ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଦେଵେଶ ତଦା ମାଂ କୁରୁ ପାଵନୀମ୍

ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତେବେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।

ତାମହଂ ଦେଵି ସୁଭଗେ ପ୍ରାଵୋଚଂ ପୁନରେଵ ହି

ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲି।

ତଵ ନାମ୍ନାଂ ଚ ଵିଖ୍ଯାତମେତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମର ନାମରେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ମାଂ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମମ ଵାକ୍ଯାନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ମୋତେ ଦେଖିଲେ ମାନେ ପବିତ୍ର ହେବେ—ମୋ କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଵିଲଯଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସାପି କାଲେନ ସଞ୍ଜାତା ତୀର୍ଥଭୂତା ତଥାଽଭଵତ୍

ସମୟ କ୍ରମେ, ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେବାକୁ ପାଇଲେ।

ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵମେତଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ପରଂ ମମ

ଏହା ହେଉଛି ରୁରୁ କ୍ଷେତ୍ରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମୋର ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଋଷୀକେଶଯୋର୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଷଟ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଋଷିକେଶର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏକଶଏ ଛଅଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଗୋନିଷ୍କ୍ରମଣମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଶ୍ରୁତଂ ହ୍ଯେତଦ୍ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍

ଏବେ ଗାଈ ବାହାରିବାର ମହିମା କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ବୋଲି ଶୁଣିଲୁ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ଯତ୍ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରମପାଵନମ୍

ଏହାଠାରେ ଆଉ ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଗୁହ୍ଯମସ୍ତ୍ଯପରଂ ଚୈଵ ହିମଶୃଙ୍ଗ ଶିଲୋଚ୍ଚଯେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହିମ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ଗୋନିଷ୍କ୍ରମଣକଂ ନାମ ଗାଵୋ ଯତ୍ର ପ୍ରତାରିତାଃ

ଏହାକୁ 'ଗାଈ ବାହାରିବା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଗାଈମାନେ ବାହାରି ନେଯାଯିଥିଲେ।

ସପ୍ତତିର୍ଯତ୍ର କଲ୍ପାନି ଔର୍ଵୋ ଯତ୍ର ପ୍ରଜାପତିଃ

ସେଠାରେ ସପ୍ତତି କଳ୍ପ ଧରି ଔର୍ବ ନାମକ ପ୍ରଜାପତି ବସିଥିଲେ।

ତସ୍ଯୈଵଂ ଵର୍ତ୍ତମାନସ୍ଯ ଯାତି କାଲେ ମହତ୍ତରେ

ସେଠି ଏଭଳି ରହୁଥିବାବେଳେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ,

ନ ଵରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ଯେଷ ଲାଭାଲାଭସମନ୍ଵିତଃ

ସେ କେବେ ବି କୌଣସି ବର ଚାହିଲେନି, ଲାଭ ଓ ହାନିରେ ସମଭାବ ରହିଲେ।

ଅଥ ଦୀର୍ଘସ୍ଯ କାଲସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଯତିସ୍ତଦା

ତା'ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କେତେକ ବ୍ରହ୍ମଯତି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

ଈଶ୍ଵରୋଽପି ମହାଭାଗେ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ

ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ମହାଭାଗ, ସେଠାକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତତ୍ର ତ୍ଵୌର୍ଵୋ ମହାଭାଗେ ତପ୍ଯତେ ସମଦର୍ଶନଃ 147.

ସେଠାରେ ଔର୍ବ, ହେ ମହାଭାଗ, ସମଦୃଷ୍ଟି ରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।

ତନ୍ନିର୍ଗତଂ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଔର୍ଵଂ ସର୍ଵେ ତପସ୍ଵିନଃ

ଔର୍ବ ବାହାରି ଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନେ

ଫଲପୁଷ୍ପସମାକୀର୍ଣା ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚୈଵୋପଜାଯତେ

ସେଠି ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଜିଲା।

ତଚ୍ଚ ଵୈ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତଂ ମହାରୁଦ୍ରସ୍ଯ ତେଜସା

ଏବଂ ସେଠି ମହାରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜରେ ସବୁ କିଛି ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା।

ଈଶ୍ଵରୋଽପି ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହିମାଲଯମ୍

ପ୍ରଭୁ ତା'ପରେ ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଆଶ୍ରମଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତ ଔର୍ଵୋଽପି ମୁନିପୁଂଗଵଃ

ଔର୍ବ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ଦଗ୍ଧଂ ବହୁପୁଷ୍ପଫଲୋଦକମ୍

ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଅନେକ ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ପାଣି ସହିତ ଜଳିଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଉଵାଚ କ୍ରୋଧରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଵଚନଂ ନିର୍ଦହନ୍ନିଵ

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ, ତାଙ୍କର କଥା ଜଣେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳୁଥିଲା।

ସୋଽପି ଦୁଃଖେନ ସନ୍ତପ୍ତଃ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ଭ୍ରମିଷ୍ଯତି

ସେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବ।

ମହାଭଯାତ୍ତୁ ଲୋକାନାଂ ନ କଶ୍ଚିତ୍ପର୍ଯଵାରଯତ୍

ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ଥିବାରୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମହାଦାହେନ ସନ୍ତପ୍ତଃ ଶମ୍ଭୁର୍ଦେଵୀମୁଵାଚ ହ 147.

ବଡ଼ ଜ୍ୱାଳାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଶମ୍ଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଦହ୍ଯତେ ସ୍ମ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସ ତୁ କିଞ୍ଚିନ୍ନ ଚେଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ଚାହିଲେ ନାହିଁ।