ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନାରାଚଧାରାଵରଣାସିଧାରୀ ସୁରରିପୁଵଧକାରୀ ଧରଣୀଧରଃ

ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରର ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସେ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଏଵଂ ହି ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିନି ମଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍

ଏଭଳି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଶୁଣିଛି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଚାନ୍ଯତ୍ତେ ଗୁହ୍ଯଂ ପାପଭଯାପହମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।

ଦ୍ଵାପରଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ଯାଦଵାନାଂ କୁଲୋଦ୍ଵହଃ

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—

ଦ୍ଵାରକେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ପୁରୀ ତତ୍ର ସ୍ଥିତାଽଭଵତ୍

ସେଠାରେ ଏକ ସହର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦ୍ୱାରକା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା।

ପଂଚଯୋଜନଵିସ୍ତାରା ଦଶଯୋଜନମାଯତା

ସେହି ସହର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।

ଭାରାଵତରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ସୁମହତ୍ପ୍ରିଯମ୍

ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଵରାରୋହେ ଈଶ୍ଵରଃ ସଦୃଶୋ ମମ 149.

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଗକୁ ଏମିତି ଏକ ଭଗବାନ ହେବେ, ଯିଏ ମୋ ପରି ହେବେ।

ତସ୍ଯ ଶାପାଭିସନ୍ତାପାଦ୍ଦ୍ଵାରକାଵାସିନୋ ଧରେ

ହେ ଭୂମି, ଏକ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ଦ୍ୱାରକାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ—

ଚନ୍ଦ୍ରପାଣ୍ଡୁରସଂକାଶୋ ଵନମାଲୀ ହଲାଯୁଧଃ

ଚନ୍ଦ୍ରର ପାଣ୍ଡୁ ଆଭା ପରି, ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ହଳ ଧରିଥିବା ସେ, ଚମକୁଥିଲେ।

ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ ଏବଂ ସେହି କଥା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଆଶା କଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଶପିଷ୍ଯତି କଥଂ ତତ୍ର ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ମେ

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଦୁର୍ବାସା କିପରି ଶାପ ଦେବେ? ମୋତେ ଏହା କୁହ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ରୂପଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ମମ ଭୋଗସମନ୍ଵିତା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ସହିତ ଭୋଗର ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗୋ ରୂପଯୌଵନଦର୍ପିତଃ

ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନର ଗର୍ବରେ ଭରିଥିଲେ।

ତେନୈଵ କ୍ରୀଡମାନେନ କୃତ୍ଵା ଗର୍ଭମତଥ୍ଯତଃ

ସେ ଏଭଳି କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନୁଚିତ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ହେଇଗଲା।

ପୁତ୍ରକାମା ତ୍ଵିଯଂ ବାଲା ମୁନେ ତତ୍ପ୍ରବ୍ରଵୀହି ମେ

ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ପୁତ୍ର ଆଶା କରୁଛ, ହେ ମୁନି, ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ।

ଉଵାଚ ତର୍ହି ତେ ଗର୍ଭାନ୍ମୁସଲଂ କୁଲନାଶନମ୍

ତେଣୁ ସେ କହିଲେ: ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ତୁମ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପଂ ତେ ଚ ସର୍ଵେ କୁମାରକାଃ 149.

ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଶାପ ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ—

ତତସ୍ତାନାଗତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମାରାନ୍ ପୃଷ୍ଟଵାନହମ୍

ତାପରେ, ସେମାନେ ଆସିଥିବା କୁମାରମାନେକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।

ତଚ୍ଚ ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଵାନସ୍ମି ତଚ୍ଛୃଣୁ

ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଭଳି କହିଲି; ଏହା ଶୁଣ।

ଏଵଂ ତେ କଥିତଂ ଭୂମେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଦେଃ ଶାପକାରଣମ୍

ଏଭଳି, ହେ ଭୂମି, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାପର କାରଣ କହିଦେଲି।

ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ମହାଭାଗେ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସୁଖାଵହେ

ଦ୍ୱାରକାରେ, ଯାହା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ,

ସମୁଦ୍ରତୀରମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ମମ କର୍ମସୁଖାଵହମ୍

ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଛାଡ଼ି, ଯାହା ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା,

ମୋଦତେ ନାକପୃଷ୍ଠେ ତୁ ଅପ୍ସରୋଗଣସଂକୁଲେ

ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ, ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ଘିରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି।

ଦେଵଲୋକଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସୁଫଲୈଃ ଶୋଭନୈଃ କୁମ୍ଭାକୃତିଭିର୍ବହୁଭିଃ ଫଲୈଃ

ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଘଡ଼ା ଆକୃତିର ଫଳରେ, ସେ ଶୋଭିତ।

ଫଲଂ ନ ଲଭତେ କଶ୍ଚିନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ଭାଗଵତଂ ନରମ୍

ଭାଗବତରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ପୁରୁଷ ବ୍ୟତୀତ, କେହି ଏହି ଫଳ ପାଉନାହାନ୍ତି।

ତେ ଲଭନ୍ତେ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ମମ କର୍ମଣି ସଂସ୍ଥିତାଃ 149.

ମୋ କାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବାମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଆନ୍ତି ।

ମନୁଜା ଯଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରାଗଲୋଭସମନ୍ଵିତାଃ

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ରାଗ ଓ ଲୋଭରେ ଭରିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।