ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସୁରକରଣ ନୃସିଂହ ଲୋକନାଥ ଯୁତସସୁରସୁରଧୀର ଦେଵଵୀର

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନୃସିଂହ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବ ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଘେରିଛନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀର,

ଗଦ୍ଗଦଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସ ଜନାର୍ଦନଃ

ପୃଥିବୀର କମ୍ପିତ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଗୁହ୍ଯମନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମଦ୍ଵ୍ରତଃ କର୍ମଣୋ ଜନିଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ମୋର ବ୍ରତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି ।

ତତଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଗତ୍ଵା ତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନଦୂରତଃ

ତାପରେ, ସିଦ୍ଧବଟକୁ ଯାଇ, ତିରିଶ ଯୋଜନ ଦୂରରେ,

ତତ୍ର ଲୋହାର୍ଗଲେ କ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵାସୋ ଵିହିତଃ ଶୁଭଃ

ସେଠାରେ ଲୋହାର୍ଗଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଶୁଭ ନିବାସ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ।

ଦୁର୍ଗମଂ ଦୁଃସହଂ ଚୈଵ ପାପୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ଵେଷ୍ଟିତମ୍

ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ସହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାପରେ ଘେରା ।

ତତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ଉଦୀଚୀଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ 151.

ସେଠି ମୁଁ ରହୁଛି, ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ନିବାସ କରି ।

ତତୋ ମେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରମନ୍ତୋ ଲୋକମୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରୁ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଉତ୍ତମ ଲୋକକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ।

ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଚ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସ୍କନ୍ଦେନ୍ଦ୍ରୋ ସମୁରୁଦ୍ଗଣାଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ରମାନେ, ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ,

ସୋମୋ ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵୈ ଦିଵୌକସଃ

ସୋମ, ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକବାସୀମାନେ,

ଶତକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଶୀଘ୍ରମେଵ ନିପାତିତମ୍

ଶତ କୋଟି ସହସ୍ର ଅତି ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ସେଠାରେ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ ।

ଏଵଂ ଲୋହାର୍ଗଲଂ ନାମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚୈଵ ମଯା କୃତମ୍

ଏଭଳି, ମୁଁ ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ ଏକ କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିଛି ।

ତେଷାଂ ସଂସ୍ଥାପନଂ ତତ୍ର କୃତଂ ଚୈଵ ମହୌଜସାମ୍

ସେଠାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୀବମାନଙ୍କର ସ୍ଥାପନା ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି ।

ସୋପି ଭାଗଵତୋ ଭୂମେ ଭଵତ୍ଯେଵ ସୁନିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ ।

ଉପୋଷ୍ଯ ଚ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ତୁ ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା

ଏଉଁ, ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ,

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ସ୍ଵକର୍ମପରିନିଷ୍ଠିତଃ

ତାପରେ, ସେଠାରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଏ ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯତ୍ର ତତ୍ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ 151.

ଏହା ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନିକେତନ ବିଷୟରେ କହିବି ।

ଚତୁର୍ଵିଂଶତିଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ମାସେନ ଵିଧିନା ମମ

ଚବିଶ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ପ୍ରତି ମାସର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋ ପାଇଁ,

ଅଶ୍ଵୋ ମେ କଲ୍ପିତସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତଃ

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଘୋଡ଼ା ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ।

ମାର୍ଗଣା ମେ ଧନୁସ୍ତତ୍ର ଅକ୍ଷସୂତ୍ରଂ କମଣ୍ଡଲୁଃ

ମୋ ଧନୁ ଓ ବାଣ, ଏଉଁ ଏକ ଅକ୍ଷସୂତ୍ର ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିଛି ।

ଶ୍ଵେତପର୍ଵତମାରୁହ୍ଯ ପତମାନଃ କୁରୂନ୍ବହୂନ୍

ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ି, ମୁଁ ଅନେକ କୁରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅବତରି ଯାଏ ।

ଅନେକାନ୍ଯେଵ ରୂପାଣି ପାତଯିତ୍ଵା ନଭସ୍ତଲାତ୍

ଆକାଶରୁ ଅନେକ ରୂପକୁ ଖସାଇଦେଇ,

ସୂତ ଉଵାଚ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯୋପବୃଂହିତଃ

ସୂତ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ।

ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋ ମହାମତିଃ

ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଡୁବିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ମନେ,

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଦେଵି ଯଲ୍ଲୋକନାଥସ୍ଯ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦର୍ଶନମାଗତା

ସନତକୁମାର କହିଲେ: ଦେବୀ, ତୁମେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଲୋକନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଛ ।

ପଦ୍ମପତ୍ରଵିଶାଲାକ୍ଷୋ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିଭାଷିତଃ

ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଯିଏକୁ ତୁମେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲା,

ଯଥା ଯଥା ଵଦସି ଚ ଧର୍ମସଂହିତଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପରଂ ଦେଵଵରପ୍ରଣୀତମ୍ 151.

ତୁମେ ଯେପରି ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ କହୁଛ, ଯାହା ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ।

ତତଃ ସ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ କିମାଚଷ୍ଟ ତତଃ ପରମ୍

ତାପରେ, ସେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ କଣ କହିଲେ ?

( ସୂତଉଵାଚ) ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯମାଭାଷ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ମଧୁର କଥା କହିଲେ ।