ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଉନ୍ମତ୍ତାକ୍ଷଂ ତଥାଵିଧ୍ଯତ୍ ସୁନ୍ଦଃ ପଞ୍ଚଭିରାଶୁଗୈଃ । ଚକର୍ତ୍ତ ଚ ଧନୁସ୍ତସ୍ଯ ଶିତେନ ନତପର୍ଵଣା ।। ୧୧.

ସୁନ୍ଦ ଉନ୍ମତ୍ତାକ୍ଷଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀବ୍ର ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ବାଙ୍କି ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।

ସୁମନା ଅଗ୍ନିଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ତୁ ସୁଶୁଭଶ୍ଚାଗ୍ନିତେଜସମ୍ । ସୁଶୀଲୋ ଵାଯୁଶକ୍ରଂ ତୁ ସୁମୁଖଶ୍ଚ ପ୍ରତର୍ଦନମ୍ ।। ୧୧.

ସୁମନା ଅଗ୍ନିଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ, ସୁଶୁଭ ଅଗ୍ନିତେଜାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସୁଶୀଳ ବାୟୁଶକ୍ରଙ୍କୁ, ସୁମୁଖ ପ୍ରତର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

(ଵିରାଧେନ ତଥା ଶମ୍ଭୁଃ ସୁକୀର୍ତିର୍ଭୀମକର୍ମ୍ମଣା । ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିସ୍ତଥା ସୋମଂ ଏତଦ୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାନଭୂତ୍ ୧୧.

ଶମ୍ଭୁ ବିରାଧ ସହ, ସୁକୀର୍ତ୍ତି ଭୀମକର୍ମା ସହ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ସୋମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏଭଳି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।

ପରସ୍ପରଂ ସୁଯୁଦ୍ଧେନ ଯୋଧଯିତ୍ଵାଽସ୍ତ୍ରଲାଘଵାତ୍ । ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ ତେ ଦୈତ୍ଯାଃ ପୁନର୍ମଣିଭଵୈର୍ହତାଃ ।। ୧୧.

ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗୀମାନେ ସହ ଦକ୍ଷତାରେ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ, ସେଇ ଦେୟ୍ତ୍ୟମାନେ ପୁଣି ମଣିରତ୍ନ ଜନ୍ମା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ।

ଯାଵତ୍ ସଂଗ୍ରାମଘୋରୋ ଵୈ ମହାଂସ୍ତେଷାଂ ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ । ତାଵତ୍ ସମିତ୍କୁଶାଦୀନି କୃତ୍ଵା ଗୌରମୁଖୋ ମୁନିଃ ।। ୧୧.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ସେଇବେଳେ ମୁନି ଗୌରମୁଖ ସମିତ୍, କୁଶା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା କଲେ।

ଆଗତୋ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସଂଗ୍ରାମଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍ । ବହୁସୈନ୍ଯପରୀଵାରଂ ସ୍ଥିତଂ ତଂ ଚାପି ଦୁର୍ଜ୍ଜଯମ୍ ।। ୧୧.

ଏକ ବଡ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଆସିଗଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟାନକ ଥିଲା। ଏହା ଅନେକ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଜିତିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଦ୍ଵାରି ଚିନ୍ତାପରମ ଏଵ ହି । ଉପଵିଶ୍ଯାଧିଗମ୍ଯାଥ ମଣେଃ କାରଣମେଵ ହ ।। ୧୧.

ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁନି ଦ୍ୱାରରେ ଉଭା ହେଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ପରେ ବସି ଅପେକ୍ଷା କରି, ମଣିର କାରଣ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଲେ।

ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ମଣିକୃତଂ ରୌଦ୍ରଂ ଗାଢଂ ଚ ସଂଯୁଗମ୍ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵେଶଂ ହରିଂ ଗୌରମୁଖୋ ମୁନିଃ ।। ୧୧.

ଏଭଳି ମଣି ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ପରେ, ଗୌରମୁଖ ମୁନି ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସ ଦେଵଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ପୀତଵାସାଃ ଖଗାସନଃ । କିମତ୍ର ତେ ମଯା କାର୍ଯମିତି ଵାଣୀମୁଦୀରଯତ୍ ।। ୧୧.

ତାପରେ ଦେବତା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଖଗରୁପରେ ବସି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'

ସ ଋଷିଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଉଵାଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ଜହୀମଂ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯଂ ପାପଂ ସସୈନ୍ଯଂ ପରିଵାରିଣମ୍ ।। ୧୧.

ଋଷି ହାତ ଜୋଡି ହୋଇ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଅଜୟ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ, ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ନଷ୍ଟ କର।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଚକ୍ରଂ ଜ୍ଵଲନସନ୍ନିଭମ୍ । (ମୁମୋଚ ଦୁର୍ଜଯବଲେ କାଲଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍) ।। ୧୧.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଜ୍ୱାଳା ଭଳି ଚକ୍ରକୁ ଛାଡିଲେ—ଦୁର୍ଜୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ କାଳଚକ୍ର ସୁଦର୍ଶନ ଫିଙ୍ଗିଲେ।

ତେନ ଚକ୍ରେଣ ତତ୍ସୈନ୍ଯମାସୁରଂ ଦୌର୍ଜଯଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଭସ୍ମଵଦ୍ ବହୁଧା କୃତମ୍ ।। ୧୧.

ସେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଦୃଢ ଏବଂ ଅଜୟ ଅସୁର ସେନା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ—ନୟନ ଝପିବା ସମୟରେ—ଅନେକ ଭାବରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା।

ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵୋ ମୁନିଂ ଗୌରମୁଖଂ ତଦା । ଉଵାଚ ନିମିଷେଣେଦଂ ନିହତଂ ଦାନଵଂ ବଲମ୍ ।। ୧୧.

ଏଭଳି କରିବା ପରେ, ଦେବତା ଗୌରମୁଖ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦାନବ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।'

ଅରଣ୍ଯେଽସ୍ମିଂସ୍ତତସ୍ତ୍ଵେଵଂ ନୈମିଷାରଣ୍ଯସଂଜ୍ଞିତମ୍ । ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଥାର୍ଥଂ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଵିଶେଷତଃ ।। ୧୧.

ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ଭାବେ ଜଣାଯିବ, ଏହା ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ, ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ।

ଅହଂ ଚ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଏତସ୍ମିନ୍ ଵନଗୋଚରେ । ନାମ୍ନା ଯାଜ୍ଯା ସଦା ଚେମେ ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ ନାଯକାଃ । କୃତେ ଯୁଗେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ରାଜାନୋ ମଣିଜା ମୁନେ ।। ୧୧.

ମୁଁ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବସିବି; ନାମରେ ସଦା ପୂଜିତ ହେବି, ଏହି ପନ୍ଦର ନାୟକ—ମଣିର ରାଜା—କୃତଯୁଗରେ ଉଦ୍ଭବିବେ, ମୁନି।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵୋ ଗତୋଽନ୍ତର୍ଧାନମୀଶ୍ଵରଃ । ଦ୍ଵିଜୋଽପି ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ତସ୍ଥୌ ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ ।। ୧୧.

ଏଭଳି କହି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଦ୍ୱିଜ ମୁନି ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ତତଃ ପୁତ୍ରଂ ରଥାଙ୍ଗାଗ୍ନିଦଗ୍ଧଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପୋତ୍ତମଃ । ସୁପ୍ରତୀକଃ ପ୍ରତୀତାତ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ପାର୍ଥିଵଃ । ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯତସ୍ତ୍ଵେଵଂ ତଦା ବୁଦ୍ଧିରଜାଯତ ।। ୧୨.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଚକ୍ରାଗ୍ନିରେ ଜଳିଗଲା ବୋଲି ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକ, ନିଶ୍ଚିତ ମନ ରଖି, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବ ଉଦ୍ଭବିଲା।

ଚିତ୍ରକୂଟେ ଗିରୌ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସଦା ରାମେତି କୀର୍ତ୍ଯତେ । ତତୋଽହଂ ରାମସଂଜ୍ଞେନ ନାମ୍ନା ସ୍ତୌମି ଜଗତ୍ପତିମ୍ ।। ୧୨.

ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡରେ ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ରାମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତେଣୁ ମୁଁ ରାମ ନାମରେ ଜଗତ୍‌ପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବି।

ସୁପ୍ରତୀକ ଉଵାଚ । ନମାମି ରାମଂ ନରନାଥମଚ୍ଯୁତଂ କଵିଂ ପୁରାଣଂ ତ୍ରିଦଶାରିନାଶନମ୍ । ଶିଵସ୍ଵରୂପଂ ପ୍ରଭଵଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ସଦା ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତିହରଂ ଧୃତଶ୍ରିଯମ୍ ।। ୧୨.

ସୁପ୍ରତୀକ କହିଲେ: ମୁଁ ରାମ, ନରନାଥ, ଅଚ୍ୟୁତ, ପୁରାତନ କବି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଶିବର ରୂପ, ମୂଳ, ମହେଶ୍ୱର, ସଦା ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଭଵାନ୍ ସଦା ଦେଵ ସମସ୍ତତେଜସାଂ କରୋଷି ତେଜାଂସି ସମସ୍ତରୂପଧୃକ୍ । କ୍ଷିତୌ ଭଵାନ୍ ପଞ୍ଚଗୁଣସ୍ତଥା ଜଲେ ଚତୁଃପ୍ରକାରସ୍ତ୍ରିଵିଧୋଽଥ ତେଜସି । ଦ୍ଵିଧାଽଥ ଵାଯୌ ଵିଯତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଭଵାନ୍ ହରେ ଶବ୍ଦଵପୁଃ ପୁମାନସି ।। ୧୨.

ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତ ତେଜସ୍‌ର ମୂଳ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ତେଜକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କର; ପୃଥିବୀରେ ପଞ୍ଚ ରୂପରେ, ଜଳରେ ଚାରି ରୂପରେ, ଅଗ୍ନିରେ ତିନି ରୂପରେ, ବାୟୁରେ ଦୁଇ ରୂପରେ, ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ ରୂପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛ। ହରି, ତୁମେ ପୁରୁଷ।

ଭଵାନ୍ ଶଶୀ ସୂର୍ଯହୁତାଶନୋଽସି ତ୍ଵଯି ପ୍ରଲୀନଂ ଜଗଦେତଦୁଚ୍ଯତେ । ଭଵତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠଂ ରମତେ ଜଗତ୍ ଯତଃ ସ୍ତୁତୋଽସି ରାମେତି ଜଗତ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ।। ୧୨.

ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଶେଷ ହେବାରେ ଲିନ ହୁଏ। ଜଗତ ତୁମେ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିବାରୁ ଆନନ୍ଦ ପାଏ; ତେଣୁ ତୁମେ ରାମ ନାମରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଜଗତର ଆଧାର।

ଭଵାର୍ଣଵେ ଦୁଃଖତରୋର୍ମିସଂକୁଲେ ତଥାକ୍ଷମାନଗ୍ରହଣେଽତିଭୀଷଣେ । ନ ମଜ୍ଜତି ତ୍ଵତ୍ସ୍ମରଣପ୍ଲଵୋ ନରଃ ସ୍ମୃତୋଽସି ରାମେତି ତଥା ତପୋଵନେ ।। ୧୨.

ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ, ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ଓ ଅସହି ମାଛର ଭୟ ରହିଛି; ତୁମ ସ୍ମରଣର ତିରି ଥିଲେ ଲୋକ ଡୁବି ଯାଉନାହିଁ। ତେଣୁ ତୁମେ ରାମ ଭାବରେ ତପୋବନରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛ।

ଵେଦେଷୁ ନଷ୍ଟେଷୁ ଭଵାଂସ୍ତଥା ହରେ କରୋଷି ମାତ୍ସ୍ଯଂ ଵପୁରାତ୍ମନଃ ସଦା । ଯୁଗକ୍ଷଯେ ରଞ୍ଜିତସର୍ଵଦିଙ୍ମୁଖୋ ଭଵାଂସ୍ତଥାଗ୍ନିର୍ବହୁରୂପଧୃଗ୍ ଵିଭୋ ।। ୧୨.

ବେଦ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ହରି, ତୁମେ ସଦା ମାଛ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲ; ଯୁଗ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ରଙ୍ଗିନ ହେଲେ, ତୁମେ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅଗ୍ନି ହେଲ।

କୌର୍ମଂ ତଥା ତେ ଵପୁରାସ୍ଥିତଃ ସଦା ଯୁଗେ ଯୁଗେ ମାଧଵ ତୋଯମନ୍ଥନେ । ନ ଚାନ୍ଯଦସ୍ତୀତି ଭଵତ୍ସମଂ କ୍ଵଚି- ଜ୍ଜନାର୍ଦନାଦ୍ ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ଭୂତମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୧୨.

ମାଧବ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସମୁଦ୍ର ମଥନ ସମୟରେ ଆପଣ କୂର୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭୂତି, ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି।

ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ମହାତ୍ମନ୍ ସ୍ଵକାଖିଲାନ୍ ଵେଦ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ । କଥଂ ତ୍ଵମାଦ୍ଯଂ ପରମଂ ତୁ ଧାମ ଵିହାଯ ଚାନ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି ।। ୧୨.

ହେ ମହାତ୍ମା, ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣା। ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାରି ଶରଣ ନେବି? ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆଦି ଓ ପରମ ଆଶ୍ରୟ।

ଭଵାନେକଃ ପୂର୍ଵମାସୀତ୍ ତତଶ୍ଚ ତ୍ଵତ୍ତୋ ମହୀ ସଲିଲଂ ଵହ୍ନିରୁଚ୍ଚୈଃ । ଵାଯୁସ୍ତଥା ଖଂ ଚ ମନୋଽପି ବୁଦ୍ଧି- ଶ୍ଚେତୋଗୁଣାସ୍ତତ୍ପ୍ରଭଵଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ।। ୧୨.

ପ୍ରଥମେ କେବଳ ଆପଣ ଥିଲେ; ତାପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଉଚ୍ଚତମ ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚେତନାର ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସମସ୍ତ କିଛି ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ।

ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ସମସ୍ତଂ ସନାତନସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋ ମତୋ ମେ । ସମସ୍ତଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ସହସ୍ତ୍ରବାହୋ ଜଯ ଦେଵ ଦେଵ । ନମୋଽସ୍ତୁ ରାମାଯ ମହାନୁଭାଵ ।। ୧୨.

ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଚିରନ୍ତନ, ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ହଜାର ହସ୍ତ ଧାରୀ, ଦେବାଦିଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ମହାନ ଯଶସ୍ବୀ ରାମଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଇତି ସ୍ତୁତୋ ଦେଵଵରଃ ପ୍ରସନ୍ନଃ ତଦା ରାଜ୍ଞଃ ସୁପ୍ରତୀକସ୍ଯ ମୂର୍ତିମ୍ । ସଂଦର୍ଶଯାମାସ ତତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ଚ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ ।। ୧୨.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକଙ୍କୁ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ପରେ କହିଲେ, 'ସୁପ୍ରତୀକ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।'

ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ରାଜା ସସଂଭ୍ରମଂ ଦେଵଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ । ଉଵାଚ ଦେଵେଶ୍ଵର ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଲଯଂ ଯଦାସ୍ତେ ପରମଂ ଵପୁସ୍ତେ ।। ୧୨.

ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ କହିଲେ, 'ଦେବେଶ୍ୱର, ସଂହାର ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କ ପରମ ରୂପ ସହିତ ଏକତା ଦିଅ।'