ୍ନିଧୌ 155.

ସେଠାରେ ରାତି ଜାଗି, ପ୍ରଭାତେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ,

ତତଃ ଖାଦିଷ୍ଯସେ ଗାତ୍ରଂ ଵିନିଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଜାଗରାତ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଜାଗିବା ସେଷ କଲେ, ତୁମେ ମୋ ଦେହ ଖାଇପାରିବ।