ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯ ଯୋଗଫଲଂ ସମ୍ଯଗ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ

'ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ଫଳ ମିଳିବ, ତାହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ଦେଵଦତ୍ତୋଽପି ସ ମୁନିଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍ 146.

ସେ ମୁନି ଦେବଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ପ୍ରମ୍ଲୋଚାପି ମୁନେର୍ଗର୍ଭଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯାଶ୍ରମମନ୍ତିକାତ୍

ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ମୁନିଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରି, ଆଶ୍ରମ ନିକଟରୁ ଚାଲିଗଲେ।

ପୁନର୍ଜାତମିଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନା ଶୁଚିସ୍ମିତା

ଶୁଚିସ୍ମିତା ନିଜକୁ ପୁନଃଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ପରି ଭାବି, ପବିତ୍ର ହସ ହସିଲେ।

ତତଃ ସୁନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ତପସେ ଧୃତମାନସା

ତାପରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ତାଙ୍କ ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗାଇଲେ।

ମାସେ ସା ପ୍ରଥମେ ବାଲା ଫଲାହାରପରାଯଣା

ପ୍ରଥମ ମାସରେ, ସେ ଝିଅ କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ।

ତୃତୀଯେ ପଂଚମ ଦିନେ ଚତୁର୍ଥେ ସପ୍ତମାଂତରେ

ତୃତୀୟ ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଓ ଚତୁର୍ଥ ମାସର ସପ୍ତମ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ—

ମାସେନ ସପ୍ତମେ ଚୈଵ ଶୀର୍ଣପର୍ଣାଶନାଷ୍ଟମେ

ସପ୍ତମ ମାସରେ ଓ ଅଷ୍ଟମ ମାସରେ, ସେ କେବଳ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇଲେ।

ସୈଵଂ ଵର୍ଷଶତଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ହରାଵେକାଗ୍ରମାନସା

ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ହରଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ।

ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାନି ନାଵିଦଚ୍ଚାପି ଆତ୍ମଭୂତାନ୍ତରଂ ଵିନା

ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଅତିରିକ୍ତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ।

ତତ୍ତେଜସା ଵୃତଂ ସର୍ଵଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ 146.

ସେ ସମୟରେ, ସେଇ ତେଜରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଆବୃତ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।

ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମା ନାଚକ୍ଷତ ବହିଃସ୍ଥିତମ୍

ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଯମ କରି ରଖିଥିଲେ, ସେ ବାହାରେ କିଛି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଵସୁଧେ ଦେଵି ଅକ୍ଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଗତଃ

ହେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲି, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲି।

ହୃଷୀକେଶ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ତତ୍ରୈଵ ସଂସ୍ଥିତଃ

ସେଠାରେ, ମୁଁ 'ହୃଷୀକେଶ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲି, ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଲି।

ବହିଃ ସ୍ଥିତଂ ଚ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ମୋତେ ବାହାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ସେ ହାତ ଜୋଡି ମୋ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କଲେ।

ରୋମାଂଚିତତନୁଶ୍ଚାସୀତ୍କଦମ୍ବମୁକୁଲାକୃତିଃ

ତାଙ୍କର ଦେହ ଉତ୍ସାହରେ କମ୍ପିତ ହେଲା, କଦମ ଫୁଲର କୁଡ଼ିଆ ପୁଷ୍ପମୁକୁଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଅଯି ବାଲେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତପସସ୍ତଵ

ହେ ବାଳିକେ, ବିଶାଳ ନୟନ ଥିବା ତୁମେ, ମୁଁ ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି।

ଅଦେଯମପି ତେ ଦଦ୍ମି ଯଦନ୍ଯେଷାଂ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍

ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠିକି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।

ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟା

ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ହାତ ଜୋଡି ଆଦର ସହିତ ଥିଲେ।

ଦୁର୍ଲଭଂ ତେ ଵରଂ ଦଦ୍ମି ତପସାହଂ ପ୍ରତୋଷିତଃ 146.

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ଦେଉଛି, କାରଣ ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି।

ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଦେଵେଶ ତଦା ମାଂ କୁରୁ ପାଵନୀମ୍

ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତେବେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।

ତାମହଂ ଦେଵି ସୁଭଗେ ପ୍ରାଵୋଚଂ ପୁନରେଵ ହି

ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲି।

ତଵ ନାମ୍ନାଂ ଚ ଵିଖ୍ଯାତମେତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମର ନାମରେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ମାଂ ଭଵେତ୍ପୂତୋ ମମ ଵାକ୍ଯାନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ମୋତେ ଦେଖିଲେ ମାନେ ପବିତ୍ର ହେବେ—ମୋ କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଵିଲଯଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସାପି କାଲେନ ସଞ୍ଜାତା ତୀର୍ଥଭୂତା ତଥାଽଭଵତ୍

ସମୟ କ୍ରମେ, ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେବାକୁ ପାଇଲେ।

ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵମେତଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ପରଂ ମମ

ଏହା ହେଉଛି ରୁରୁ କ୍ଷେତ୍ରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମୋର ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଋଷୀକେଶଯୋର୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଷଟ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଋଷିକେଶର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏକଶଏ ଛଅଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଗୋନିଷ୍କ୍ରମଣମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଶ୍ରୁତଂ ହ୍ଯେତଦ୍ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍

ଏବେ ଗାଈ ବାହାରିବାର ମହିମା କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ବୋଲି ଶୁଣିଲୁ।