ଯମୁନା ଯତ୍ର ସୁଵହା ନିତ୍ଯଂ ସନ୍ନିହିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଯମୁନା ନିତ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଅଚଳ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଯାଗେ ଯା ଵେଣୀତି ପ୍ରଥିତା ଭୁଵି 152.
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାଗରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ମିଳେ, ସେଠିକୁ ବେଣୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯମୁନା ଵିଶ୍ରୁତା ଦେଵି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ସେଠି ଯମୁନା ବିଶ୍ରୁତ, ହେ ଦେବୀ; ଏଠାରେ ଅଧିକ ତଦନ୍ତର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।
ଯେଷୁ ସ୍ନାନେ ନରୋ ଦେଵି ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ନରେ ନାହାନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନ ଜାଯତ ସ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେଷୁ ଜାଯତେ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହାନ୍ତି; ବରଂ, ଚାରିହାତ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ତଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ସେଠି ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ମମ ଲୋକଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ନହାନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ଗତଶ୍ରମଃ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ଳାନ୍ତି ହୀନ ହୋଇ, ସେଉଁଠି ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ।
ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ସ୍ନାତୋ ଯଥା ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକେ
ଯେପରି ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ନହାଇଲେ ଫଳ ମିଳେ, ସେପରି ନହାଇ ସେଉଁଠି ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣେ ଦ୍ଵେ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଦୁଇଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ମମ ଲୋକଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଫଲଂ ଲଭେତ୍ 152.
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।
ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ ଲୋକେ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଏଠାରେ ଯଦି କେହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।
ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ତତ୍ରାପି ନାକପୃଷ୍ଠେ ସ ମୋଦତେ
କେବଳ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ତସ୍ମିନ୍ସ୍ନାତୋ ନରୋ ଦେଵି ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ପାଂଚାଲଵିଷଯେ ଦେଵି କାମ୍ପିଲ୍ଯଂ ଚ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବୀ, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଅଛି।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଵସତେ ଦେଵି ତିଂଦୁକୋ ନାମ ନାପିତଃ
ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ତିଣ୍ଡୁକ ନାମକ ଏକ ନାପିତ ବସୁଥିଲେ।
କାଲେନ ମହତା ତସ୍ଯ କୁଟୁମ୍ବଂ ଚ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ସର୍ଵସଂଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୋଽଗଚ୍ଛନ୍ମଥୁରାଂ ତଦା
ସେ ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ତାପରେ ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯ କର୍ମଶତଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵୈଵ ଯମୁନାଂ ନଦୀମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶତ କର୍ମ କରି, ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ
ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ଵରଗୃହେ ଦେଵି ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯୋଗିନାଂ ଵରଃ 152.
ହେ ଦେବୀ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ଜାତା ମୁକ୍ତିଃ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭା
ସେ ତୀର୍ଥର ପ୍ରଭାବରେ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହେଲା।
ଵୈରୋଚନେନ ବଲିନା ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵାରାଧିତଃ ପୁରା
ପୂର୍ବେ, ବଳଶାଳୀ ବୈରୋଚନ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ନିରାହାରସ୍ତତାପ ପରମଂ ତପଃ
ତିଁଁ ହାତ ଉଠାଇ ଓ ଉପବାସ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଦ୍ଯୁମଣିଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ ଦ୍ୟୁମଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ବଲିରୁଵାଚ ଵିତ୍ତେନାପି ଵିହୀନସ୍ଯ କୁଟୁମ୍ବଭରଣଂ କୃତଃ
ବଳି କହିଲେ: ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋର ପରିବାରକୁ ପୋଷଣ କରିଛି।
ମୁକୁଟାତ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ସୂର୍ଯୋ ଦଦୌ ଚିନ୍ତାମଣିଂ ତତଃ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୁକୁଟରୁ ଏକ ଚିନ୍ତାମଣି ଦେଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଆଦିତ୍ଯାହନି ସଂକ୍ରାନ୍ତୌ ଗ୍ରହଣେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବାରେ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି ସମୟରେ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗ୍ରହଣ ହେବାବେଳେ,