ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଗୁହ୍ଯମସ୍ତ୍ଯପରଂ ଚୈଵ ହିମଶୃଙ୍ଗ ଶିଲୋଚ୍ଚଯେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହିମ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ଗୋନିଷ୍କ୍ରମଣକଂ ନାମ ଗାଵୋ ଯତ୍ର ପ୍ରତାରିତାଃ

ଏହାକୁ 'ଗାଈ ବାହାରିବା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଗାଈମାନେ ବାହାରି ନେଯାଯିଥିଲେ।

ସପ୍ତତିର୍ଯତ୍ର କଲ୍ପାନି ଔର୍ଵୋ ଯତ୍ର ପ୍ରଜାପତିଃ

ସେଠାରେ ସପ୍ତତି କଳ୍ପ ଧରି ଔର୍ବ ନାମକ ପ୍ରଜାପତି ବସିଥିଲେ।

ତସ୍ଯୈଵଂ ଵର୍ତ୍ତମାନସ୍ଯ ଯାତି କାଲେ ମହତ୍ତରେ

ସେଠି ଏଭଳି ରହୁଥିବାବେଳେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ,

ନ ଵରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ଯେଷ ଲାଭାଲାଭସମନ୍ଵିତଃ

ସେ କେବେ ବି କୌଣସି ବର ଚାହିଲେନି, ଲାଭ ଓ ହାନିରେ ସମଭାବ ରହିଲେ।

ଅଥ ଦୀର୍ଘସ୍ଯ କାଲସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଯତିସ୍ତଦା

ତା'ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କେତେକ ବ୍ରହ୍ମଯତି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

ଈଶ୍ଵରୋଽପି ମହାଭାଗେ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ

ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ମହାଭାଗ, ସେଠାକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତତ୍ର ତ୍ଵୌର୍ଵୋ ମହାଭାଗେ ତପ୍ଯତେ ସମଦର୍ଶନଃ 147.

ସେଠାରେ ଔର୍ବ, ହେ ମହାଭାଗ, ସମଦୃଷ୍ଟି ରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।

ତନ୍ନିର୍ଗତଂ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଔର୍ଵଂ ସର୍ଵେ ତପସ୍ଵିନଃ

ଔର୍ବ ବାହାରି ଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନେ

ଫଲପୁଷ୍ପସମାକୀର୍ଣା ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚୈଵୋପଜାଯତେ

ସେଠି ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଜିଲା।

ତଚ୍ଚ ଵୈ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତଂ ମହାରୁଦ୍ରସ୍ଯ ତେଜସା

ଏବଂ ସେଠି ମହାରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜରେ ସବୁ କିଛି ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା।

ଈଶ୍ଵରୋଽପି ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହିମାଲଯମ୍

ପ୍ରଭୁ ତା'ପରେ ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଆଶ୍ରମଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତ ଔର୍ଵୋଽପି ମୁନିପୁଂଗଵଃ

ଔର୍ବ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ଦଗ୍ଧଂ ବହୁପୁଷ୍ପଫଲୋଦକମ୍

ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଅନେକ ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ପାଣି ସହିତ ଜଳିଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଉଵାଚ କ୍ରୋଧରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଵଚନଂ ନିର୍ଦହନ୍ନିଵ

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ, ତାଙ୍କର କଥା ଜଣେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳୁଥିଲା।

ସୋଽପି ଦୁଃଖେନ ସନ୍ତପ୍ତଃ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ଭ୍ରମିଷ୍ଯତି

ସେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବ।

ମହାଭଯାତ୍ତୁ ଲୋକାନାଂ ନ କଶ୍ଚିତ୍ପର୍ଯଵାରଯତ୍

ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ଥିବାରୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମହାଦାହେନ ସନ୍ତପ୍ତଃ ଶମ୍ଭୁର୍ଦେଵୀମୁଵାଚ ହ 147.

ବଡ଼ ଜ୍ୱାଳାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଶମ୍ଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଦହ୍ଯତେ ସ୍ମ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସ ତୁ କିଞ୍ଚିନ୍ନ ଚେଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ଚାହିଲେ ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତେ ମଯା କ୍ରୋଧାଦୀକ୍ଷିତସ୍ତସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମଃ

ମୁଁ ଏପରି କହିବା ପରେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲି।

ଏତଦ୍ଦୁଃଖେନ ସନ୍ତପ୍ତୋ ମନ୍ଯୁନା ଚ ପରିପ୍ଲୁତଃ

ଏହି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭସିଯାଇ,

ତତୋଽଭ୍ରମଦ୍ଵିରୂପାକ୍ଷଃ ଶଂ ନ ପ୍ରାପ୍ନୋତି କର୍ହିଚିତ୍

ତାପରେ ବିରୂପାକ୍ଷ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ।

ତେନ ଦାହେନ ସନ୍ତପ୍ତୋ ନ ଶକ୍ନୋମି ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍

ସେଇ ଜ୍ୱାଳାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଚଳାଫେରା କରିପାରୁନି।

ଗଚ୍ଛାଵସ୍ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେନ ସୁଖଂ ଯତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି

ଚଳିବା, ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଖ ମିଳିବ।

ଵିଜ୍ଞାପଯାମୋ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଶାପୋଽଯଂ ଵିନିଵର୍ତ୍ତତାମ୍

ଆସ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଶାପ ହଟିଯାଉ।

ଔର୍ଵୋଽପ୍ଯୁଵାଚ ନୋକ୍ତଂ ମେ ଅନୃତଂ ତୁ କଦାଚନ

ଔର୍ବ ମଧ୍ୟ କହିଲେ: ମୋ ଠାରୁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କୁହାଯାଇନାହିଁ।

ରୁଦ୍ରଶାପୋ ନିଵୃତ୍ତଃ ସ୍ଯାତ୍ତେନୈଵ କିଲ ନାନ୍ଯଥା

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ ସେଇପରି ଉପାୟରେ ହଟିବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବେ ନୁହେଁ।

ସପ୍ତସପ୍ତତିଃ କଲ୍ଯାଣି ସୌରଭେଯା ମହୌଜସଃ 147.

ସପ୍ତସପ୍ତତିଟି ସୌରଭେୟ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଶୁଭେ।

ତଚ୍ଚ ଗୋନିଷ୍କ୍ରମଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ପରମପାଵନମ୍

ଏହାକୁ 'ଗୋନିଷ୍କ୍ରମ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଏକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ।