ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯେଷାଂ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ 152.

ଏମାନଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ମଥୁରାତୀର୍ଥପ୍ରଶଂସା ନାମ ଦ୍ଵାପଂଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ବାଉନ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ମଥୁରାତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତରେ ଶିଵକୁଣ୍ଡାଚ୍ଚ ତୀର୍ଥାନାଂ ନଵକଂ ସ୍ମୃତମ୍

ଏବେ ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା: ଶିବକୁଣ୍ଡର ଉତ୍ତରେ ନବଟି ତୀର୍ଥ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ତତ୍ରୈଵ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଜାଯତେ ପରମ୍

ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ।

ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ମମ ଲୋକେ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ମୃତୋ ଵାପି ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନ କରେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ତସ୍ମିନ୍ ସଂଯମନେ ତୀର୍ଥେ ଯଦ୍ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ପୁରାତନମ୍

ସେଇ ପବିତ୍ର ସଂୟମ ତୀର୍ଥରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା,

ଵସତେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯେ ସୁପ୍ରତୀତେଽତିପାପକୃତ୍

ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ବସେ,

ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ଯ ଚ କାଲିନ୍ଦୀଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶୀମ୍

ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ, ଯେଉଁଠି ଯମୁନାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ,

ତତାର ଯମୁନାଂ ସୋଽଥ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂଯମନଂ ଶୁଭେ

ସେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରେ ଶୁଭ ସଂୟମ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ,

ମଗ୍ନମାତ୍ରସ୍ତତଃ ପାପଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଣୈର୍ଵ୍ଯଯୁଜ୍ଯତ

ତାହାପରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ମାତ୍ର ମାଆ ପରି ଡୁବିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ସହିତ ଦୂରେଇଯାଇଥିଲା।

ସୌରାଷ୍ଟ୍ରଵିଷଯେ ଦେଵି କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽଭୂଦ୍ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ 153.

ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶରେ, ହେ ଦେବୀ, ଧନୁର୍ଧର ନାମକ ଜଣେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ।

ପାଲଯାମାସ ଵସୁଧାଂ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମଂ ସମାଶ୍ରିତଃ

ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି, ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରୁଥିଲେ।

ପତ୍ନୀ ଶତାନାଂ ମୁଖ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଵରା ସା ଵସୁନ୍ଘରେ

ତାଙ୍କର ଶତମାନ୍ୟ ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ବସୁଘରା ନାମକ ମୁଖ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦେଷୁ ଚ ରମ୍ଯେଷୁ ନଦୀନାଂ ପୁଲିନେଷୁ ଚ

ସେ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରାସାଦରେ ଓ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମୟ କାଟୁଥିଲେ।

କାଲୋ ଗଚ୍ଛତି ରାଜା ତୁ ଭୋଗାସକ୍ତିଂ ଚ ଵିଂଦତି

ସମୟ ବିତିଗଲା, ରାଜା ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ପୁତ୍ରାଃ ସପ୍ତ ତଥା ଜାତାଃ କନ୍ଯାଃ ପଂଚ ସୁଶୋଭନାଃ

ସେଠାରେ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପୁତ୍ରାନ୍ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଥାନେଷୁ ଵସୁଧାଧିପାନ୍

ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ରାଜା ବାପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ତତ୍ର ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ନୃପତିର୍ହାହେତି ଵଦତେ ମୁହୁଃ

ସେଠାରେ, ସଚେତନ ହୋଇଥିବା ରାଜା ବାରମ୍ବାର 'ହାହା' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ତତ ସା ପୀଵରୀ ପ୍ରାହ କିମେଵଂ ଭାଷସେ ନୃପ

ତାପରେ ସେଇ ପୀବରୀ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆପଣ ଏଭଳି କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି?'

ମତ୍ତଃ ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରମତ୍ତଶ୍ଚ ଅସମ୍ବଦ୍ଧଂ ପ୍ରଭାଷତେ

ମଦମସ୍ତ, ଶୁଏ କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ହେଲେ, ସେ ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହିଥାଏ।

ପୀଵର୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଗୋପଯିଷ୍ଯସି ମେ ଯଦି ।। 153.

ପୀବରୀ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା ନକରିଲେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।'

ପ୍ରିଯାଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ନରାଧିପଃ

ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଵଦିଷ୍ଯାମି ଶୁଭାନନେ

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ।

ପୁତ୍ରାନ୍ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରାନ୍ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ଶୁଭାନ୍ପ୍ରିଯେ

ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଦେଇ, ହେ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭମୟୀ।

ତତଃ ସମ୍ମାନଯାମାସ ଜନଂ ପୁରନିଵାସିନମ୍

ତାପରେ ସେ ସହରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ରାଜ୍ଯେ ପୁତ୍ରାନ୍ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦି ଵୋ ରୋଚତେଽନଘାଃ

ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ରଖିବି, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଛ। ହେ ନିର୍ମଳମନା।

ନିତ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈ ଲୋକୋ ଯମସ୍ଯେଚ୍ଛନ୍ତି ନାନ୍ଯଥା

ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଯମଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗଚ୍ଛାଵୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍

ସେଠିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଆମେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଯିବା।