ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ, ମୋ କର୍ମର ପଥରେ ରହି, ଯଦି କେହି ସେଠାରେ ଜୀବନ ଛାଡ଼େ—

ସୁଗୁହ୍ଯଂ ପୂର୍ଵପାର୍ଶ୍ଵେନ ମମ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସୁନ୍ଦରି

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ତୀର୍ଥର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅତି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ତୁ କୁର୍ଵୀତ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ପଂଚକ୍ରୋଶାଦଦୂରାଦ୍ଵୈ ମମ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପଶ୍ଚିମେ

ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ,

ସୁଵର୍ଣାଭଂ ମାରକତମଗାଧଂ ନିର୍ମିତଂ ମଯା 148.

ସୁନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ପନ୍ନା ପରି ଗଭୀର ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ନିଜେ ତିଆରି କରିଛି।

ଧୁନ୍ଵାନୋ ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ପଂଚଭୂତାତ୍ମନିଷ୍ଠିତମ୍

ଯିଏ ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ,

ଗତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ଦେଵୈଃ ସହ ସ ମୋଦତେ

ସେ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ଦେବମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଵର୍ତ୍ତତେ ଚ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମଣିପୂରେ ଗିରୌ ମମ

ଏବଂ, ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ସେ ମୋର ପାହାଡ଼ ମଣିପୁରରେ ବସିଥାଏ।

ଧୂତେ ପାପେ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣି ଧାରା ଚ ପତତି କ୍ଷିତୌ

ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପାପ ଧୋଇଯାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ତେବେ ଧାରା ଭୂମିକୁ ପଡ଼େ।

ଧୂତପାପଂ ନ ପ୍ରଵିଶେତ୍ପ୍ରଵିଶତ୍ଯମଲେ ନରେ

ଯାହାଙ୍କର ପାପ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରେନାହିଁ; କେବଳ ପବିତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ମାତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ।

ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ, ହେ ଦେବୀ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବସିଥାଏ।

ମମ ଚୈଵ ପ୍ରଭାଵେଣ ସର୍ଵକାଲଫଲୋଦଯମ୍

ଏବଂ, ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଭକ୍ତଂ ଭାଗଵତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ମମ କର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାଗବତ ଏବଂ ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍,

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵରାରୋହେ ଉଦିତେ ଚ ଦିଵାକରେ 148.

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ,

ଏକଚିତ୍ତେନ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଧୃତିଂ କୃତ୍ଵା ସୁପୁଷ୍କଲାମ୍

ଏକାଗ୍ର ମନେ, ପ୍ରଚୁର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ ଯିବା ଉଚିତ।

ପଂଚରାତ୍ରେଣ ଲଭତେ ତସ୍ମିନ୍ଭୂତଗିରୌ ମମ

ମୋର ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ, ପାଞ୍ଚ ରାତିରେ ସେ ଫଳ ପାଏ।

ପୁନର୍ନାରାଯଣଂ ତତ୍ର ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତା

ପୁଣି ସେଠାରେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସେ ବଡ଼ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଏତନ୍ନାମନିରୁକ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍

"ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କହିବାକୁ ଆପଣ ଏବେ ଯୋଗ୍ୟ।"

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ଯତ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ସୁନ୍ଦରି

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: "ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ବସିବି,

ତତୋଽମରୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ମନ୍ତ୍ରଵାଦିଭିଃ

ତାପରେ ଅମରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ,

ତତୋ ମାଂ ନାରଦୋ ଦେଵି ଅସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା

ତାପରେ ହେ ଦେବୀ, ନାରଦ, ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମୋତେ ସେଠାରେ ନାମ ଦେଲେ।

ନାମ କୁର୍ଵନ୍ତି ମେ ତତ୍ର ମଣିପୂରଗିରୌ ତତଃ

ତାପରେ ମଣିପୁର ପାହାଡ଼ରେ ସେମାନେ ମୋ ନାମ ରଖିଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ନିରୁକ୍ତିକରଣଂ ମଯା

ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କେମିତି ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତତ୍ସ୍ତୁତଗିରେର୍ଦେଵି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ମଯା 148.

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଏତାନି ଭୂମେ ଗୁହ୍ଯାନି ତତ୍ର ଭୂତଗିରୌ ମମ

ହେ ଭୂମି, ଏହି ସବୁ ମୋର ଗୁପ୍ତ କଥା, ସେ ଭୂତପାହାଡ଼ରେ ଅଛି।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵଧର୍ମଵ୍ଯପାଶ୍ରଯମ୍

ହେ ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର ଯାହା, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମାଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରରେ, 'ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚଉଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଦ୍ଵାରକାମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତସ୍ଵାମିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମପରାଯଣା

ଏବେ ଦ୍ୱାରକାର ମହତ୍ତ୍ୱ: ପ୍ରଶଂସିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣି, ଯେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଆସ୍ରୟ କରନ୍ତି—