ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ଷୁବ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯମନାଃ ପ୍ରଭୁଃ

ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ—

ତସ୍ଯ ମେ ଚିନ୍ତଯାନସ୍ଯ ଯୂଯମେଵ ପରା ଗତିଃ 146.

ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାର୍ଗ।

ତଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ କାମମଲଯାନିଲାଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ କାମର ସୁଗନ୍ଧ ବହାଉଥିବା ପବନମାନେ—

ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯାପି ମନଃ କସ୍ଯ ସଂକ୍ଷୋଭଯାମହେ

ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ତାଙ୍କର ମନ ମଧ୍ୟ କିଏ ଆମେ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବୁ ନାହିଁ?

ଆଜ୍ଞାପ୍ରସାଦଂ ତେ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ସୁଖୀ ଭଵ

ତୁମର ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ପରେ, ଶୀଘ୍ର କହ ଓ ସୁଖୀ ହେଉ।

ତଦୈଵ ମେ ଗତା ଚିନ୍ତା ଭଵତାଂ ଦର୍ଶନଂ ଯଦା

ସେଇ ସମୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ମୋର ଚିନ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଗଲା।

ହିମଶୈଲେ ମହାରମ୍ଯେ ହୃଷୀକେଶାଶ୍ରିତୋ ମୁନିଃ

ହିମ ପର୍ବତର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଭଜୁଥିବା ଏକ ଋଷି ବସିଥିଲେ।

ଜିଘୃକ୍ଷୁର୍ମେ ପଦଂ ନୂନଂ ତତ୍ତପୋ ଵିନିଵର୍ତ୍ଯତାମ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋର ସ୍ଥାନକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଫେରିଯାଅ।

ପ୍ରସ୍ଥାନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରୁଃ କାମଦେଵପୁରଃସରାଃ

ତାପରେ, କାମଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ଯିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ।

ତତଃ ସୁରପତିଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଂ ନାମ ନାମତଃ

ତାପରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ଶକ୍ର, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ନାମକ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।

ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵସ୍ତିମତୀ ଦେଵି ଵିଜଯାଯ ମୁନେର୍ଭୁଵି

ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଋଷିଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।

ଲଲିତୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଵିଲାସୈସ୍ତଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ଵଶଂ କୁରୁ 146.

ତୁମର ମୃଦୁ ଓ ସ୍ୱଛନ୍ଦ ଆଚରଣରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆଣ।

ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ହୃଷୀକେଶସମୀପତଃ

ଏହିପରି କର, ଏବଂ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ନିକଟରେ ତୁମର ଭଲ ହେଉ।

ସମୀପୋପଵନେ ରମ୍ଯେ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲେ

ସେଠାରେ, ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନରେ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରାଇଥିଲା।

ରସାଲମଞ୍ଜରୀଵ୍ଯାପ୍ତରସାମୋଦାଲିସଂକୁଲେ

ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ମଞ୍ଜରୀର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରସର ମାଧୁରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ଗନ୍ଧର୍ଵଗୀତସଂମିଶ୍ରେ ମଲଯାନିଲଶୀତଲେ

ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତର ସଙ୍ଗେ ମଳୟ ପବନର ଶୀତଳତା ମିଶିଥିଲା।

ମୁନିପ୍ରଭାଵସନ୍ତ୍ଯକ୍ତକ୍ରୌର୍ଯସ୍ଥଲଜଲାଶଯେ

ଋଷିଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାର ଝରଣା ଓ ଜଳାଶୟରେ ସମସ୍ତ କ୍ରୂରତା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସା ଵରାରୋହା ଗୀତଂ ସୁମଧୁରଂ ଜଗୌ

ସେଠାରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ ମହିଳା ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ପ୍ରାରଭଂସ୍ତେ ତୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୁରସମ୍ମତାଃ

ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଥିରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।

ଵିଚକର୍ଷ ଧନୁଃ ପୌଷ୍ପଂ ସାଯକାନ୍ ସମଯୂଯୁଜତ୍

ସେ ପୁଷ୍ପର ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ତୀର ଲଗାଇଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତନ୍ମଧୁରଂ ଗୀତଂ ପଞ୍ଚମାଲାପସୁନ୍ଦରମ୍

ସେ ମଧୁର ଗୀତ, ପାଞ୍ଚମ ସ୍ୱରର ରୂପରେ ମନୋହର, ଶୁଣିଲେ।

ଚକର୍ଷ ଚ ଧନୁଃ କାମଃ ପୁନଃପୁନରତନ୍ଦ୍ରିତଃ 146.

କାମ ଅନେକଥର ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ।

ଵିଚଚାରାଶ୍ରମପଦଂ ପଶ୍ଯନ୍ସନ୍ତୁଷ୍ଟମାନସଃ

ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଘୁରିଘୁରି ଦେଖୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲା।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାଂ ତୁ ଚାର୍ଵଂଗୀଂ ଵିଦ୍ଧଃ କାମେନ ପତ୍ରିଣା

ସେ ଚାରୁ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ତାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷାର ବାଣ ବେଧିଗଲା।

ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦତ୍ତଂ ସଜ୍ଜନ୍ତୀ ହରିଣେକ୍ଷଣା

ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତ ହେଲେ।

କରେଣ କନ୍ଦୁକଂ ଘ୍ନନ୍ତୀ ଚଞ୍ଚଲାକ୍ଷୀ ସୁପେଶଲା

ତାଙ୍କ ହାତରେ କନ୍ଦୁକ ମାରୁଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଥିଲା।

ମନୋ ହରନ୍ତୀ ତସ୍ଯର୍ଷେଃ ଲଲିତୈର୍ଵିଭ୍ରମୋଦ୍ଭଵୈଃ

ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଚଳନ ଓ ଖେଳାଳି ଭାବରେ, ସେ ଋଷିଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।

ଵାସଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂଗଲନ୍ନୀଵି କାଂଚୀଦାମଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍

ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହାରେ ସୁନାର କମରବନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସମ୍ମୋହିତଃ ସ ତୁ ମୁନିର୍ଗତ୍ଵାନ୍ତିକମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ମୁନି ମନମୋହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ।