ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵସ୍ତିମତୀ ଦେଵି ଵିଜଯାଯ ମୁନେର୍ଭୁଵି

ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଋଷିଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।

ଲଲିତୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଵିଲାସୈସ୍ତଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ଵଶଂ କୁରୁ 146.

ତୁମର ମୃଦୁ ଓ ସ୍ୱଛନ୍ଦ ଆଚରଣରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆଣ।

ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ହୃଷୀକେଶସମୀପତଃ

ଏହିପରି କର, ଏବଂ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ନିକଟରେ ତୁମର ଭଲ ହେଉ।

ସମୀପୋପଵନେ ରମ୍ଯେ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲେ

ସେଠାରେ, ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନରେ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରାଇଥିଲା।

ରସାଲମଞ୍ଜରୀଵ୍ଯାପ୍ତରସାମୋଦାଲିସଂକୁଲେ

ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ମଞ୍ଜରୀର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରସର ମାଧୁରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ଗନ୍ଧର୍ଵଗୀତସଂମିଶ୍ରେ ମଲଯାନିଲଶୀତଲେ

ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତର ସଙ୍ଗେ ମଳୟ ପବନର ଶୀତଳତା ମିଶିଥିଲା।

ମୁନିପ୍ରଭାଵସନ୍ତ୍ଯକ୍ତକ୍ରୌର୍ଯସ୍ଥଲଜଲାଶଯେ

ଋଷିଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାର ଝରଣା ଓ ଜଳାଶୟରେ ସମସ୍ତ କ୍ରୂରତା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସା ଵରାରୋହା ଗୀତଂ ସୁମଧୁରଂ ଜଗୌ

ସେଠାରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ ମହିଳା ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ପ୍ରାରଭଂସ୍ତେ ତୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୁରସମ୍ମତାଃ

ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଥିରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।

ଵିଚକର୍ଷ ଧନୁଃ ପୌଷ୍ପଂ ସାଯକାନ୍ ସମଯୂଯୁଜତ୍

ସେ ପୁଷ୍ପର ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ତୀର ଲଗାଇଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତନ୍ମଧୁରଂ ଗୀତଂ ପଞ୍ଚମାଲାପସୁନ୍ଦରମ୍

ସେ ମଧୁର ଗୀତ, ପାଞ୍ଚମ ସ୍ୱରର ରୂପରେ ମନୋହର, ଶୁଣିଲେ।

ଚକର୍ଷ ଚ ଧନୁଃ କାମଃ ପୁନଃପୁନରତନ୍ଦ୍ରିତଃ 146.

କାମ ଅନେକଥର ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ।

ଵିଚଚାରାଶ୍ରମପଦଂ ପଶ୍ଯନ୍ସନ୍ତୁଷ୍ଟମାନସଃ

ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଘୁରିଘୁରି ଦେଖୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲା।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାଂ ତୁ ଚାର୍ଵଂଗୀଂ ଵିଦ୍ଧଃ କାମେନ ପତ୍ରିଣା

ସେ ଚାରୁ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ତାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷାର ବାଣ ବେଧିଗଲା।

ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦତ୍ତଂ ସଜ୍ଜନ୍ତୀ ହରିଣେକ୍ଷଣା

ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତ ହେଲେ।

କରେଣ କନ୍ଦୁକଂ ଘ୍ନନ୍ତୀ ଚଞ୍ଚଲାକ୍ଷୀ ସୁପେଶଲା

ତାଙ୍କ ହାତରେ କନ୍ଦୁକ ମାରୁଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଥିଲା।

ମନୋ ହରନ୍ତୀ ତସ୍ଯର୍ଷେଃ ଲଲିତୈର୍ଵିଭ୍ରମୋଦ୍ଭଵୈଃ

ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚଳନ ଓ ଖେଳାଳି ଭାବରେ, ସେ ଋଷିଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।

ଵାସଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂଗଲନ୍ନୀଵି କାଂଚୀଦାମଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍

ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହାରେ ସୁନାର କମରବନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସମ୍ମୋହିତଃ ସ ତୁ ମୁନିର୍ଗତ୍ଵାନ୍ତିକମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ମୁନି ମନମୋହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ।

ମାଦୃଶାନ୍କିଂ ମୃଗଯସେ ବାହୁପାଶେନ ଵା ମୃଗାନ୍

“ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ କାହିଁକି ଖୋଜୁଛ, ତୁମେ କି ତୁମ ହାତର ଆଳିରେ ମୃଗମାନେ ଧରୁଛ?”

ସର୍ଵଥାଽସ୍ମାଂସ୍ତଵାଧୀନାନ୍ ଯଦ୍ଯଦ୍ଵା କାରଯିଷ୍ଯତି

“ସମସ୍ତ ଭଳି, ଆମେ ତୁମ ଅଧୀନ; ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ସେହି ହେଉ।”

ଅଥ ତାଂ ହସମାନାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେ କରେ 146.

ତାପରେ, ହସୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ହାତରେ ଧରି—

' ରମମାଣସ୍ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୁଞ୍ଜନ୍ଭୋଗାନ୍ ମନୋରମାନ୍

ସେ ତାଙ୍କ ସହ ମିଶି ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ।

ବହୂନହର୍ଗଣାନେଵଂ ରମମାଣୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା

ଏଭଳି ଭାବରେ ଅନେକ ଦିନ ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ରମଣ କଲେ।

ନିର୍ଵେଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ସଦ୍ଯସ୍ତଦୋଵାଚ ଭୃଶାତୁରଃ

ଏଭଳି ହଠାତ୍ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୁଃଖିତ ହେବା ସହିତ କହିଲେ—

ଜାନନ୍ନପି ତପୋଭ୍ରଂଶଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୈଵବଲାତ୍କୃତଃ

ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈବବଶରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା।

ଇତି ପ୍ରଵାଦୋ ମୂର୍ଖାଣାଂ ଵିଚାରାନ୍ମହଦନ୍ତରମ୍

ଏହିପରି କଥା ମୂର୍ଖମାନେ କହନ୍ତି; ଭଲଭାବେ ଭାବିଲେ ବଡ଼ ତଫାତ ଅଛି।

ପୁମାଂସ୍ତ୍ରୀଦର୍ଶନାଦେଵ ଦ୍ରଵତେ ଯଦ୍ଵିମୋହିତଃ

ପୁରୁଷମାନେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଗଳିଯାନ୍ତି।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽସୌ ନିଵୃତ୍ତାତ୍ମା ଵିସସର୍ଜ ସୁରାଙ୍ଗନାମ୍

ଏପରି କହି, ମନ ନିବୃତ୍ତ କରି, ସେ ଦେବାଙ୍ଗନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।