ଵରାହପୁରାଣମ୍

କଥିତଂ ତେ ମହାଦେଵି କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି

ମହାଦେବୀ, ଏହି ସବୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଶାଲଗ୍ରାମକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ପଂଚଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, 'ଶାଳଗ୍ରାମ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶେ ପଞ୍ଚଚତିରିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସ୍ଥହୃଷୀକେଶମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶାଲଗ୍ରାମସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁହ୍ଯଂ ମହୌଜସମ୍

ଏବେ ରୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କର ମହିମା: ଶାଳଗ୍ରାମର ଗୁପ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିମା ଶୁଣିବା ପରେ—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଭାଗ ଜାତାସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରା

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ଏବେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।

ରୁରୁଷଣ୍ଡମିତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରମାର୍ଚ୍ଚିତମ୍

ଯାହାକୁ ତୁମେ ରୁରୁଷଣ୍ଡା ବୋଲି କହିଛ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ପୂଜିଛ—

ଯନ୍ନାମ୍ନା ପରମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ହୃଷୀକେଶ ତ୍ଵଯାଶ୍ରିତମ୍

ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମେ ଯାହା ନାମରେ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛ—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଭୃଗୁଵଂଶେ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଭୃଗୁ ବଂଶରେ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ,

ଯଜ୍ଞଵିଦ୍ଯାସୁ କୁଶଲୋ ଵ୍ରତନିଷ୍ଠୋଽତିଥିପ୍ରିଯଃ

ଯଜ୍ଞ ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ,

ଶାନ୍ତୈର୍ମୃଗଗଣୈଃ କୀର୍ଣଂ କନ୍ଦମୂଲଫଲାନ୍ଵିତମ୍

ଶାନ୍ତ ହରିଣମାନେ ଘେରିଥିବା, ଓ କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସ୍ଥାନ—

ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ସାଗ୍ରଂ ତତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍

ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା କରିଲେ—

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ଷୁବ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯମନାଃ ପ୍ରଭୁଃ

ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ—

ତସ୍ଯ ମେ ଚିନ୍ତଯାନସ୍ଯ ଯୂଯମେଵ ପରା ଗତିଃ 146.

ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାର୍ଗ।

ତଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ କାମମଲଯାନିଲାଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ କାମର ସୁଗନ୍ଧ ବହାଉଥିବା ପବନମାନେ—

ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯାପି ମନଃ କସ୍ଯ ସଂକ୍ଷୋଭଯାମହେ

ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ତାଙ୍କର ମନ ମଧ୍ୟ କିଏ ଆମେ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବୁ ନାହିଁ?

ଆଜ୍ଞାପ୍ରସାଦଂ ତେ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ସୁଖୀ ଭଵ

ତୁମର ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ପରେ, ଶୀଘ୍ର କହ ଓ ସୁଖୀ ହେଉ।

ତଦୈଵ ମେ ଗତା ଚିନ୍ତା ଭଵତାଂ ଦର୍ଶନଂ ଯଦା

ସେଇ ସମୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ମୋର ଚିନ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଗଲା।

ହିମଶୈଲେ ମହାରମ୍ଯେ ହୃଷୀକେଶାଶ୍ରିତୋ ମୁନିଃ

ହିମ ପର୍ବତର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଭଜୁଥିବା ଏକ ଋଷି ବସିଥିଲେ।

ଜିଘୃକ୍ଷୁର୍ମେ ପଦଂ ନୂନଂ ତତ୍ତପୋ ଵିନିଵର୍ତ୍ଯତାମ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋର ସ୍ଥାନକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଫେରିଯାଅ।

ପ୍ରସ୍ଥାନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରୁଃ କାମଦେଵପୁରଃସରାଃ

ତାପରେ, କାମଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ଯିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ।

ତତଃ ସୁରପତିଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଂ ନାମ ନାମତଃ

ତାପରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ଶକ୍ର, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ନାମକ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।

ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵସ୍ତିମତୀ ଦେଵି ଵିଜଯାଯ ମୁନେର୍ଭୁଵି

ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଋଷିଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।

ଲଲିତୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଵିଲାସୈସ୍ତଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ଵଶଂ କୁରୁ 146.

ତୁମର ମୃଦୁ ଓ ସ୍ୱଛନ୍ଦ ଆଚରଣରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆଣ।

ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ହୃଷୀକେଶସମୀପତଃ

ଏହିପରି କର, ଏବଂ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ନିକଟରେ ତୁମର ଭଲ ହେଉ।

ସମୀପୋପଵନେ ରମ୍ଯେ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲେ

ସେଠାରେ, ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନରେ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରାଇଥିଲା।

ରସାଲମଞ୍ଜରୀଵ୍ଯାପ୍ତରସାମୋଦାଲିସଂକୁଲେ

ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ମଞ୍ଜରୀର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରସର ମାଧୁରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ଗନ୍ଧର୍ଵଗୀତସଂମିଶ୍ରେ ମଲଯାନିଲଶୀତଲେ

ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତର ସଙ୍ଗେ ମଳୟ ପବନର ଶୀତଳତା ମିଶିଥିଲା।

ମୁନିପ୍ରଭାଵସନ୍ତ୍ଯକ୍ତକ୍ରୌର୍ଯସ୍ଥଲଜଲାଶଯେ

ଋଷିଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାର ଝରଣା ଓ ଜଳାଶୟରେ ସମସ୍ତ କ୍ରୂରତା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସା ଵରାରୋହା ଗୀତଂ ସୁମଧୁରଂ ଜଗୌ

ସେଠାରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ ମହିଳା ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ପ୍ରାରଭଂସ୍ତେ ତୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୁରସମ୍ମତାଃ

ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଥିରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।