ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମତ୍ତଃ ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରମତ୍ତଶ୍ଚ ଅସମ୍ବଦ୍ଧଂ ପ୍ରଭାଷତେ

ମଦମସ୍ତ, ଶୁଏ କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ହେଲେ, ସେ ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହିଥାଏ।

ପୀଵର୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଗୋପଯିଷ୍ଯସି ମେ ଯଦି ।। 153.

ପୀବରୀ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା ନକରିଲେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।'

ପ୍ରିଯାଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ନରାଧିପଃ

ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଵଦିଷ୍ଯାମି ଶୁଭାନନେ

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ।

ପୁତ୍ରାନ୍ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରାନ୍ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ଶୁଭାନ୍ପ୍ରିଯେ

ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଦେଇ, ହେ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭମୟୀ।

ତତଃ ସମ୍ମାନଯାମାସ ଜନଂ ପୁରନିଵାସିନମ୍

ତାପରେ ସେ ସହରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ରାଜ୍ଯେ ପୁତ୍ରାନ୍ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦି ଵୋ ରୋଚତେଽନଘାଃ

ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ରଖିବି, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଛ। ହେ ନିର୍ମଳମନା।

ନିତ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈ ଲୋକୋ ଯମସ୍ଯେଚ୍ଛନ୍ତି ନାନ୍ଯଥା

ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଯମଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗଚ୍ଛାଵୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ସେଠିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଆମେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଯିବା।

ଇଦାନୀଂ ତୁ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଯାଗାନ୍ନାସ୍ତି ପରଂ ସୁଖମ୍

ଏବେ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ତ୍ୟାଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କିଛି ନାହିଁ।

ନାସ୍ତି ରାଗସମଂ ଦୁଃଖଂ ନାସ୍ତି ତ୍ଯାଗାତ୍ପରଂ ସୁଖମ୍

ଆସକ୍ତି ସମାନ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତ୍ୟାଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ପ୍ରାଯେଣ ସର୍ଵକାମାନାଂ ପରିତ୍ଯାଗୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ 153.

ସାଧାରଣତଃ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନାଯାଏ।

ତତଃ ପୌରଜନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚତୁରଙ୍ଗବଲାନ୍ଵିତଃ

ତାପରେ, ସେ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ତେନ ଦୃଷ୍ଟା ପୁରୀ ରମ୍ଯା ଵାସଵସ୍ଯ ପୁରୀ ଯଥା

ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୁଭ୍ର ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହର।

ରମ୍ଯଂ ମଧୁଵନଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରେ ମଧୁବନ ନାମର ଆନନ୍ଦମୟ ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ଏକାଦଶୀ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ତଥା

ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଵନଂ କୁନ୍ଦଵନଂ ନାମ ତୃତୀଯଂ ଚୈଵମୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରେ କୁନ୍ଦବନ ନାମର ତୃତୀୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି।

ଏକାଦଶୀ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ହି ଵା

କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଚତୁର୍ଥଂ କାମ୍ଯକଵନଂ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ଚତୁର୍ଥ କାମ୍ୟକବନ, ଅରଣ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଵିମଲସ୍ଯ ଚ କୁଣ୍ଡେ ତୁ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ବିମଳଙ୍କ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ପଂଚମଂ ବକୁଲଂ ନାମ ଵନାନାମୁତ୍ତମଂ ଵନମ୍

ପଞ୍ଚମ, ବକୁଳ ନାମର ଅରଣ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଯମୁନାଯାଃ ପରେ ପାରେ ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ 153.

ଯମୁନାର ଅତି ଦୂର ପାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟର, ସେଠି—

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ତୁ ଵସୁଧେ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମତ୍ପରାଯଣଃ

ହେ ପୃଥିବୀ, ମୋ ପ୍ରେମୀ ଏବଂ ମୋରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ଭକ୍ତ, ସେଠାକୁ ଯାଇ—

ସପ୍ତମଂ ତୁ ଵନଂ ଭୂମେ ଖାଦିରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍

ହେ ପୃଥିବୀ, ସେଠି ସପ୍ତମ ଜଣାଶୁଣା ବନଟି ହେଉଛି ଖାଦିର ବନ।

ମହାଵନଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ତୁ ସଦୈଵ ତୁ ମମ ପ୍ରିଯମ୍

ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ବନଟି ହେଉଛି ମହାବନ, ଯାହା ସଦା ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।

ଲୋହଜଙ୍ଘଵନଂ ନାମ ଲୋହଜଙ୍ଘେନ ରକ୍ଷିତମ୍

ଲୋହଜଂଘ ବନ ନାମକ ବନଟି, ଯାହାକୁ ଲୋହଜଂଘ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ।

ଵନଂ ବିଲ୍ଵଵନଂ ନାମ ଦଶମଂ ଦେଵପୂଜିତମ୍

ଦଶମ ବନଟି ହେଉଛି ବିଲ୍ବ ବନ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।

ଏକାଦଶଂ ତୁ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଯୋଗିନଃ ପ୍ରିଯମୁତ୍ତମମ୍

ଏକାଦଶ ବନଟି ହେଉଛି ଭାଣ୍ଡୀର, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରନ୍ତି।

ଭାଣ୍ଡୀରଂ ତମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ସେଇ ସବୁ ବନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଣ୍ଡୀର ବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—