ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର କୁଂଡଂ ମହାଭାଗେ ମଣିପୂରଗିରା ଶ୍ରୁତମ୍

ହେ ମହାଭାଗେ, ସେଠାରେ ମଣିପୁର ପାହାଡ଼ ନାମରେ ପରିଚିତ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ସୂର୍ଯଲୋକଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ଛାଡି, ମୋର ଲୋକରେ ସେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ପାଉଛି।

ପାପିନାଂ ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ଦର୍ଶଃ ସୁଦୃଶ୍ଯଃ ପୁଣ୍ଯଚାରିଣାମ୍

ପାପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ପାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁଣ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ଚତୁର୍ଵିଂଶତିଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ତୁ ଦିଵାକରେ

ଚବିଶ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ,

ଉଚ୍ଚଶ୍ଚୈଵ ଵିଶାଲଶ୍ଚ ମନୋଜ୍ଞଶ୍ଚୈଵ ଶୀତଲଃ

ସେ ଉଚ୍ଚ, ବିଶାଳ, ମନୋହର ଏବଂ ଶୀତଳ।

ତେ ଲଭନ୍ତେ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ଏଭଳି ଭାବରେ ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସର୍ଵଭାଗଵତପ୍ରୀତିଂ ସମୁଦ୍ରତଟମାଶ୍ରିତଃ 149.

ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ବସି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରେମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ତ୍ରଯସ୍ତତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠାମୋ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ଯଶସ୍ଵିନି

ଆମେ ତିନିଜଣେ ଶ୍ରୀମୟ ଦ୍ୱାରକାରେ ଏଠାରେ ରହୁଛୁ।

ତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନଵିସ୍ତାରଃ ସର୍ଵତସ୍ତୁ ଦିଶୋ ଦଶ

ଏହା ତିରିଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଦଶ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ।

ଅଦୀର୍ଘେଣୈଵ କାଲେନ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ପରାଂ ଗତିମ୍

ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୟରେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।

ଧର୍ମାଣାଂ ପରମୋ ଧର୍ମୋ ଦ୍ଯୁତୀନାଂ ପରମା ଦ୍ଯୁତିଃ

ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ; ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।

ଶ୍ରୁତୀନାଂ ପରମଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତପସା ଚ ପରଂ ତପଃ

ସମସ୍ତ ଶ୍ରୁତି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା।

ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।

ସକୁଲ୍ଯାସ୍ତାରିତାସ୍ତେନ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଚ ସପ୍ତ ଚ

ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କ ପରିବାରର ସାତ ପିଢି ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।

ଉଚିତେନୋପଚାରେଣ କିମନ୍ଯତ୍ପରିପୃଚ୍ଛତି

ଯଥାଯଥ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି ଚାହିଁବା ଅବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଦ୍ଵାରକାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମୈକୋନପଂଚାଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରର ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା ନାମକ ଏକଶେଉନପଞ୍ଚାଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ସାନନ୍ଦୂରମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଦ୍ଵାରକାଯାସ୍ତୁ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯେତତ୍ସୁଭାଷିତମ୍

ଏବେ ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା: ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ,

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ପରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ମି ପରମାଂ ଶ୍ରିଯମ୍

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁଣ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିଛି।

ଏତସ୍ମାଦପି ଚେଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦନ

ହେ ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦନ, ଏହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଦି କିଛି ଅଧିକ ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି—

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ କମଲଲୋଚନଃ

ତାପରେ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ, କମଳ ଆଖି ଥିବା, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଉତ୍ତରେ ତୁ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ମଲଯସ୍ଯ ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏବଂ ମଲୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ,

ତତ୍ର ତିଷ୍ଠାମି ଵସୁଧେ ଉଦୀଚୀଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ

ସେଠାରେ ମୁଁ ରହୁଛି, ଭୂମି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଅବସ୍ଥିତ।

ଆଯସୀଂ ତାଂ ଵଦନ୍ତ୍ଯେକେ ଅନ୍ଯେ ତାମ୍ରମଯୀଂ ତଯା

କେହି ଏହାକୁ ଲୋହା ତିଆରି ଭାବିନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି ଏହା ତାମ୍ବାର ତିଆରି।

ଶିଲାମଯୀମିତ୍ଯପରେ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯରୂପିଣୀମ୍

ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି ଏହା ପଥରର ତିଆରି, ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପର।

ମନୁଜା ଯତ୍ର ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଗତାଃ ସଂସାରସାଗରମ୍

ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଂସାରର ସାଗର ଚାଲି ଯାଇ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ସୌଵର୍ଣଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ପଦ୍ମଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ତୁ ଦିଵାକରେ 150.

ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚରେ ଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଦେଖାଯାଏ।

ତତ୍ରାପି ଶୃଣୁ ଚାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଶ୍ଚାପି ପରିଵର୍ତ୍ତତେ

ସେଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ, ଯାହା କିଛି ଘୂରିଥାଏ,

ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ କୋଽପି ତତ୍ର ନ ପଶ୍ଯତି

ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଏହାକୁ କେହି ଦେଖି ପାରନାହିଁ।

ମମ ଭକ୍ତା ହି ପଶ୍ଯଂତି ଵିଦ୍ଯମାନା ସ୍ଵକର୍ମଣା

ମୋର ଭକ୍ତମାନେ, ନିଜ କର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।