ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୀତ୍ଵା ଚ ନିଯତୋ ନିଯତାଶନଃ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପାନ କରି, ନିୟମ ଓ ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରି—

ସୋମତୀର୍ଥେ ତୁ ଵସୁଧେ ପଵିତ୍ରେ ଯମୁନାମ୍ଭସି 154.

ହେ ବସୁଧା, ପବିତ୍ର ସୋମତୀର୍ଥରେ, ଯମୁନା ନଦୀର ପାଣିରେ—

ତତ୍ରାଭିଷେକଂ କୁର୍ଵୀତ ସ୍ଵକର୍ମପରିନିଷ୍ଠିତଃ

ସେଠାରେ ନିଜ କର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ଅଵର୍ଣୋଽପି ଯତିର୍ଭଵେତ୍

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ଜାତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଯତି ହୁଏ।

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ତ୍ରିରାତ୍ରୋପୋଷିତୋ ନରଃ

ଯିଏ ସେଠାରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ—

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ତତ୍ର ଯେ ସ୍ନାନ୍ତି ନିଯତାସ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗୋ ନ ଦୁର୍ଲଭଃ

ସେଠାରେ ଯେମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କେବେ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।

ବ୍ରହ୍ମଣା ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ତୁ ମନସା ନିର୍ମିତଂ ପୁରା

ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଵଂ ଯାନ୍ତି ଯେ ମୃତାସ୍ତେଽପୁନର୍ଭଵାଃ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ଯତ୍ର ସ୍ନାତାନ୍ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ନ ପୀଡଯେତ୍

ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ମଣିଷମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିଘ୍ନରାଜ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ ନାହିଁ।

ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥଵରେ ସ୍ନାତଂ ନ ପୀଡଯତି ଵିଘ୍ନରାଟ୍ 154.

ସେ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବିଘ୍ନରାଜ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ ନାହିଁ।

ଅଵିଘ୍ନଂ କୁରୁତେ ତସ୍ଯ ସତତଂ ପାର୍ଵତୀସୁତଃ

ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତି।

ତତଃ ପରେ କୋଟିତୀର୍ଥେ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ସ୍ମୃତମ୍

ତାପରେ କୋଟିତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନାଯାଏ।

ତଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାଁଲ୍ଲୋଭମୋହଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଅତଃ ପରଂ ଶିଵକ୍ଷେତ୍ରମର୍ଦ୍ଧକ୍ରୋଶଂ ତୁ ଦୁଷ୍କରମ୍

ଏହା ପରେ ଅଛି ଶିବକ୍ଷେତ୍ର, ଯାହା ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ ଅଛି ଏବଂ ପହଞ୍ଚିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୀତ୍ଵା ଚ ମାଥୁରଂ ଲଭତେ ଫଲମ୍

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ପାନ କରି, ମାଥୁରା ତୀର୍ଥର ଫଳ ମିଳେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଯମୁନାତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଚତୁଷ୍ପଞ୍ଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଯମୁନାତୀର୍ଥର ମହିମା ନାମକ ଏକଶତଚତୁର୍ଦ୍ଧ ପଠାଧିକ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥାଽକ୍ରୂରତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଃ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମର୍ତ୍ତ୍ଯଲୋକେ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍

ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଅକୃରା ତୀର୍ଥର ମହିମା କହିବି।

ତତ୍ର .ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵି ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ସେଠାରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସଦା ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବସିଥାଏ।

ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁପଦୀଷୁ ଚ

ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଓ ବିଷ୍ଣୁପଦୀ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ,

ଅକ୍ରୂରେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ମମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ମୋର ଏହି କ୍ଷେତ୍ର, ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ଅକୃରା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାଭ୍ଯାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଣିଷ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

ତତ୍ସ୍ନାନାତ୍ଫଲମାପ୍ନୋତି ପ୍ରଯାଗସ୍ନାନଜଂ ଫଲମ୍

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ମିଳେ।

ନାମ୍ନା ତୁ ସୁଧନୋ ନାମ ମମ ଭକ୍ତଃ ସଦୈଵ ହି

ନାମରେ ସୁଧନ ମୋର ଭକ୍ତ ହେବା ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ବନ୍ଧୁପୁତ୍ରକଲତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗୃହେ ପ୍ରୀତିରନୁତ୍ତମା

ସେ ଘରେ ନିଜ ପରିବାର, ପୁଅ ଓ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରେ।

ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଦିଵସାସ୍ତସ୍ଯ ମାସାଃ ସଂଵତ୍ସରାସ୍ତଥା

ତାଙ୍କର ଦିନ, ମାସ ଓ ବର୍ଷ ଏଭଳି କଟିଯାଏ।

ମାନକୂଟଂ ତୁଲାକୂଟଂ ନ କରୋତି ସ କର୍ହିଚିତ୍ 155.

ସେ କେବେ ବଜାରରେ ମାପ ଓ ତୁଳାରେ ଧୋଖା ନାହିଁ କରେ।

ନିତ୍ଯଂ କାଲଂ ଚ କୁରୁତେ ହରିପୂଜନମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସମୟ ଦେଇ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ପୂଜା କରେ।