ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନରମେଧଫଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମମ ଲୋକେ ଚ ମୋଦତେ

ନରମେଧ ଫଳ ଭୋଗ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ତତ୍ର ଶଙ୍ଖପ୍ରଭଂ ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ମମ

ସେଠାରେ ମୋର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶଂଖପ୍ରଭା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଗଦାକୁଣ୍ଡମିତି ଖ୍ଯାତଂ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ପରଂ ମମ

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଗଦାକୁଣ୍ଡ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ତୁ କୁର୍ଵୀତ ତ୍ରିରାତ୍ରୋପୋଷିତୋ ନରଃ

ସେଠି ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ଏକ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥ ଵୈ ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍କୃତକୃତ୍ଯୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ତାପରେ ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ପୁନଶ୍ଚାଗ୍ନିପ୍ରଭଂ ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ମମ

ପୁଣି ମୋର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ଚତୂରାତ୍ରୋଷିତୋ ନରଃ

ଯିଏ ସେଠି ଚାରି ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ—

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ ମମ କର୍ମସୁ ନିଷ୍ଠିତଃ

ତାପରେ ସେଠି, ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ତତ୍ରାଶ୍ଚର୍ଯଂ ମହାଭାଗେ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯା ଶୃଣୁ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏଠି ଯେ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଅଛି, ତାହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।

ଗୁହ୍ଯଂ ସର୍ଵାଯୁଧଂ ନାମ ତତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରେ ପରଂ ମମ ୧୪୫.

ସେଠି, ମୋର ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସର୍ବାୟୁଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ସପ୍ତରାତ୍ରୋଷିତୋ ନରଃ

ସେଠି ସାତ ରାତି ଉପବାସ କରି, ଏକ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥ ଵୈ ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କର୍ମାଵିନିଶ୍ଚିତଃ

ତାପରେ ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ତୁ କୁର୍ଵୀତ ତ୍ଵଷ୍ଟକାଲୋଷିତୋ ନରଃ

ସେଠି ଆଠ ରାତି ଉପବାସ କରି, ଏକ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାଁଲ୍ଲୋଭମୋହଵିଵର୍ଜ୍ଜିତଃ

ଏଠାରେ ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଛାଡି ଜଣେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

ଗୁହ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯାଧରଂ ନାମ ତତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ମମ

ସେଠାରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ବିଦ୍ୟାଧର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ର।

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ମେକରାତ୍ରୋଷିତୋ ନରଃ

ଯିଏ ସେଠାରେ ଏକ ରାତି ରହି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ହେ ମଣିଷ—

ଅଥାତ୍ର ମୁଂଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ଵୀତରାଗୋ ଗତକ୍ଲମଃ

ଏଠାରେ ସେ ରାଗ ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

ତତ୍ର ପୁଣ୍ଯନଦୀ ନାମ ଗୁହ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ପରେ ମମ

ସେଠାରେ ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଣ୍ୟନଦୀ ନାମକ ଏକ ନଦୀ ଅଛି।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ତୁ କୁର୍ଵୀତ ଅଷ୍ଟ ରାତ୍ରୋଷିତୋ ନରଃ ୧୪୫.

ସେଠାରେ ଯିଏ ଅଠ ରାତି ରହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କମାର୍ନୁସାରକଃ

ଏଠାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସରଣ କରି ଜଣେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

ଗନ୍ଧର୍ଵେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ମମ

ମୋର ସେଇ କ୍ଷେତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ତୁ କୁର୍ଵୀତ ଚତୂରାତ୍ରୋ ଷିତୋ ନରଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଚାରି ରାତି ରହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମକର୍ମପରାଯଣଃ

ଏଠାରେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଜଣେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

ତତ୍ର ଦେଵହ୍ରଦଂ ନାମ ମମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ସେଠାରେ ଦେବହ୍ରଦ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ମୋର କ୍ଷେତ୍ର, ହେ ଧରା।

ସ ହ୍ରଦୋ ଵରଦଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମନୋଜ୍ଞଃ ସୁଖଶୀତଲଃ

ସେ ହ୍ରଦ ଦାନ କରୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶିତଳ ଅଟେ।

ତସ୍ମିନ୍ ହ୍ରଦେ ମହାଭାଗେ ମମ ଵୈ ନିଯମୋଦକେ

ସେଇ ମହାପୁଣ୍ୟ ହ୍ରଦରେ, ମୋର ପବିତ୍ର ଜଳରେ—

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁଂଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ କିଛି କହିବି; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ଧରା।

ପଶ୍ଯେତି ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନସ୍ତୁ ନ ପଶ୍ଯତ୍ପାପପୂରୁଷଃ

ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପାପୀ ଲୋକ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସୌଵର୍ଣାନି ଚ ପଦ୍ମାନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଭାସ୍କରୋଦଯେ ୧୪୫.

ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବେଳେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଦେଖାଯାଏ।