ଵରାହପୁରାଣମ୍

ହରିଷ୍ଯସି ମହାପାପଂ ଵାଙ୍ମନଃକାଯସମ୍ଭଵମ୍

ତୁମେ ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରିବ।

ତର୍ପଯେତ୍ସ୍ଵପିତୄଂଶ୍ଚାପି ତାରଯିତ୍ଵା ଦିଵଂ ନଯେତ୍

ଯିଏ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ।

ସୋଽପି ଯାତି ମମ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି

ସେ ମଧ୍ୟ ମୋର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେବେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ଦେଵ୍ଯୈ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେଠାରେ ତାହା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଅହଂ ଚ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭକ୍ତେଚ୍ଛୋପାତ୍ତଵିଗ୍ରହଃ

ମୁଁ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲି।

ପ୍ରଭାସଯନ୍ନୁଡୁପତେରଂଗାନି ପ୍ରମମାର୍ଜ୍ଜ ହ

ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ପରିଷ୍କାର କରିଦେଲି।

ପଶ୍ଯତସ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଵିଧୋସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ ୧୪୪.

ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲି।

ରାଵଣେନ ପ୍ରକଟିତା ଜଲଧାରାଽତିପୁଣ୍ଯଦା

ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ଜଳଧାରା ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ସୋମେଶାତ୍ପୂର୍ଵ ଦିଗ୍ଭାଗେ ରାଵଣସ୍ଯ ତପୋଵନମ୍

ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରାବଣଙ୍କ ତପୋବନ ଅଛି।

ଯତ୍ର ନୃତ୍ଯେନ ଦେଵେଶସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦଦୌ

ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ।

ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ବାଣଗଂଗାଯାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ବାଣଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବାଣେଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲାପରେ,

ସାଲଙ୍କାଯନକୋଽପ୍ଯାଶୁ କ୍ଷେତ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ପରଂ ମମ

ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆଳଙ୍କାୟନ ଋଷି ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ମାଟି।

ପ୍ରାପ୍ଯାମୀତି ପରଂ ଭାଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଉତ୍ତମ ଭାବ ଜାଣି, ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର

ସାଲଙ୍କାଯନପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ଯୋଗମାଯାମୁପାଶ୍ରିତଃ

ଯୋଗମାୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଆଳଙ୍କାୟନଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ।

ମାଯାଯୋଗବଲୋପେତସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷୋ ଵୈ ଶୂଲପାଣିଧୃକ୍

ଯୋଗମାୟାର ଶକ୍ତି ନେଇ, ତିନି ଆଖିଅଳି ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ସେ

ସ ତଂ ନ ଜ୍ଞାଯତେ ଜାତଂ ମମୈଵାରାଧନେ ସ୍ଥିତ. ୧୪୪.

ସେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମୋର ଉପାସନାରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ମୁନି ଶାର୍ଦୂଲ ସଫଲସ୍ତେ ମନୋରଥଃ

ଉଠ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।

ତ୍ଵଯା ତପଃ ସମାରବ୍ଧମୀଶ୍ଵରେଣ ସମଂ ସୁତମ୍

ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ପୁଅ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲ।

ଵିଚାର୍ଯେତି ତଵାହଂ ଵୈ ଜାତୋଽସ୍ମି ସ୍ଵଯମେଵ ଚ

ଏପରି ଭାବି, ମୁଁ ନିଜେ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।

ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽହଂ ଯତଃ ସ୍ଥିତଃ

ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହୋଇ ରହିଛିବାରୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛ।

ଵିସ୍ମିତସ୍ତୁ ତଦୋଵାଚ କଥଂ ନାଦ୍ଯାପି ମେ ହରିଃ

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତାପରେ କହିଲେ: ହେ ହରି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ପାଖରେ କାହିଁକି ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହେଉନାହାଁତ?

ଯାଵତ୍ତଂ ନ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ତାଵନ୍ନ ଵିରତଂ ତପଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କରିବିନାହିଁ।

ତ୍ଵମପି ଯୋଗେନ ମଥୁରାଂ ଵ୍ରଜ ସତ୍ଵରମ୍

ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗବଳରେ ଶୀଘ୍ର ମଥୁରାକୁ ଯାଅ।

ଆମୁଷ୍ଯାଯଣମାଦାଯ ଶୀଘ୍ରମତ୍ର ସମାନଯ

ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତତସ୍ତ୍ଵାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ନନ୍ଦୀ ସତ୍ଵରମାଵ୍ରଜତ୍

ତାପରେ ତୁମ ଆଦେଶ ପାଇଁ ନନ୍ଦୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାମୁଷ୍ଯାଯଣଂ ତତ୍ର ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାମ ତମପ୍ଯୁତ ୧୪୪.

ସେଠାରେ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନାମ ପଚାରିଲେ।

ସାଲଂକାଯନଶିଷ୍ଯୋଽପି ଆମୁଷ୍ଯାଯଣସଂଜ୍ଞିତଃ

ସେ ସାଳଙ୍କାୟନଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ଆମୁଷ୍ୟାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଗୁରୋଶ୍ଚ କୁଶଲଂ ବ୍ରୂହି କୁତ୍ରାସ୍ତେ ସ ତପୋଧନଃ

ସେ ପଚାରିଲେ: ଗୁରୁ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ତପସ୍ବୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?