ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଋତୁକାଲେ ତୁ ସର୍ଵାସାଂ ପିତ୍ରର୍ଥଂ ଭୋଗ ଇଷ୍ଯତେ 142.

ଯଥାସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସଂଯୋଗ କରିବା ଅନୁମତି ଅଛି।

ନ ଗଚ୍ଛତି ଚ ଯଃ କ୍ରୋଧାନ୍ମୋହାଦ୍ଵା ପୁରୁଷାଧମଃ

କିନ୍ତୁ ଯିଏ କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ମୋହରେ ପଡ଼ି ଏହା କରେନାହିଁ, ସେ ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ କିଛି କହିବି, ଏହା ଶୁଣ, ମାଟି।

କର୍ମଣା ଯାନ୍ତି ମତ୍ସ୍ଥାନଂ ଯାନ୍ତି ମଦ୍ଗାନନିଷ୍ଠିତାଃ

ମୋତେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଜ୍ଞାନଂ ଯୋଗଂ ଚ ସାଂଖ୍ଯଂ ଚ ନାସ୍ତି ଚିତ୍ତଵ୍ଯପାଶ୍ରିତମ୍

ଜ୍ଞାନ, ଯୋଗ ଓ ସାଂଖ୍ୟ ମନର ଆଶ୍ରୟ ବିନା ନାହିଁ।

ଯସ୍ତୁ ଭାଗଵତୋ ଭୂତ୍ଵା ଋତୁକାଲେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ଯିଏ ଭକ୍ତ ହୋଇ ଯଥାସମୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ—

ଅଥ ତତ୍ର ଚତୁର୍ଥେ ତୁ ଦିନେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହିପରି, ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଆସିଲେ, ମାଟି—

ତତଃ ସ୍ନାନେନ କୁର୍ଵୀତ ଶିରସୋ ମଲଶୋଧନମ୍

ତାପରେ ଦେହ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡର ମଳ ଶୁଧ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ।

ତତୋ ବୁଦ୍ଧିଂ ମନଶ୍ଚୈଵ ସମଂ କୃତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ

ତାପରେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ମାଟି।

ତତ୍ର ମନ୍ତ୍ରଃ – ଆଦିର୍ଭଵାନ୍ଗୁପ୍ତମନନ୍ତମଧ୍ଯୋ ରଜସ୍ଵଲା ଦେଵ ଵଯଂ ନମାମଃ 142.

ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି— ଆରମ୍ଭ, ଗୁପ୍ତ, ଅନନ୍ତ, ମଧ୍ୟ, ରଜସ୍ୱଳା ଦେବୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁ।

ତତ ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଶୁଦ୍ଧା ଭୂମେ ରଜସ୍ଵଲାଃ

ତାପରେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଜସ୍ୱଳା ମହିଳାମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ମାଟି।

ଏଵଂ ଦୁଷ୍ଯତି ନୋ ଦେଵି ନାରୀ ଵା ପୁରୁଷୋଽପି ଵା

ଏଭଳି, ଦେବୀ, ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

ସର୍ଵାଣ୍ଯନୁଦିନଂ ଭଦ୍ରେ ମମ ଚିତ୍ତାନୁସାରିଣଃ

ସମସ୍ତେ, ପ୍ରତିଦିନ, ମୋର ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଶୁଭେ।

ଏକଚିତ୍ତସ୍ତତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂମେ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହାତ୍

ତାପରେ, ଏକ ମନ ହୋଇ, ମାଟି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା—

ଏଵଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପୁଂସୋ ନପୁଂସକମ୍

ଯେମାନେ ଏଭଳି ସଦା କରନ୍ତି—ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନପୁଂସକ—

ଅଦ୍ଯାପି ମାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ନରାଃ ସଂସାରସଂଶ୍ରିତାଃ

ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ସଂସାରରେ ଲିନ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ମାତାପିତୃସହସ୍ରାଣି ପୁତ୍ରଦାରଶତାନି ଚ

ହଜାର ମାଆ ବାପା, ଶତ ଶତ ପୁଅ ଓ ଜଣାଣୀ—

ଅଜ୍ଞାନେନାଵୃତୋ ଲୋକୋ ମୋହେନ ଚ ଵଶୀକୃତଃ

ଅଜ୍ଞାନର ଆବରଣ ତଳେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ଢାକି ରହିଛି ଏବଂ ମୋହରେ ପଡି ଲୋକମାନେ ତାହାର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯନ୍ଯତ୍ର ମାତା ଵୈ ପିତା ଚାନ୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛତି

ମାଆ ଏକ ଦିଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ବାପା ଆଉ ଏକ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଜାଯନ୍ତେ ଚାତ୍ମନଃ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଵସ୍ଵକର୍ମସମୁଦ୍ଭଵେ 142.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ-ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଅଲ୍ପକାଲପରଂ ଚୈଵ ମାସସଂଵତ୍ସରେତି ଚ

ଏହା ସବୁ କିଛି କେବଳ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ—ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ଯେପରି ହେଉ।

ଯସ୍ଯୈତଦ୍ଵିଦିତଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯାସଯୋଗଂ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଯାହାଙ୍କୁ ଜଣାଶି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲାଗିଥାଏ।

ଯ ଏତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ଯମୁତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ରହସ୍ଯଂ ପରମଂ ମହତ୍

ଏହି ହେଉଛି, ଓ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ମହାନ ରହସ୍ୟ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଗୁହ୍ଯକର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵାଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁପ୍ତ କର୍ମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶତଚୁଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ମନ୍ଦାରମହିମନିରୂପଣମ୍ ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଏକାନ୍ତଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି

ଏବେ ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ମନ୍ଦାର ପରିଚୟ ଦେବି; ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପଟି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।

ଜାହ୍ନଵ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ କୂଲେ ଵିନ୍ଧ୍ଯପୃଷ୍ଠସମାଶ୍ରିତମ୍

ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଢାଳରେ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ତତ୍ର ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଭୂମେ ରାମୋ ନାମ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ସେଠାରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ରାମ ନାମକ ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ପୁରୁଷ ଥିଲେ।

ନାରାଯଣମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ଧର୍ମକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ।