ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନାଗଭୋଗୋପଵୀତଂ ଚ ରୁଦ୍ରମାଲଧରଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ସାପକୁ ଉପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୁଦ୍ରମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵହ୍ନିସୋମାର୍କ ନଯନଂ ମନୋଵାଚାମଗୋଚରମ୍

ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ମନ ଓ ଭାଷାର ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

କୈଲାସନିଲଯଂ ଶମ୍ଭୁଂ ହିମାଚଲକୃତାଶ୍ରମମ୍

କୈଳାସରେ ବସିଥିବା, ହିମାଳୟକୁ ଆଶ୍ରମ କରିଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଭଲ ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ସେଇ ଦାୟିକ ଚୟନ କର।

ସୋମ ଉଵାଚ ଏତଲ୍ଲିଂଗସ୍ଯ ଭକ୍ତାନାଂ ପୂରଯସ୍ଵ ମନୋରଥମ୍

ସୋମ କହିଲେ: ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଆଶା କରନ୍ତି, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।

ଦେଵଦେଵ ଉଵାଚ ଵିଶେଷତସ୍ତ୍ଵଦୀଯେଽସ୍ମିନ୍ନଦ୍ଯପ୍ରଭୃତିଗୋପତେ

ଦେବଦେବ କହିଲେ: ଗୋପାଳ, ଏହି ତୁମ ସ୍ଥାନରେ, ଆଜିଠାରୁ ବିଶେଷ ଭାବେ,

ମମୈଵାନ୍ଯା ପରା ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ତଂ ଶଶାଙ୍କ ନ ସଂଶଯଃ ୧୪୪.

ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାରେ ବସିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଵରାନ୍ଦାସ୍ଯାମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭାନ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ।

ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସ୍ଥିତାଵାଵାଂ କଲାନିଧେ

ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଇଁଜଣେ ମିଶି ଭଲଭାବେ ଆଲୋଚନା କରିଛୁ, ହେ କଳାର ଧାମ।

ତଯୋଃ ପର୍ଵତଯୋର୍ଯା ଵୈ ଶିଲା ଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଭିଧା

ସେଇ ଦୁଇଟି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁ ପଥରକୁ ବିଷ୍ଣୁଶିଳା ଓ ଶିବଶିଳା ବୋଲି ଡାକାଯାଏ—

ମମ ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୂଯାଦିତି ମନୀଷଯା

‘ମୋ ପୁଅ ତୁମ ପରି ହେଉ’—ଏହି ଇଚ୍ଛା ରହିଥିଲା।

ରେଵାଯାସ୍ତୁ ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଵଶ୍ଯଂ ମୃଗଲାଞ୍ଛନ

ରେବାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଅବଶ୍ୟକ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନିତ।

ଲିଂଗରୂପେଣ ତେ ଦେଵି ଗଜାନନପୁରସ୍କୃତଃ

ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗଜାନନଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି—

ମମ ତ୍ଵମପରା ମୂର୍ତ୍ତିଃ ଖ୍ଯାତା ଜଲମଯୀ ଶିଵା

ତୁମେ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ହେ ଶିବା, ଜଳର ଆକାରରେ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତଵରା ରେଵା ମତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯମିହାଗତା

ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ରେବା ଏଠାରେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଆସିଲେ।

ଗଣ୍ଡକ୍ଯାପି ପୁରା ତପ୍ତଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଵିଧୋ

ଗଣ୍ଡକୀ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।

ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷଶତଂ ତେପେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚିନ୍ତଯତୀ ତଦା ୧୪୪.

ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭାବି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ

ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଅନଵିଚ୍ଛିନ୍ନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତେ

ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା।

ଗଣ୍ଡକ୍ଯପି ପୁରା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍

ପୁରୁଣା କାଳରେ ଗଣ୍ଡକୀ ମଧ୍ୟ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ—

ଅହୋ ଦେଵ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଦୁର୍ଦର୍ଶୋ ଯୋଗିନାମପି

ହେ ଦେବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ତଦନୁ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽସି ପୁରୁଷସ୍ତେନ ଚୋଚ୍ଯତେ

ତାପରେ ତୁମେ ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲ, ଏହିଥିରୁ ତୁମକୁ ପୁରୁଷ ବୋଲାଯାଏ।

ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମପର୍ଯଂତଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଶ୍ରୁତିବୋଘିତମ୍

ଯେହି ବ୍ରହ୍ମ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ଶ୍ରୁତିରେ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣିତ—

ତଵୈଵାଦ୍ଯା ଜଗନ୍ମାତା ଯା ଶକ୍ତିଃ ପରମା ସ୍ମୃତା

ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଥମ ମାଆ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେ ତୁମର ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି।

ନିର୍ଗୁଣଃ ପୁରୁଷୋଽଵ୍ଯକ୍ତଶ୍ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପୋ ନିରଞ୍ଜନଃ

ପୁରୁଷ ନିର୍ଗୁଣ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଓ ନିର୍ମଳ।

ସ୍ଵାଂ ଯୋଗମାଯାମାଵିଶ୍ଯ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନସି

ତୁମେ ନିଜ ଯୋଗମାୟାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଭାବକୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ।

ପ୍ରକୃତୈସ୍ତ୍ରିଗୁଣୈରସ୍ମିନ୍ସୃଜ୍ଯମାନେଽପି ନାନ୍ଯଥା ୧୪୪.

ପ୍ରକୃତିର ତିନିଟି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ କେବେ ହୁଏନି।

ସ୍ଫଟିକେ ହି ଯଥା ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଜପା କୁସୁମରାଗତଃ

ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱଚ୍ଛ ସ୍ଫଟିକରେ ଲାଲ ଜବା ଫୁଲର ଛବି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ,

ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽପି କଵଯୋ ନ ଵିଦନ୍ତି ଯଥାର୍ଥତଃ

ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଯେପରି ଅଛ, ସେଭଳି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ।