ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମମ ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୂଯାଦିତି ମନୀଷଯା

‘ମୋ ପୁଅ ତୁମ ପରି ହେଉ’—ଏହି ଇଚ୍ଛା ରହିଥିଲା।

ରେଵାଯାସ୍ତୁ ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଵଶ୍ଯଂ ମୃଗଲାଞ୍ଛନ

ରେବାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଅବଶ୍ୟକ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନିତ।

ଲିଂଗରୂପେଣ ତେ ଦେଵି ଗଜାନନପୁରସ୍କୃତଃ

ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗଜାନନଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି—

ମମ ତ୍ଵମପରା ମୂର୍ତ୍ତିଃ ଖ୍ଯାତା ଜଲମଯୀ ଶିଵା

ତୁମେ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ହେ ଶିବା, ଜଳର ଆକାରରେ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତଵରା ରେଵା ମତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯମିହାଗତା

ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ରେବା ଏଠାରେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଆସିଲେ।

ଗଣ୍ଡକ୍ଯାପି ପୁରା ତପ୍ତଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଵିଧୋ

ଗଣ୍ଡକୀ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।

ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷଶତଂ ତେପେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚିନ୍ତଯତୀ ତଦା ୧୪୪.

ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭାବି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ

ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଅନଵିଚ୍ଛିନ୍ନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତେ

ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା।

ଗଣ୍ଡକ୍ଯପି ପୁରା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍

ପୁରୁଣା କାଳରେ ଗଣ୍ଡକୀ ମଧ୍ୟ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ—

ଅହୋ ଦେଵ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଦୁର୍ଦର୍ଶୋ ଯୋଗିନାମପି

ହେ ଦେବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ତଦନୁ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽସି ପୁରୁଷସ୍ତେନ ଚୋଚ୍ଯତେ

ତାପରେ ତୁମେ ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲ, ଏହିଥିରୁ ତୁମକୁ ପୁରୁଷ ବୋଲାଯାଏ।

ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମପର୍ଯଂତଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଶ୍ରୁତିବୋଘିତମ୍

ଯେହି ବ୍ରହ୍ମ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ଶ୍ରୁତିରେ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣିତ—

ତଵୈଵାଦ୍ଯା ଜଗନ୍ମାତା ଯା ଶକ୍ତିଃ ପରମା ସ୍ମୃତା

ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଥମ ମାଆ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେ ତୁମର ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି।

ନିର୍ଗୁଣଃ ପୁରୁଷୋଽଵ୍ଯକ୍ତଶ୍ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପୋ ନିରଞ୍ଜନଃ

ପୁରୁଷ ନିର୍ଗୁଣ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଓ ନିର୍ମଳ।

ସ୍ଵାଂ ଯୋଗମାଯାମାଵିଶ୍ଯ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନସି

ତୁମେ ନିଜ ଯୋଗମାୟାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଭାବକୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ।

ପ୍ରକୃତୈସ୍ତ୍ରିଗୁଣୈରସ୍ମିନ୍ସୃଜ୍ଯମାନେଽପି ନାନ୍ଯଥା ୧୪୪.

ପ୍ରକୃତିର ତିନିଟି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ କେବେ ହୁଏନି।

ସ୍ଫଟିକେ ହି ଯଥା ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଜପା କୁସୁମରାଗତଃ

ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱଚ୍ଛ ସ୍ଫଟିକରେ ଲାଲ ଜବା ଫୁଲର ଛବି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ,

ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽପି କଵଯୋ ନ ଵିଦନ୍ତି ଯଥାର୍ଥତଃ

ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଯେପରି ଅଛ, ସେଭଳି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ମୂଢସ୍ଯ ଜଗତୋ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତା କିଂଚିଦଜାନତୀ

ଏହି ମୂଢ଼ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଜଣେ ଅଛନ୍ତି।

ତେନ ଲୋକେ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଚୈଷିତା

ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଲୋକରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କରାଯାଏ।

ଦଯାଲୁରସି ଦୀନେଷୁ ନେତି ମାଂ ନ ଵଦ ପ୍ରଭୋ

ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ। ମୋତେ 'ନା' କୁହନ୍ତୁନାହିଁ।

ତଦ୍ଯାଚଯ ଵରାରୋହେ ଅଦେଯମପି ସର୍ଵଥା

ଏହିପରି, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ତୁମେ ଯେକୌଣସି ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ମାଗ।

ମଦ୍ଦର୍ଶନମନୁ ପ୍ରାପ୍ଯ କୋ ଵାଽପୂର୍ଣୋ ମନୋରଥଃ

ମୋର ଦର୍ଶନ ପାଇଲା ପରେ କିଏ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଥାଏ?

ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପ୍ରଣତା ଭୂତ୍ଵା ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ମମ ଗର୍ଭଗତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୋ ମତ୍ପୁତ୍ରତାଂ ଵ୍ରଜ

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୋର ପୁଅ ହେଉ।

କିଂ ଯାଚିତଂ ନିମ୍ନଗଯା ନିତ୍ଯଂ ମତ୍ସଙ୍ଗଲୁବ୍ଧଯା ୧୪୪.

ଏହି ନଦୀ, ସଦା ମୋ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ, କଣ ମାଗିଛି?

ଇତ୍ଯେଵଂ କୃପଯା ଦେଵୋ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ସ୍ଵଯମ୍

ଏହିପରି, ଦୟାବଶତଃ ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ,

ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାରୂପୀ ତଵ ଗର୍ଭଗତଃ ସଦା

ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେ ସଦା ତୁମର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।