ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଧୂତପାପଂ ନ ପ୍ରଵିଶେତ୍ପ୍ରଵିଶତ୍ଯମଲେ ନରେ

ଯାହାଙ୍କର ପାପ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରେନାହିଁ; କେବଳ ପବିତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ମାତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ।

ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ, ହେ ଦେବୀ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବସିଥାଏ।

ମମ ଚୈଵ ପ୍ରଭାଵେଣ ସର୍ଵକାଲଫଲୋଦଯମ୍

ଏବଂ, ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଭକ୍ତଂ ଭାଗଵତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ମମ କର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାଗବତ ଏବଂ ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍,

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵରାରୋହେ ଉଦିତେ ଚ ଦିଵାକରେ 148.

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ,

ଏକଚିତ୍ତେନ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଧୃତିଂ କୃତ୍ଵା ସୁପୁଷ୍କଲାମ୍

ଏକାଗ୍ର ମନେ, ପ୍ରଚୁର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ ଯିବା ଉଚିତ।

ପଂଚରାତ୍ରେଣ ଲଭତେ ତସ୍ମିନ୍ଭୂତଗିରୌ ମମ

ମୋର ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ, ପାଞ୍ଚ ରାତିରେ ସେ ଫଳ ପାଏ।

ପୁନର୍ନାରାଯଣଂ ତତ୍ର ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତା

ପୁଣି ସେଠାରେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସେ ବଡ଼ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଏତନ୍ନାମନିରୁକ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍

"ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କହିବାକୁ ଆପଣ ଏବେ ଯୋଗ୍ୟ।"

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ଯତ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ସୁନ୍ଦରି

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: "ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ବସିବି,

ତତୋଽମରୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ମନ୍ତ୍ରଵାଦିଭିଃ

ତାପରେ ଅମରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ,

ତତୋ ମାଂ ନାରଦୋ ଦେଵି ଅସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା

ତାପରେ ହେ ଦେବୀ, ନାରଦ, ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମୋତେ ସେଠାରେ ନାମ ଦେଲେ।

ନାମ କୁର୍ଵନ୍ତି ମେ ତତ୍ର ମଣିପୂରଗିରୌ ତତଃ

ତାପରେ ମଣିପୁର ପାହାଡ଼ରେ ସେମାନେ ମୋ ନାମ ରଖିଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ନିରୁକ୍ତିକରଣଂ ମଯା

ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କେମିତି ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତତ୍ସ୍ତୁତଗିରେର୍ଦେଵି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ମଯା 148.

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତାନି ଭୂମେ ଗୁହ୍ଯାନି ତତ୍ର ଭୂତଗିରୌ ମମ

ହେ ଭୂମି, ଏହି ସବୁ ମୋର ଗୁପ୍ତ କଥା, ସେ ଭୂତପାହାଡ଼ରେ ଅଛି।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵଧର୍ମଵ୍ଯପାଶ୍ରଯମ୍

ହେ ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର ଯାହା, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମାଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରରେ, 'ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚଉଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଦ୍ଵାରକାମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମପରାଯଣା

ଏବେ ଦ୍ୱାରକାର ମହତ୍ତ୍ୱ: ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣି, ଯେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଆସ୍ରୟ କରନ୍ତି—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ମମ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ପରମା ଜାତା ଶାନ୍ତିରନୁତ୍ତମା

ଧରଣୀ କହିଲେ: ମୋ ମନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଅପୂର୍ବ ଶାନ୍ତି ଉପଜିଛି।

ନାରାଚଧାରାଵରଣାସିଧାରୀ ସୁରରିପୁଵଧକାରୀ ଧରଣୀଧରଃ

ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରର ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସେ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଏଵଂ ହି ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିନି ମଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍

ଏଭଳି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଶୁଣିଛି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଚାନ୍ଯତ୍ତେ ଗୁହ୍ଯଂ ପାପଭଯାପହମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।

ଦ୍ଵାପରଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ଯାଦଵାନାଂ କୁଲୋଦ୍ଵହଃ

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—

ଦ୍ଵାରକେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ପୁରୀ ତତ୍ର ସ୍ଥିତାଽଭଵତ୍

ସେଠାରେ ଏକ ସହର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦ୍ୱାରକା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା।

ପଂଚଯୋଜନଵିସ୍ତାରା ଦଶଯୋଜନମାଯତା

ସେହି ସହର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।

ଭାରାଵତରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ସୁମହତ୍ପ୍ରିଯମ୍

ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଵରାରୋହେ ଈଶ୍ଵରଃ ସଦୃଶୋ ମମ 149.

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଗକୁ ଏମିତି ଏକ ଭଗବାନ ହେବେ, ଯିଏ ମୋ ପରି ହେବେ।

ତସ୍ଯ ଶାପାଭିସନ୍ତାପାଦ୍ଦ୍ଵାରକାଵାସିନୋ ଧରେ

ହେ ଭୂମି, ଏକ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ଦ୍ୱାରକାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ—