ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତୃଣବିନ୍ଦୋଃ ସୁତୌ ପାପୌ ଜାତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ସୁଵ୍ରତୌ

ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ, ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଭ, ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପୂଜଯନ୍ତୌ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ତନ୍ନିଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯମାନସୌ

ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମିତ।

ଦଦାତି ପୂଜାଵସରେ ଭକ୍ତ୍ଯା କିଲ ଵଶୀକୃତଃ

ପୂଜା ସମୟରେ, ଭକ୍ତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ହରି ତାଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ।

ରାଜ୍ଞା ସମାପ୍ତଯଜ୍ଞେନ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପୁରସ୍କୃତୌ

ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି ପରେ, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ ରଖାଯାଇଥିଲେ।

ଵିଭାଗଂ କର୍ତ୍ତୁମାରବ୍ଧୌ ପସ୍ପର୍ଦ୍ଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍

ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପର ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ।

ଵିଜଯଶ୍ଚାବ୍ରଵୀଚ୍ଚୈନଂ ଯେନ ଲବ୍ଧଂ ହି ତସ୍ଯ ତତ୍

ଵିଜୟ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାହା ପାଇଛ, ସେଟି ତାଙ୍କର ଅଧିକାର।'

ନ ଦଦାସି ଗୃହୀତ୍ଵା ଯତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗ୍ରାହତ୍ଵମାପ୍ନୁହି ୧୪୪.

'ତୁମେ ଯାହା ନେଇଛ, ସେଟି ଫେରାଉନାହାଁତ, ତେଣୁ ତୁମେ ଏବେ ଘରା ହେଉ।'

ଗଜୋ ଭଵ ମଦାନ୍ଧସ୍ତ୍ଵଂ ଯୋ ମାମେଵଂ ପ୍ରଭାଷସେ

'ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏଭଳି କଥା କହିଲେ, ତେଣୁ ତୁମେ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହାତୀ ହେଉ।'

ଗଣ୍ଡକ୍ଯାମେଵ ସଞ୍ଜାତୋ ଗ୍ରାହଃ ପୂର୍ଵସ୍ମୃତିର୍ଦ୍ଵିଜଃ

ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀରେ ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମକୁ ମନେ ରଖି ଘରା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

କରିଶାଵୈର୍ଗଜୀଭିଶ୍ଚ କ୍ରୀଡମାନୋ ଵନେ ଵସନ୍

ବନରେ ରହି, ସେ ଶିଶୁ ହାତୀମାନେ ଓ ହାତୀପାଳକମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।

ଵନେ ଵିହରତୋର୍ଭୂମେ ଶାପମୋହିତଯୋଃ ସତୋଃ

ଶାପରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଦୁଇଜଣେ ବନରେ ଏକାସାଥି ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିଲେ।

ତ୍ରିଵେଣୀମଭିତୋ ଯାତୋଽଵଗାହନପରାଯଣଃ

ସେ ତ୍ରିବେଣୀ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସ୍ଵଯଂ ଚ ପାଯଯଂସ୍ତାଶ୍ଚ ଚିକ୍ରୀଡ ପ୍ରୀତମାନସଃ

ସେ ନିଜେ ହାତୀମାନେକୁ ପାନୀୟ ଦେଇ, ସେମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ।

ଗ୍ରାହଃ ସମ୍ପ୍ରେରିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଵୈରଯୋଗମନୁସ୍ମରନ୍

ଘରା, ପୂର୍ବ ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେ ପକାଇ, ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲା।

ଗ୍ରାହଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ସୋଽପ୍ଯେନମାକର୍ଷଯତ ତଜ୍ଜଲେ

ଘରା ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ଏବଂ ସେଠିର ଜଳକୁ ଟାଣିନେଲା।

ଆକର୍ଷଣୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଦ୍ଦନ୍ତଭେଦୈଃ ପରସ୍ପରମ୍

ଉଭୟେ ଅନେକଥର ଟାଣାଟାଣି ଏବଂ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିବା ସହିତ ଲଢ଼ୁଥିଲେ।

ତତ୍ତ୍ଵାନି ପୀଡିତାନ୍ଯାସନ୍ନନେକାନି କ୍ଷଯଂ ଯଯୁଃ ୧୪୪.

ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।

ତେନ ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ତାପରେ, ସେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତୁ ଶିଲାଃ ସଙ୍ଘଟ୍ଟଯଦ୍ଧରେ

ସେ ପୁନିପୁନି ପାଥର ଛାଡ଼ି, ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ।

ବାହୁଲ୍ଯେନ ବଭୂଵୁର୍ହି ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ପରେ ମମ

ଏହି କାରଣରୁ, ସେଠି ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ, ପ୍ରିୟେ।

ନ ସନ୍ଦେହସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯସ୍ତ୍ରିଵେଣୀଂ ପ୍ରତି ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ତ୍ରିବେଣୀ ବିଷୟରେ ତୁମର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯଦା ଚ ଭରତୋ ରାଜା ପୁଲସ୍ତ୍ଯସ୍ଯାଶ୍ରମାନ୍ତିକେ

ଯେତେବେଳେ ଭରତ ରାଜା ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଥିଲେ,

ତତଃପ୍ରଭୃତି ତସ୍ଯାସୀଦ୍ଭରତେନାରତିଃ ସ୍ଫୁଟମ୍

ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠି ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଅନାସକ୍ତି ହୋଇଗଲା।

ତୈନୈଵ ପୂଜିତୋ ଯସ୍ମାଜ୍ଜଲେଶ୍ଵର ଇତି ସ୍ମୃତଃ

ଏହିପରି ପୂଜା କରାଯିବାରୁ, ସେ ଜଳେଶ୍ୱର ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ଜଳର ଠାକୁର।

ଶାଲଗ୍ରାମେ ପରେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯଦାହଂ ସୁଭଗେ ସ୍ଥିତଃ

ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଶାଳଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲି,

ପ୍ରଥମଂ ପତିତଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତୀର୍ଥଂ ତତୋଽଭଵତ୍

ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ପଡ଼ିଲା, ସେଠି ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେଲା।

ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ତେଜସ୍ଵୀ ସୂର୍ଯଲୋକେ ମହୀଯତେ ୧୪୪.

ସେଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତେଜସ୍ୱୀ ହୁଏ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ଭକ୍ତସଂରକ୍ଷଣାର୍ଥାଯ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍

ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ସୁଦର୍ଶନକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି।

ଏଵଂ ତଦ୍ଵୈ ଭ୍ରମାକ୍ଷିପ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ଚକମଯଂ ତ୍ଵଭୂତ୍

ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେସବୁ ଭ୍ରମରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାକିଯାଇଲା।