ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷିଭିଃ ସହ କେଶଵ

ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ହେ କେଶବ,

ଵସିଷ୍ଯାମଃ ସଦୈଵାତ୍ର ଗଣ୍ଡକ୍ଯାଂ ଜଗତାଂ ପତେ

ଆମେ ସଦା ଏଠି, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀରେ ରହିବୁ।

ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ନ ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ।

ଯତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଲଭ୍ଯେତ ଗଂଗାସ୍ନାନଫଲଂ ନରୈଃ

ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଲୋକମାନେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ପାଆନ୍ତି,

ଯସ୍ଯାସ୍ତତ୍ସମତାଂ କାନ୍ଯା ଲଭେଦ୍ଗଂଗାଂ ଵିନା ନଦୀମ୍

ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ି କେଉଁ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ଏହି ପୁଣ୍ୟର ସମାନ ହୋଇପାରିବ?

ଅପରା ଦେଵିକା ନାମ୍ନା ଗଣ୍ଡକ୍ଯା ସହ ସଂଗତା

ଦେବିକା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ନଦୀ ଗଣ୍ଡକୀ ସହିତ ମିଶିଗଲା।

ଯତ୍ର ସୃଷ୍ଟିଵିଧାନାର୍ଥଂ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମପଦଂ ପୃଥକ୍ ୧୪୪.

ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଲଗା ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା,

ତତୋଽଭୂଦ୍ବ୍ରହ୍ମତନଯା ପୁଣ୍ଯା ସା ସରିତାଂ ଵରା

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କନ୍ୟା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ତ୍ରିଵେଣୀ ସା ମହାପୁଣ୍ଯା ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭା

ସେଇ ତ୍ରିବେଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ପାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ପୁରା ଵେଦନିଧେଃ ପୁତ୍ରୌ ଜଯୋ ଵିଜଯ ଏଵ ଚ

ପୁରୁଣା କଥା, ବେଦ ସମୁଦ୍ରରୁ ଦୁଇ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ: ଜୟ ଏବଂ ବିଜୟ।

ତୃଣବିନ୍ଦୋଃ ସୁତୌ ପାପୌ ଜାତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ସୁଵ୍ରତୌ

ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ, ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଭ, ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପୂଜଯନ୍ତୌ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ତନ୍ନିଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯମାନସୌ

ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମିତ।

ଦଦାତି ପୂଜାଵସରେ ଭକ୍ତ୍ଯା କିଲ ଵଶୀକୃତଃ

ପୂଜା ସମୟରେ, ଭକ୍ତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ହରି ତାଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ।

ରାଜ୍ଞା ସମାପ୍ତଯଜ୍ଞେନ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପୁରସ୍କୃତୌ

ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି ପରେ, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ ରଖାଯାଇଥିଲେ।

ଵିଭାଗଂ କର୍ତ୍ତୁମାରବ୍ଧୌ ପସ୍ପର୍ଦ୍ଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍

ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପର ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ।

ଵିଜଯଶ୍ଚାବ୍ରଵୀଚ୍ଚୈନଂ ଯେନ ଲବ୍ଧଂ ହି ତସ୍ଯ ତତ୍

ଵିଜୟ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାହା ପାଇଛ, ସେଟି ତାଙ୍କର ଅଧିକାର।'

ନ ଦଦାସି ଗୃହୀତ୍ଵା ଯତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗ୍ରାହତ୍ଵମାପ୍ନୁହି ୧୪୪.

'ତୁମେ ଯାହା ନେଇଛ, ସେଟି ଫେରାଉନାହାଁତ, ତେଣୁ ତୁମେ ଏବେ ଘରା ହେଉ।'

ଗଜୋ ଭଵ ମଦାନ୍ଧସ୍ତ୍ଵଂ ଯୋ ମାମେଵଂ ପ୍ରଭାଷସେ

'ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏଭଳି କଥା କହିଲେ, ତେଣୁ ତୁମେ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହାତୀ ହେଉ।'

ଗଣ୍ଡକ୍ଯାମେଵ ସଞ୍ଜାତୋ ଗ୍ରାହଃ ପୂର୍ଵସ୍ମୃତିର୍ଦ୍ଵିଜଃ

ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀରେ ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମକୁ ମନେ ରଖି ଘରା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

କରିଶାଵୈର୍ଗଜୀଭିଶ୍ଚ କ୍ରୀଡମାନୋ ଵନେ ଵସନ୍

ବନରେ ରହି, ସେ ଶିଶୁ ହାତୀମାନେ ଓ ହାତୀପାଳକମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।

ଵନେ ଵିହରତୋର୍ଭୂମେ ଶାପମୋହିତଯୋଃ ସତୋଃ

ଶାପରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଦୁଇଜଣେ ବନରେ ଏକାସାଥି ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିଲେ।

ତ୍ରିଵେଣୀମଭିତୋ ଯାତୋଽଵଗାହନପରାଯଣଃ

ସେ ତ୍ରିବେଣୀ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସ୍ଵଯଂ ଚ ପାଯଯଂସ୍ତାଶ୍ଚ ଚିକ୍ରୀଡ ପ୍ରୀତମାନସଃ

ସେ ନିଜେ ହାତୀମାନେକୁ ପାନୀୟ ଦେଇ, ସେମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ।

ଗ୍ରାହଃ ସମ୍ପ୍ରେରିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଵୈରଯୋଗମନୁସ୍ମରନ୍

ଘରା, ପୂର୍ବ ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେ ପକାଇ, ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲା।

ଗ୍ରାହଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ସୋଽପ୍ଯେନମାକର୍ଷଯତ ତଜ୍ଜଲେ

ଘରା ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ଏବଂ ସେଠିର ଜଳକୁ ଟାଣିନେଲା।

ଆକର୍ଷଣୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଦ୍ଦନ୍ତଭେଦୈଃ ପରସ୍ପରମ୍

ଉଭୟେ ଅନେକଥର ଟାଣାଟାଣି ଏବଂ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିବା ସହିତ ଲଢ଼ୁଥିଲେ।

ତତ୍ତ୍ଵାନି ପୀଡିତାନ୍ଯାସନ୍ନନେକାନି କ୍ଷଯଂ ଯଯୁଃ ୧୪୪.

ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।

ତେନ ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ତାପରେ, ସେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତୁ ଶିଲାଃ ସଙ୍ଘଟ୍ଟଯଦ୍ଧରେ

ସେ ପୁନିପୁନି ପାଥର ଛାଡ଼ି, ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ।