ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଶୁଦ୍ଧା ଭୂମେ ରଜସ୍ଵଲାଃ

ତାପରେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଜସ୍ୱଳା ମହିଳାମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ମାଟି।

ଏଵଂ ଦୁଷ୍ଯତି ନୋ ଦେଵି ନାରୀ ଵା ପୁରୁଷୋଽପି ଵା

ଏଭଳି, ଦେବୀ, ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

ସର୍ଵାଣ୍ଯନୁଦିନଂ ଭଦ୍ରେ ମମ ଚିତ୍ତାନୁସାରିଣଃ

ସମସ୍ତେ, ପ୍ରତିଦିନ, ମୋର ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଶୁଭେ।

ଏକଚିତ୍ତସ୍ତତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂମେ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହାତ୍

ତାପରେ, ଏକ ମନ ହୋଇ, ମାଟି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା—

ଏଵଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପୁଂସୋ ନପୁଂସକମ୍

ଯେମାନେ ଏଭଳି ସଦା କରନ୍ତି—ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନପୁଂସକ—

ଅଦ୍ଯାପି ମାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ନରାଃ ସଂସାରସଂଶ୍ରିତାଃ

ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ସଂସାରରେ ଲିନ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ମାତାପିତୃସହସ୍ରାଣି ପୁତ୍ରଦାରଶତାନି ଚ

ହଜାର ମାଆ ବାପା, ଶତ ଶତ ପୁଅ ଓ ଜଣାଣୀ—

ଅଜ୍ଞାନେନାଵୃତୋ ଲୋକୋ ମୋହେନ ଚ ଵଶୀକୃତଃ

ଅଜ୍ଞାନର ଆବରଣ ତଳେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ଢାକି ରହିଛି ଏବଂ ମୋହରେ ପଡି ଲୋକମାନେ ତାହାର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯନ୍ଯତ୍ର ମାତା ଵୈ ପିତା ଚାନ୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛତି

ମାଆ ଏକ ଦିଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ବାପା ଆଉ ଏକ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଜାଯନ୍ତେ ଚାତ୍ମନଃ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଵସ୍ଵକର୍ମସମୁଦ୍ଭଵେ 142.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ-ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଅଲ୍ପକାଲପରଂ ଚୈଵ ମାସସଂଵତ୍ସରେତି ଚ

ଏହା ସବୁ କିଛି କେବଳ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ—ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ଯେପରି ହେଉ।

ଯସ୍ଯୈତଦ୍ଵିଦିତଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯାସଯୋଗଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଯାହାଙ୍କୁ ଜଣାଶି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲାଗିଥାଏ।

ଯ ଏତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ଯମୁତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ରହସ୍ଯଂ ପରମଂ ମହତ୍

ଏହି ହେଉଛି, ଓ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ମହାନ ରହସ୍ୟ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଗୁହ୍ଯକର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵାଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁପ୍ତ କର୍ମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶତଚୁଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ମନ୍ଦାରମହିମନିରୂପଣମ୍ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଏକାନ୍ତଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି

ଏବେ ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ମନ୍ଦାର ପରିଚୟ ଦେବି; ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପଟି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।

ଜାହ୍ନଵ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ କୂଲେ ଵିନ୍ଧ୍ଯପୃଷ୍ଠସମାଶ୍ରିତମ୍

ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଢାଳରେ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ତତ୍ର ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଭୂମେ ରାମୋ ନାମ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ସେଠାରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ରାମ ନାମକ ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ପୁରୁଷ ଥିଲେ।

ନାରାଯଣମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ଧର୍ମକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ମନ୍ଦାରେତି ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେଵଧର୍ମାର୍ଥସଂଯୁତମ୍

ଧରଣୀ କହିଲେ: 'ମନ୍ଦାର ବିଷୟରେ ତୁମେ କହିଛ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି।'

ମନ୍ଦାରେ କାନି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ତି ଚ ତତୋ ନରାଃ

ମନ୍ଦାରରେ ଲୋକମାନେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ କଣ ମିଳେ?

ମନ୍ଦାରେ କାନି ଗୁହ୍ଯାନି ରହସ୍ଯଂ କିଂଚ ତତ୍ର ଵୈ

ମନ୍ଦାରରେ କେଉଁ ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ କଣ ରହସ୍ୟ ଅଛି?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଗୁହ୍ଯାଂ ମନ୍ଦାରସ୍ଯ ମହାକ୍ରିଯାମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମକୁ ମନ୍ଦାରର ଗୁପ୍ତ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି।'

କ୍ରୀଡମାନୋଽସ୍ମହଂ ତତ୍ର ମନ୍ଦାରେ ପୁଷ୍ପିତେ ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ମନ୍ଦାରରେ ଫୁଲିଥିବା ସମୟରେ ଖେଳୁଥିଲି।

ତତୋ ମମାଭଵଚ୍ଚିନ୍ତା ମନ୍ଦାରେ ପର୍ଵତସ୍ଥିତେ 143.

ତାପରେ, ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ରେ ଥିବାବେଳେ, ମୋ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା।

ଵିନ୍ଧ୍ଯେ ଚ ମତ୍ପ୍ରଭାଵେଣ ମନ୍ଦାରଶ୍ଚ ମହାଦ୍ରୁମଃ

ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଏକ ମହାବୃକ୍ଷ ମନ୍ଦାର ଅଛି।

ଦର୍ଶନୀଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ମନୋଜ୍ଞଂ ଚ ଶିଲାତଲମ୍

ସେଠାରେ ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆକର୍ଷକ ପାଥର ତଳ ଅଛି।

ଵିସ୍ମଯଂ ଶୃଣୁ ସୁଶ୍ରୋଣି ମନ୍ଦାରେଽସ୍ମିନ୍ମହାଦ୍ରୁମେ

ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା ମହିଳେ, ଏହି ମହାବୃକ୍ଷ ମନ୍ଦାର ବିଷୟରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।

ତତ୍ର ମଧ୍ଯାହ୍ନଵେଲାଯାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯମାଣୋ ଜନୈସ୍ତତଃ

ସେଠାରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।