ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋଽମରୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ମନ୍ତ୍ରଵାଦିଭିଃ

ତାପରେ ଅମରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ,

ତତୋ ମାଂ ନାରଦୋ ଦେଵି ଅସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା

ତାପରେ ହେ ଦେବୀ, ନାରଦ, ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମୋତେ ସେଠାରେ ନାମ ଦେଲେ।

ନାମ କୁର୍ଵନ୍ତି ମେ ତତ୍ର ମଣିପୂରଗିରୌ ତତଃ

ତାପରେ ମଣିପୁର ପାହାଡ଼ରେ ସେମାନେ ମୋ ନାମ ରଖିଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ନିରୁକ୍ତିକରଣଂ ମଯା

ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କେମିତି ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତତ୍ସ୍ତୁତଗିରେର୍ଦେଵି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ମଯା 148.

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତାନି ଭୂମେ ଗୁହ୍ଯାନି ତତ୍ର ଭୂତଗିରୌ ମମ

ହେ ଭୂମି, ଏହି ସବୁ ମୋର ଗୁପ୍ତ କଥା, ସେ ଭୂତପାହାଡ଼ରେ ଅଛି।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵଧର୍ମଵ୍ଯପାଶ୍ରଯମ୍

ହେ ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର ଯାହା, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମାଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରରେ, 'ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚଉଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଦ୍ଵାରକାମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମପରାଯଣା

ଏବେ ଦ୍ୱାରକାର ମହତ୍ତ୍ୱ: ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣି, ଯେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଆସ୍ରୟ କରନ୍ତି—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ମମ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ପରମା ଜାତା ଶାନ୍ତିରନୁତ୍ତମା

ଧରଣୀ କହିଲେ: ମୋ ମନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଅପୂର୍ବ ଶାନ୍ତି ଉପଜିଛି।

ନାରାଚଧାରାଵରଣାସିଧାରୀ ସୁରରିପୁଵଧକାରୀ ଧରଣୀଧରଃ

ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରର ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସେ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଏଵଂ ହି ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିନି ମଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍

ଏଭଳି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଶୁଣିଛି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଚାନ୍ଯତ୍ତେ ଗୁହ୍ଯଂ ପାପଭଯାପହମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।

ଦ୍ଵାପରଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ଯାଦଵାନାଂ କୁଲୋଦ୍ଵହଃ

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—

ଦ୍ଵାରକେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ପୁରୀ ତତ୍ର ସ୍ଥିତାଽଭଵତ୍

ସେଠାରେ ଏକ ସହର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦ୍ୱାରକା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା।

ପଂଚଯୋଜନଵିସ୍ତାରା ଦଶଯୋଜନମାଯତା

ସେହି ସହର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।

ଭାରାଵତରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ସୁମହତ୍ପ୍ରିଯମ୍

ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଵରାରୋହେ ଈଶ୍ଵରଃ ସଦୃଶୋ ମମ 149.

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଗକୁ ଏମିତି ଏକ ଭଗବାନ ହେବେ, ଯିଏ ମୋ ପରି ହେବେ।

ତସ୍ଯ ଶାପାଭିସନ୍ତାପାଦ୍ଦ୍ଵାରକାଵାସିନୋ ଧରେ

ହେ ଭୂମି, ଏକ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ଦ୍ୱାରକାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ—

ଚନ୍ଦ୍ରପାଣ୍ଡୁରସଂକାଶୋ ଵନମାଲୀ ହଲାଯୁଧଃ

ଚନ୍ଦ୍ରର ପାଣ୍ଡୁ ଆଭା ପରି, ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ହଳ ଧରିଥିବା ସେ, ଚମକୁଥିଲେ।

ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ ଏବଂ ସେହି କଥା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଆଶା କଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଶପିଷ୍ଯତି କଥଂ ତତ୍ର ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ମେ

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଦୁର୍ବାସା କିପରି ଶାପ ଦେବେ? ମୋତେ ଏହା କୁହ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ରୂପଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ମମ ଭୋଗସମନ୍ଵିତା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ସହିତ ଭୋଗର ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗୋ ରୂପଯୌଵନଦର୍ପିତଃ

ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନର ଗର୍ବରେ ଭରିଥିଲେ।

ତେନୈଵ କ୍ରୀଡମାନେନ କୃତ୍ଵା ଗର୍ଭମତଥ୍ଯତଃ

ସେ ଏଭଳି କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନୁଚିତ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ହେଇଗଲା।

ପୁତ୍ରକାମା ତ୍ଵିଯଂ ବାଲା ମୁନେ ତତ୍ପ୍ରବ୍ରଵୀହି ମେ

ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ପୁତ୍ର ଆଶା କରୁଛ, ହେ ମୁନି, ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ।

ଉଵାଚ ତର୍ହି ତେ ଗର୍ଭାନ୍ମୁସଲଂ କୁଲନାଶନମ୍

ତେଣୁ ସେ କହିଲେ: ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ତୁମ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପଂ ତେ ଚ ସର୍ଵେ କୁମାରକାଃ 149.

ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଶାପ ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ—

ତତସ୍ତାନାଗତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମାରାନ୍ ପୃଷ୍ଟଵାନହମ୍

ତାପରେ, ସେମାନେ ଆସିଥିବା କୁମାରମାନେକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।