ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପଂଚମଂ ବକୁଲଂ ନାମ ଵନାନାମୁତ୍ତମଂ ଵନମ୍

ପଞ୍ଚମ, ବକୁଳ ନାମର ଅରଣ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଯମୁନାଯାଃ ପରେ ପାରେ ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ 153.

ଯମୁନାର ଅତି ଦୂର ପାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟର, ସେଠି—

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ତୁ ଵସୁଧେ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମତ୍ପରାଯଣଃ

ହେ ପୃଥିବୀ, ମୋ ପ୍ରେମୀ ଏବଂ ମୋରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ଭକ୍ତ, ସେଠାକୁ ଯାଇ—

ସପ୍ତମଂ ତୁ ଵନଂ ଭୂମେ ଖାଦିରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍

ହେ ପୃଥିବୀ, ସେଠି ସପ୍ତମ ଜଣାଶୁଣା ବନଟି ହେଉଛି ଖାଦିର ବନ।

ମହାଵନଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ତୁ ସଦୈଵ ତୁ ମମ ପ୍ରିଯମ୍

ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ବନଟି ହେଉଛି ମହାବନ, ଯାହା ସଦା ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।

ଲୋହଜଙ୍ଘଵନଂ ନାମ ଲୋହଜଙ୍ଘେନ ରକ୍ଷିତମ୍

ଲୋହଜଂଘ ବନ ନାମକ ବନଟି, ଯାହାକୁ ଲୋହଜଂଘ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ।

ଵନଂ ବିଲ୍ଵଵନଂ ନାମ ଦଶମଂ ଦେଵପୂଜିତମ୍

ଦଶମ ବନଟି ହେଉଛି ବିଲ୍ବ ବନ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।

ଏକାଦଶଂ ତୁ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଯୋଗିନଃ ପ୍ରିଯମୁତ୍ତମମ୍

ଏକାଦଶ ବନଟି ହେଉଛି ଭାଣ୍ଡୀର, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରନ୍ତି।

ଭାଣ୍ଡୀରଂ ତମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ସେଇ ସବୁ ବନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଣ୍ଡୀର ବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—

ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଦ୍ଵାଦଶକଂ ଵୃନ୍ଦଯା ପରିରକ୍ଷିତମ୍

ଦ୍ୱାଦଶ ବନଟି ହେଉଛି ବୃନ୍ଦାବନ, ଯାହାକୁ ବୃନ୍ଦା ରକ୍ଷା କରିଥାଏ।

ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ପୃଥିବୀ, ଯେମାନେ ବୃନ୍ଦାବନ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ମଥୁରାତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ତ୍ରିପଂଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ମଥୁରାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନାରେ, 'ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ତିରିପନ୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ।

ଅଥ ଯମୁନାତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଃ ଏଵଂଵିଧାଂ ଚ ମଥୁରାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ମୁଦମାପତୁଃ

ଏବେ ଯମୁନା ତୀର୍ଥର ମହିମା: ଏଭଳି ମଥୁରାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ତଦା ଭାର୍ଯା ଯଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ତାପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଗୁପ୍ତ କଥା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

ରାଜାପ୍ଯୁଵାଚ ତାଂ ରାଜ୍ଞୀଂ ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ପୁରା ମମ

ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବେ ମୋତେ କିଛି କହିଥିଲେ—'

ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ସ୍ଵକଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତଵ

'ତୁମ ଗୁପ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ, ପରେ ମୁଁ ମୋର କହିବି।'

ପ୍ରୋଵାଚ ଚୈଵ ରାଜାନଂ ମନସଃ ପ୍ରୀତିକାରଣମ୍

ତାପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମନର ଆନନ୍ଦର କାରଣ କହିଲେ।

ଆଗତେମାଂ ପୁରୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କୁମୁଦସ୍ଯ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍

'ମୁଁ କୁମୁଦ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଏହି ପୁରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲି।'

ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୁକ୍ତା ଚ ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ

'ଏବଂ ସେଇ ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ, ସେଖଣିଁ ମୁଁ ସତ୍ୱରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲି।'

ତ୍ଵଯା ଵିଵାହିତା ରାଜନ୍ନ ଚ ମାଂ ଵିଜହାତ୍ସ୍ମୃତିଃ

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ମୃତି କେବେ ମୋତେ ଛାଡିନଥିଲା।

ଧାରାପତନକେ ତୀର୍ଥେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜୀଵିତମାତ୍ମନଃ

ଧାରାପତନକ ତୀର୍ଥରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ସ୍ଵାଂ ଚାପ୍ଯକଥଯତ୍ତସ୍ଯୈ ଯଥା ସଂଯମନେ ମୃତଃ 154.

ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କଥା ମଧ୍ୟ କହିଲେ, କିପରି ସେ ଯମର ଦେଶରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।

ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୌ ନିଯମତସ୍ତତ୍ରୈଵ ନିଧନଂ ଗତୌ

ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଦଭୂନ୍ମହତ୍

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ନାକଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ଯକ୍ତପାପୋ ନ ସଂଶଯଃ

ଯିଏ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତୃଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।

ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତିଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ଚାରିଟି ହାତ ସହିତ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଯତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଵଂ ଯାନ୍ତି ଯେ ମୃତାସ୍ତେଽପୁନର୍ଭଵାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ଅଥାଽତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ।