ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅହଂ ତିଷ୍ଠାମି ତତ୍ରୈଵ ଗିରିରୂପେଣ ନିତ୍ଯଶଃ

ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଜେ ପର୍ବତ ଆକାରରେ ସଦା ବସି ରହେ।

ପୂଜନୀଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ କିଂପୁନଶ୍ଚକ୍ରଲାଞ୍ଛିତାଃ

ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ତାହାପରି ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକରେ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିବା ଦରକାର।

ଶିଵନାଭାଃ ଶିଲାସ୍ତତ୍ର ଚକ୍ରନାଭାସ୍ତଥା ଶିଲାଃ

ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କ ନାଭି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାଥର ଅଛି, ଏବଂ ଚକ୍ରର ନାଭି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାଥର ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ସୋମେନ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସ୍ଵନାମ୍ନା ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍

ସେଠାରେ ସୋମ ନିଜ ନାମରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।

ତତଃ ଶାପାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ତେଜସା ଚ ପରିପ୍ଲୁତଃ

ତାପରେ ସେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ସୋମେଶ୍ଵରାଚ୍ଚ ଵରଦମାଵିର୍ଭୂତଂ ତ୍ରିଯମ୍ବକମ୍

ସୋମେଶ୍ୱର ଠାରୁ ଦାତା ତ୍ରିଅମ୍ବକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସୋମ ଉଵାଚ ନତୋଽସ୍ମି ପଂଚଵଦନଂ ନୀଲକଣ୍ଠଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ।। ୧୪୪.

ସୋମ କହିଲେ: ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।

ଶଶାଂକଶେଖରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍

ଚନ୍ଦ୍ରକର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ଦିବ୍ୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତ୍ରିଶୂଲିନଂ ଡମରୁଣା ଲସଦ୍ଧସ୍ତଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ହାତରେ ଚମକୁଥିବା ଡମରୁ ଧରିଥିବା, ବୃଷ ଝଣ୍ଡା ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତ୍ରିପୁରଘ୍ନଂ ମହାକାଲମନ୍ଧକାଦିନିଷୂଦନମ୍

ତିନି ନଗର ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ମହାକାଳ, ଅନ୍ଧକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନାଗଭୋଗୋପଵୀତଂ ଚ ରୁଦ୍ରମାଲଧରଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ସାପକୁ ଉପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୁଦ୍ରମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵହ୍ନିସୋମାର୍କ ନଯନଂ ମନୋଵାଚାମଗୋଚରମ୍

ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ମନ ଓ ଭାଷାର ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

କୈଲାସନିଲଯଂ ଶମ୍ଭୁଂ ହିମାଚଲକୃତାଶ୍ରମମ୍

କୈଳାସରେ ବସିଥିବା, ହିମାଳୟକୁ ଆଶ୍ରମ କରିଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଭଲ ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ସେଇ ଦାୟିକ ଚୟନ କର।

ସୋମ ଉଵାଚ ଏତଲ୍ଲିଂଗସ୍ଯ ଭକ୍ତାନାଂ ପୂରଯସ୍ଵ ମନୋରଥମ୍

ସୋମ କହିଲେ: ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଆଶା କରନ୍ତି, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।

ଦେଵଦେଵ ଉଵାଚ ଵିଶେଷତସ୍ତ୍ଵଦୀଯେଽସ୍ମିନ୍ନଦ୍ଯପ୍ରଭୃତିଗୋପତେ

ଦେବଦେବ କହିଲେ: ଗୋପାଳ, ଏହି ତୁମ ସ୍ଥାନରେ, ଆଜିଠାରୁ ବିଶେଷ ଭାବେ,

ମମୈଵାନ୍ଯା ପରା ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ତଂ ଶଶାଙ୍କ ନ ସଂଶଯଃ ୧୪୪.

ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାରେ ବସିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଵରାନ୍ଦାସ୍ଯାମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭାନ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ।

ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସ୍ଥିତାଵାଵାଂ କଲାନିଧେ

ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଇଁଜଣେ ମିଶି ଭଲଭାବେ ଆଲୋଚନା କରିଛୁ, ହେ କଳାର ଧାମ।

ତଯୋଃ ପର୍ଵତଯୋର୍ଯା ଵୈ ଶିଲା ଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଭିଧା

ସେଇ ଦୁଇଟି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁ ପଥରକୁ ବିଷ୍ଣୁଶିଳା ଓ ଶିବଶିଳା ବୋଲି ଡାକାଯାଏ—

ମମ ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୂଯାଦିତି ମନୀଷଯା

‘ମୋ ପୁଅ ତୁମ ପରି ହେଉ’—ଏହି ଇଚ୍ଛା ରହିଥିଲା।

ରେଵାଯାସ୍ତୁ ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଵଶ୍ଯଂ ମୃଗଲାଞ୍ଛନ

ରେବାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଅବଶ୍ୟକ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନିତ।

ଲିଂଗରୂପେଣ ତେ ଦେଵି ଗଜାନନପୁରସ୍କୃତଃ

ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗଜାନନଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି—

ମମ ତ୍ଵମପରା ମୂର୍ତ୍ତିଃ ଖ୍ଯାତା ଜଲମଯୀ ଶିଵା

ତୁମେ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ହେ ଶିବା, ଜଳର ଆକାରରେ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତଵରା ରେଵା ମତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯମିହାଗତା

ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ରେବା ଏଠାରେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଆସିଲେ।

ଗଣ୍ଡକ୍ଯାପି ପୁରା ତପ୍ତଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଵିଧୋ

ଗଣ୍ଡକୀ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।

ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷଶତଂ ତେପେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚିନ୍ତଯତୀ ତଦା ୧୪୪.

ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭାବି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ

ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଅନଵିଚ୍ଛିନ୍ନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତେ

ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା।