ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ବାଣଗଂଗାଯାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ବାଣଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବାଣେଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲାପରେ,

ସାଲଙ୍କାଯନକୋଽପ୍ଯାଶୁ କ୍ଷେତ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ପରଂ ମମ

ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆଳଙ୍କାୟନ ଋଷି ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ମାଟି।

ପ୍ରାପ୍ଯାମୀତି ପରଂ ଭାଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଉତ୍ତମ ଭାବ ଜାଣି, ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର

ସାଲଙ୍କାଯନପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ଯୋଗମାଯାମୁପାଶ୍ରିତଃ

ଯୋଗମାୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଆଳଙ୍କାୟନଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ।

ମାଯାଯୋଗବଲୋପେତସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷୋ ଵୈ ଶୂଲପାଣିଧୃକ୍

ଯୋଗମାୟାର ଶକ୍ତି ନେଇ, ତିନି ଆଖିଅଳି ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ସେ

ସ ତଂ ନ ଜ୍ଞାଯତେ ଜାତଂ ମମୈଵାରାଧନେ ସ୍ଥିତ. ୧୪୪.

ସେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମୋର ଉପାସନାରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ମୁନି ଶାର୍ଦୂଲ ସଫଲସ୍ତେ ମନୋରଥଃ

ଉଠ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।

ତ୍ଵଯା ତପଃ ସମାରବ୍ଧମୀଶ୍ଵରେଣ ସମଂ ସୁତମ୍

ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ପୁଅ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲ।

ଵିଚାର୍ଯେତି ତଵାହଂ ଵୈ ଜାତୋଽସ୍ମି ସ୍ଵଯମେଵ ଚ

ଏପରି ଭାବି, ମୁଁ ନିଜେ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।

ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽହଂ ଯତଃ ସ୍ଥିତଃ

ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହୋଇ ରହିଛିବାରୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛ।

ଵିସ୍ମିତସ୍ତୁ ତଦୋଵାଚ କଥଂ ନାଦ୍ଯାପି ମେ ହରିଃ

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତାପରେ କହିଲେ: ହେ ହରି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ପାଖରେ କାହିଁକି ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହେଉନାହାଁତ?

ଯାଵତ୍ତଂ ନ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ତାଵନ୍ନ ଵିରତଂ ତପଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କରିବିନାହିଁ।

ତ୍ଵମପି ଯୋଗେନ ମଥୁରାଂ ଵ୍ରଜ ସତ୍ଵରମ୍

ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗବଳରେ ଶୀଘ୍ର ମଥୁରାକୁ ଯାଅ।

ଆମୁଷ୍ଯାଯଣମାଦାଯ ଶୀଘ୍ରମତ୍ର ସମାନଯ

ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତତସ୍ତ୍ଵାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ନନ୍ଦୀ ସତ୍ଵରମାଵ୍ରଜତ୍

ତାପରେ ତୁମ ଆଦେଶ ପାଇଁ ନନ୍ଦୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାମୁଷ୍ଯାଯଣଂ ତତ୍ର ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାମ ତମପ୍ଯୁତ ୧୪୪.

ସେଠାରେ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନାମ ପଚାରିଲେ।

ସାଲଂକାଯନଶିଷ୍ଯୋଽପି ଆମୁଷ୍ଯାଯଣସଂଜ୍ଞିତଃ

ସେ ସାଳଙ୍କାୟନଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଗୁରୋଶ୍ଚ କୁଶଲଂ ବ୍ରୂହି କୁତ୍ରାସ୍ତେ ସ ତପୋଧନଃ

ସେ ପଚାରିଲେ: ଗୁରୁ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ତପସ୍ବୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?

ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରତୋ ବ୍ରୂହି ଅର୍ଘ୍ଯଶ୍ଚୈଵୋପଗୃହ୍ଯତାମ୍

ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ, ଏବଂ ଅର୍ଘ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।

ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ତ୍ଵାଗମସ୍ଯ ଚ କାରଣମ୍

ସେ ଘଟଣାବଳୀ ଏବଂ ତୁମ ଆସିବାର କାରଣ କହିଲେ।

ଦିନୈଃ କତିପଯୈଶ୍ଚୈଵ ଗଣ୍ଡକୀତୀରମାଶ୍ରିତଃ

କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଦେଵିକା ନାମ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ତପସ୍ଯତାମ୍

ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦେବିକା ନାମକ ଜଣେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ।

ଆଶ୍ରମାଦପରା ଚାସୀତ୍ପୁଲସ୍ତ୍ଯପୁଲହାଶ୍ରମାତ୍

ଆଶ୍ରମ ପାରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ପୁଲହଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଥିଲା।

କାମିକଂ ତନ୍ମହାତୀର୍ଥଂ ପିତୄଣାମତିଵଲ୍ଲଭମ୍

ସେଇ ମହାତୀର୍ଥ କାମିକା ପିତୃମାନେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି।

ମୁକ୍ତିଭୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଦେଵି ଦର୍ଶନାଦଘନାଶନମ୍

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ଦର୍ଶନ କଲେ ମୁକ୍ତି ଓ ଭୋଗ ମିଳେ, ଏବଂ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଶୂଲଟଙ୍କ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସୋମେଶ ଇତି ଚାପରଃ ।। ୧୪୪.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଏହା ଶୂଳଟଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଆଉ କେହି କହନ୍ତି ସୋମେଶ।

ଵେଣୀମାଧଵନାମ୍ନାଽପି ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତଃ

ସେଠାରେ ବେଣୀମାଧବ ନାମରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ବସିଛନ୍ତି।

ସର୍ଵେଷାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାମୃଷୀଣାଂ ସରସାମପି

ଏହା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସରୋବରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି।