ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽହଂ ଯତଃ ସ୍ଥିତଃ

ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହୋଇ ରହିଛିବାରୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛ।

ଵିସ୍ମିତସ୍ତୁ ତଦୋଵାଚ କଥଂ ନାଦ୍ଯାପି ମେ ହରିଃ

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତାପରେ କହିଲେ: ହେ ହରି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ପାଖରେ କାହିଁକି ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହେଉନାହାଁତ?

ଯାଵତ୍ତଂ ନ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ତାଵନ୍ନ ଵିରତଂ ତପଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କରିବିନାହିଁ।

ତ୍ଵମପି ଯୋଗେନ ମଥୁରାଂ ଵ୍ରଜ ସତ୍ଵରମ୍

ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗବଳରେ ଶୀଘ୍ର ମଥୁରାକୁ ଯାଅ।

ଆମୁଷ୍ଯାଯଣମାଦାଯ ଶୀଘ୍ରମତ୍ର ସମାନଯ

ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତତସ୍ତ୍ଵାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ନନ୍ଦୀ ସତ୍ଵରମାଵ୍ରଜତ୍

ତାପରେ ତୁମ ଆଦେଶ ପାଇଁ ନନ୍ଦୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାମୁଷ୍ଯାଯଣଂ ତତ୍ର ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାମ ତମପ୍ଯୁତ ୧୪୪.

ସେଠାରେ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନାମ ପଚାରିଲେ।

ସାଲଂକାଯନଶିଷ୍ଯୋଽପି ଆମୁଷ୍ଯାଯଣସଂଜ୍ଞିତଃ

ସେ ସାଳଙ୍କାୟନଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଗୁରୋଶ୍ଚ କୁଶଲଂ ବ୍ରୂହି କୁତ୍ରାସ୍ତେ ସ ତପୋଧନଃ

ସେ ପଚାରିଲେ: ଗୁରୁ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ତପସ୍ବୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?

ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରତୋ ବ୍ରୂହି ଅର୍ଘ୍ଯଶ୍ଚୈଵୋପଗୃହ୍ଯତାମ୍

ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ, ଏବଂ ଅର୍ଘ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।

ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ତ୍ଵାଗମସ୍ଯ ଚ କାରଣମ୍

ସେ ଘଟଣାବଳୀ ଏବଂ ତୁମ ଆସିବାର କାରଣ କହିଲେ।

ଦିନୈଃ କତିପଯୈଶ୍ଚୈଵ ଗଣ୍ଡକୀତୀରମାଶ୍ରିତଃ

କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଦେଵିକା ନାମ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ତପସ୍ଯତାମ୍

ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦେବିକା ନାମକ ଜଣେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ।

ଆଶ୍ରମାଦପରା ଚାସୀତ୍ପୁଲସ୍ତ୍ଯପୁଲହାଶ୍ରମାତ୍

ଆଶ୍ରମ ପାରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ପୁଲହଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଥିଲା।

କାମିକଂ ତନ୍ମହାତୀର୍ଥଂ ପିତୄଣାମତିଵଲ୍ଲଭମ୍

ସେଇ ମହାତୀର୍ଥ କାମିକା ପିତୃମାନେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି।

ମୁକ୍ତିଭୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଦେଵି ଦର୍ଶନାଦଘନାଶନମ୍

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ଦର୍ଶନ କଲେ ମୁକ୍ତି ଓ ଭୋଗ ମିଳେ, ଏବଂ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଶୂଲଟଙ୍କ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସୋମେଶ ଇତି ଚାପରଃ ।। ୧୪୪.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହା ଶୂଳଟଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଆଉ କେହି କହନ୍ତି ସୋମେଶ।

ଵେଣୀମାଧଵନାମ୍ନାଽପି ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତଃ

ସେଠାରେ ବେଣୀମାଧବ ନାମରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ବସିଛନ୍ତି।

ସର୍ଵେଷାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାମୃଷୀଣାଂ ସରସାମପି

ଏହା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସରୋବରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି।

ଯତ୍ରାପ୍ଲୁତା ଦିଵଂ ଯାନ୍ତି ମୃତା ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ

ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।

ସୈଵ ତ୍ରିଵେଣୀ ଵିଖ୍ଯାତା କିମପୂର୍ଵାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ସେଠି ତିନି ନଦୀର ସଙ୍ଗମକୁ 'ତ୍ରିବେଣୀ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତେବେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପୂର୍ବ ସ୍ଥାନକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?

ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ହେ ମହାଭାଗ, ସେ କଥା ଆମକୁ କୁହ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଅତ୍ର ତେ କୀର୍ତ୍ତଯିଷ୍ଯାମି ସେତିହାସାଂ କଥାଂ ଶୁଭାମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ — ଏଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶୁଭ କଥା ଓ ଏହାର ଇତିହାସ କହିବି।

ପୁରା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତପସ୍ତେପେ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ପୁରୁଣା କଥା — ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଯାତେ ସତି ତପସ୍ଯତଃ

ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା।

ତସ୍ଯୋଷ୍ମଣା ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ସ୍ଵେଦପୂରସ୍ତୁ ଗଣ୍ଡଯୋଃ

ତାଙ୍କର ଶରୀରର ତାପରୁ ଗଣ୍ଡରୁ ଘମର ବଡ ଧାରା ବେରିଗଲା।

ମହର୍ଲୋକାଦଯଃ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍ ୧୪୪.

ମହର୍ଲୋକ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରର ସମସ୍ତ ଜଣେ ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।

ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ତତୋ ଜଗ୍ମୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରତି ଚୋତ୍ସୁକାଃ

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମାପି ହି ନ ଜାନାତି ମୋହିତସ୍ତସ୍ଯ ମାଯଯା

ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, କିଛି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।