ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମଗ୍ନମାତ୍ରସ୍ତତଃ ପାପଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଣୈର୍ଵ୍ଯଯୁଜ୍ଯତ

ତାହାପରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ମାତ୍ର ମାଆ ପରି ଡୁବିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ସହିତ ଦୂରେଇଯାଇଥିଲା।

ସୌରାଷ୍ଟ୍ରଵିଷଯେ ଦେଵି କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽଭୂଦ୍ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ 153.

ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶରେ, ହେ ଦେବୀ, ଧନୁର୍ଧର ନାମକ ଜଣେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ।

ପାଲଯାମାସ ଵସୁଧାଂ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମଂ ସମାଶ୍ରିତଃ

ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି, ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରୁଥିଲେ।

ପତ୍ନୀ ଶତାନାଂ ମୁଖ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଵରା ସା ଵସୁନ୍ଘରେ

ତାଙ୍କର ଶତମାନ୍ୟ ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ବସୁଘରା ନାମକ ମୁଖ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦେଷୁ ଚ ରମ୍ଯେଷୁ ନଦୀନାଂ ପୁଲିନେଷୁ ଚ

ସେ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରାସାଦରେ ଓ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମୟ କାଟୁଥିଲେ।

କାଲୋ ଗଚ୍ଛତି ରାଜା ତୁ ଭୋଗାସକ୍ତିଂ ଚ ଵିଂଦତି

ସମୟ ବିତିଗଲା, ରାଜା ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ପୁତ୍ରାଃ ସପ୍ତ ତଥା ଜାତାଃ କନ୍ଯାଃ ପଂଚ ସୁଶୋଭନାଃ

ସେଠାରେ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପୁତ୍ରାନ୍ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଥାନେଷୁ ଵସୁଧାଧିପାନ୍

ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ରାଜା ବାପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ତତ୍ର ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ନୃପତିର୍ହାହେତି ଵଦତେ ମୁହୁଃ

ସେଠାରେ, ସଚେତନ ହୋଇଥିବା ରାଜା ବାରମ୍ବାର 'ହାହା' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ତତ ସା ପୀଵରୀ ପ୍ରାହ କିମେଵଂ ଭାଷସେ ନୃପ

ତାପରେ ସେଇ ପୀବରୀ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆପଣ ଏଭଳି କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି?'

ମତ୍ତଃ ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରମତ୍ତଶ୍ଚ ଅସମ୍ବଦ୍ଧଂ ପ୍ରଭାଷତେ

ମଦମସ୍ତ, ଶୁଏ କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ହେଲେ, ସେ ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହିଥାଏ।

ପୀଵର୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଗୋପଯିଷ୍ଯସି ମେ ଯଦି ।। 153.

ପୀବରୀ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା ନକରିଲେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।'

ପ୍ରିଯାଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ନରାଧିପଃ

ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଵଦିଷ୍ଯାମି ଶୁଭାନନେ

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ।

ପୁତ୍ରାନ୍ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରାନ୍ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ଶୁଭାନ୍ପ୍ରିଯେ

ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଦେଇ, ହେ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭମୟୀ।

ତତଃ ସମ୍ମାନଯାମାସ ଜନଂ ପୁରନିଵାସିନମ୍

ତାପରେ ସେ ସହରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ରାଜ୍ଯେ ପୁତ୍ରାନ୍ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦି ଵୋ ରୋଚତେଽନଘାଃ

ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ରଖିବି, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଛ। ହେ ନିର୍ମଳମନା।

ନିତ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈ ଲୋକୋ ଯମସ୍ଯେଚ୍ଛନ୍ତି ନାନ୍ଯଥା

ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଯମଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗଚ୍ଛାଵୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ସେଠିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଆମେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଯିବା।

ଇଦାନୀଂ ତୁ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଯାଗାନ୍ନାସ୍ତି ପରଂ ସୁଖମ୍

ଏବେ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ତ୍ୟାଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କିଛି ନାହିଁ।

ନାସ୍ତି ରାଗସମଂ ଦୁଃଖଂ ନାସ୍ତି ତ୍ଯାଗାତ୍ପରଂ ସୁଖମ୍

ଆସକ୍ତି ସମାନ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତ୍ୟାଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ପ୍ରାଯେଣ ସର୍ଵକାମାନାଂ ପରିତ୍ଯାଗୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ 153.

ସାଧାରଣତଃ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନାଯାଏ।

ତତଃ ପୌରଜନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚତୁରଙ୍ଗବଲାନ୍ଵିତଃ

ତାପରେ, ସେ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ତେନ ଦୃଷ୍ଟା ପୁରୀ ରମ୍ଯା ଵାସଵସ୍ଯ ପୁରୀ ଯଥା

ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୁଭ୍ର ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହର।

ରମ୍ଯଂ ମଧୁଵନଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରେ ମଧୁବନ ନାମର ଆନନ୍ଦମୟ ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ଏକାଦଶୀ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ତଥା

ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଵନଂ କୁନ୍ଦଵନଂ ନାମ ତୃତୀଯଂ ଚୈଵମୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରେ କୁନ୍ଦବନ ନାମର ତୃତୀୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି।

ଏକାଦଶୀ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ହି ଵା

କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଚତୁର୍ଥଂ କାମ୍ଯକଵନଂ ଵନାନାଂ ଵନମୁତ୍ତମମ୍

ଚତୁର୍ଥ କାମ୍ୟକବନ, ଅରଣ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।