ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଋଷିଲୋକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ

ଋଷିମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଛାଡି, ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି ଯାଏ।

ଵର୍ଷାଣି ଦ୍ଵାଦଶୈତେନ ନମସ୍କାରଃ କୃତୋ ଭଵେତ୍

ଏହିପରି ଭାବେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ।

ପାପାତ୍ମାନୋ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମମ ମାଯାଵିମୋହିତାଃ

ପାପୀ ମନେ, ମୋର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୁଶ୍ରୋଣି ଶୁଦ୍ଧା ଭାଗଵତା ନରାଃ

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା, ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ଭକ୍ତମାନେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି।

ଜଟାକୁଣ୍ଡମିତି ଖ୍ଯାତଂ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଦିଶି ସଂସ୍ଥିତମ୍

ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଥିବା ଏହାକୁ ଜଟାକୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ମଲଯସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେନ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯୋତ୍ତରେ ତଥା 150.

ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଦକ୍ଷିଣରେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତରରେ ଅଛି।

ଅଗସ୍ତିଭକ୍ନଂ ଗତ୍ଵା ମୋଦତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଅଗସ୍ତିଭକ୍ନକୁ ଯାଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅଗସ୍ତିଭଵନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମମ ଲୋକଂ ତୁ ଗଚ୍ଛତି

ଅଗସ୍ତିଙ୍କର ଗୃହକୁ ଛାଡି, ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଵିସ୍ତାରଶ୍ଚ ମହାଭାଗେ ଅଗାଧଶ୍ଚ ମହାର୍ଣଵଃ

ହେ ମହାଭାଗେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ବିଶାଳ ଏବଂ ଅପାର।

ଯଚ୍ଚ ପଶ୍ଯତି ସୁଶ୍ରୋଣି ସମନ୍ତାଦିତରୋ ଜନଃ

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା, ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଯାହା ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି

ନ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ତତଶ୍ଚାମ୍ଭୋ ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠତି ତତ୍ପୁନଃ

ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜଳ ବଢେ ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ରହିଥାଏ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ଭକ୍ତିକୀର୍ତ୍ତିଵିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍

ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରମାଣିତ, ଭକ୍ତିର କୀର୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ।

ଯସ୍ତୁ ଗଚ୍ଛତି ସୁଶ୍ରୋଣି ଅଷ୍ଟଭକ୍ତପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା, ଯିଏ ଅଷ୍ଟଭକ୍ତିର ପଥରେ ଚାଲିଯାଏ,

ଯ ଏତତ୍ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ ଯଶ୍ଚୈଵଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ମୁଦା

ଯେଉଁଠି ଏହି ଗାଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ିବେ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣିବେ,

ଏତନ୍ମରଣକାଲେ ନ ଵିସ୍ମର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କଦାଚନ

ମୃତ୍ୟୁବେଳେ କେବେ ଏହି ଗାଥାକୁ ଭୁଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟଂ ଚ ମାଂ ପ୍ରତି 150.

ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲା, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଦେଲି ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସାନଂଦୂରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ପଂଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ।

ଅଥ ଲୋହାର୍ଗଲମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ସାନନ୍ଦୂରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମେତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରା

ଏବେ ଲୋହାର୍ଗଳର ମହିମା: ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା ଶୁଣିବା ପରେ, ବସୁନ୍ଧରା—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସୁମହାଭାଗ ଜାତାଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରା

ଧରଣୀ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି ।

ଅପରଂ ଵାଽସ୍ତି ଚେତ୍କିଂଚିଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଶୁଭାଵହମ୍

ଅନ୍ୟ କିଛି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି କି ?

ସୁରକରଣ ନୃସିଂହ ଲୋକନାଥ ଯୁତସସୁରସୁରଧୀର ଦେଵଵୀର

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନୃସିଂହ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବ ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଘେରିଛନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀର,

ଗଦ୍ଗଦଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସ ଜନାର୍ଦନଃ

ପୃଥିବୀର କମ୍ପିତ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଗୁହ୍ଯମନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମଦ୍ଵ୍ରତଃ କର୍ମଣୋ ଜନିଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ମୋର ବ୍ରତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି ।

ତତଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଗତ୍ଵା ତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନଦୂରତଃ

ତାପରେ, ସିଦ୍ଧବଟକୁ ଯାଇ, ତିରିଶ ଯୋଜନ ଦୂରରେ,

ତତ୍ର ଲୋହାର୍ଗଲେ କ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵାସୋ ଵିହିତଃ ଶୁଭଃ

ସେଠାରେ ଲୋହାର୍ଗଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଶୁଭ ନିବାସ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ।

ଦୁର୍ଗମଂ ଦୁଃସହଂ ଚୈଵ ପାପୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ଵେଷ୍ଟିତମ୍

ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ସହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାପରେ ଘେରା ।

ତତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ଉଦୀଚୀଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ 151.

ସେଠି ମୁଁ ରହୁଛି, ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ନିବାସ କରି ।

ତତୋ ମେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରମନ୍ତୋ ଲୋକମୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରୁ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଉତ୍ତମ ଲୋକକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ।

ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଚ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସ୍କନ୍ଦେନ୍ଦ୍ରୋ ସମୁରୁଦ୍ଗଣାଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ରମାନେ, ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ,